Livemedia ΑΠΟΨΗ "Σε κάθε επέτειο του θανάτου του, του έστελνα 37 κόκκινα τριαν...

Livemedia ΑΠΟΨΗ "Σε κάθε επέτειο του θανάτου του, του έστελνα 37 κόκκινα τριαντάφυλλα..." Στη χώρα που εκ του ασφαλούς η πλειοψηφία υποδύεται τους ρόλους του "αντιστασιακού" και του "αγωνιστή" , ευτυχώς υπάρχει ο φωτεινός φάρος Αλέκος Παναγούλης. Ο πραγματικός ήρωας που βασανίστηκε, που άντεξε, που δεν πρόδωσε. Αυτός που αποπειράθηκε να σκοτώσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο Τέτοια μέρα, πρωτομαγιά, πολλοί θυμούνται και την θυελλωδη σχέση του με δημοσιογράφο-θρύλο της Ιταλίας Οριάνα Φαλάτσι Έγραψε η Φαλάτσι στην αυτοβιογραφία της: «Στον τάφο του Αλέκου δεν άφησα ποτέ ούτε λουλουδάκι. Κάθε 1η Μαΐου, δηλαδή σε κάθε επέτειο του θανάτου του, του έστελνα 37 κόκκινα τριαντάφυλλα: ναι. (Ηταν 37 χρόνων όταν τον σκότωσαν). Αλλά εκείνο το λουλουδάκι δεν του το άφησα ποτέ. Στο κοιμητήριο της οικογένειάς μου, στη Φλωρεντία, έχω βάλει μια επιτύμβια στήλη στη μνήμη του: ναι. Την έχω βάλει στη γωνιά που θα θαφτώ. Αλλά τον δικό του τάφο δεν τον έχω δει ποτέ και ποτέ δεν θα τον δω. Δεν θέλω να τον δω. Επειτα, τι νόημα θα είχε να τον δω; Εκεί υπάρχουν μόνο τα κόκαλά του ξεκοκαλισμένα από τους κανίβαλους (…) και από τα όρνια που πουλάνε μπλουζάκια με τη στάμπα του ήρωα-που-πέθανε-στη-Γλυφάδα. Η ψυχή του βρίσκεται στην καρδιά μου». «Επέστρεψα στην Ελλάδα όταν μπόρεσα: η μητέρα μου πέθαινε. Χειροτέρεψε ξαφνικά την ημέρα που πέθανε ο Αλέκος. Πόνεσε γιατί τον αγαπούσε πολύ: όσο αγαπούσε κι αυτός εκείνη. Πράγματι τη φώναζε Μαμά ή Μαμά Τόσκα: ήξερε πόσο πολύ την ευχαριστούσε αυτό. Εκείνη την ημέρα η μαμά έπεσε στο κρεβάτι και ουσιαστικά δεν ξανασηκώθηκε μέχρι την ημέρα που πέθανε. Λίγο πριν πεθάνει, την προηγούμενη ημέρα, μου είπε: “Πάω στον Αλέκο”. » Κι έπειτα τι είχα πια να κάνω στην Ελλάδα; Τίποτε εκτός από το πάω κάποιο λουλούδι στον τάφο του και να κλάψω βλέποντάς τον τόσο άσχημο, ανολοκλήρωτο. (Στην αρχή μού είχαν ζητήσει να τον φτιάξω εγώ και είχα παραγγείλει ακόμα και την πέτρα για τον φτιάξω όπως θα ήθελε ο Αλέκος: παρόμοιο με τον τάφο τού Γκαριμπάλντι, χωρίς σταυρούς. Αλλά μετά, όταν η πλάκα ήταν έτοιμη, μου είπαν να την κρατήσω για μένα… Πιστεύω εξαιτίας του σταυρού, δηλαδή του γεγονότος ότι δεν ήθελα να βάλω σταυρούς. Ο Αλέκος μισούσε πολύ τους σταυρούς)". Πέρασαν 41 χρόνια απο εκεινη τη συγκλονιστική Πρωτομαγιά του 1976. Περισσότερο όμως μετράει το ότι ακόμα και νεκρός, ο Αλέκος Παναγούλης τίμησετη χώρα του, ξεχωρίζοντας ως αιώνιος πλάτανος από τα εκατομμύρια μολόχες "αντιστασιακές".
more...