Η ευνοιοκρατία της κομματοκρατίας Αποτυχημένοι υποψήφιοι ευρωβουλευτές,...
Η ευνοιοκρατία της κομματοκρατίας
Αποτυχημένοι υποψήφιοι ευρωβουλευτές, περιφερειάρχες και δήμαρχοι, (όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία) παρ ότι ο λαός τους γύρισε την πλάτη στις 26 Ιουλίου βρήκαν στοργή στη μεγάλη αγκάλη του κόμματος το οποίο τους παρέδωσε και πάλι την Κυριακή στον λαό για μια ακόμη εκλογική ευκαιρία. Βεβαίως και όλοι αξίζουν τη δεύτερη ευκαιρία.
Μόνο που ειδικά για μια μερίδα εκλεκτών της κομματικής ηγεσίας στήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός και εργάστηκε αόκνως για να συγκεντρώσουν τα χρειώδη ψηφαλάκια ώστε να μπουν στη Βουλή.
Φίλη πανεπιστημιακός με σπουδαίο έργο, εκπαιδευτικό και κοινωνικό, υποψήφια στην Α’ Αθηνών, μου έλεγε πως ο αγώνας της ήταν μάταιος διότι αντιλαμβανόταν πως λειτουργούσε ο μηχανισμός καθώς εκείνη δεν ανήκε στο κόμμα.
Δυστυχώς αυτό δίνει γραμμή, το κόμμα κατευθύνει μαζικά στην κάλπη το κόμμα αποφασίζει τους εκλεκτούς.
Ο Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Παντειο, στηλιτεύει την κομματοκρατία, την ολιγαρχία των συμμοριών όπως την αποκαλεί. «Επειδή το πολιτικό σύστημα έχει κατακτηθεί από το κομματικό σύστημα, το οποίο έχει τοποθετηθεί στη θέση του πολιτικού συστήματος, το κόμμα αντί να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της κοινωνίας και αυτού, μετέβαλε το κράτος από θεσμό στην υπηρεσία της κοινωνίας και του έθνους, σε δυνάστης επί της κοινωνίας. Με δύο λόγια, το κομματικό κατεστημένο χρησιμοποιεί το κράτος για να ιδιοποιείται το δημόσιο αγαθό, όπως και οι πέριξ αυτού ομάδες συμφερόντων που υφαίνει και, κυριολεκτικά, για να λεηλατείται η κοινωνία».
Δεν είναι βεβαίως τωρινά όλα αυτά. Από την πρώτη στιγμή της Βαυαροκρατίας το κομματικό σύστημα από φορέας διαμεσολάβησης συμφερόντων και τροφοδότης με πολιτικό προσωπικό της εξουσίας μεταβλήθηκε σε πολιτικό σύστημα. Λειτούργησε ως επικαρπωτής του κράτους και δυνάστης της κοινωνίας. Σε αυτή την ιδιότυπη δυναστική κομματοκρατία η πολιτική δεν συναντιέται με την κοινωνία ως ολότητα, αλλά με επιμέρους ομάδες ή και άτομα με σκοπό αμοιβαίες εξυπηρετήσεις, εις βάρος του συνόλου.
Το λέει πολύ εύστοχα ο Γιώργος Κοντογιώργης: «Το κόμμα έχει ιππεύσει το πολιτικό σύστημα και αντί να διαμεσολαβεί και να το λειτουργεί με σκοπό το κοινό συμφέρον, το έχει ιδιοποιηθεί, έγινε το ίδιο πολιτικό σύστημα».
Σε αυτες τις εκλογές όπου κυριάρχησε και ο ακραίος δικομματισμός υπήρξαν και οι ελπιδοφόρες εξαιρέσεις ευχάριστης κομματικής ανυπακοής από το εκλογικό σώμα το οποίο δεν ακολούθησε την κομματική ντιρεκτίβα στέλνοντας αδιάβαστους κάποιους από τους προβεβλημένους αυλάρχες γραμματείς, τρωκτικά του δημόσιου κορβανά που χρόνια τώρα διαβιούν με αργόμισθες αποσπάσεις σε κομματικά γραφεία.
Από τον περασμένο αιώνα τα γράφει ο Ροΐδης «Κόμμα: Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».
Γ.Α.Κ
more...
Αποτυχημένοι υποψήφιοι ευρωβουλευτές, περιφερειάρχες και δήμαρχοι, (όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία) παρ ότι ο λαός τους γύρισε την πλάτη στις 26 Ιουλίου βρήκαν στοργή στη μεγάλη αγκάλη του κόμματος το οποίο τους παρέδωσε και πάλι την Κυριακή στον λαό για μια ακόμη εκλογική ευκαιρία. Βεβαίως και όλοι αξίζουν τη δεύτερη ευκαιρία.
Μόνο που ειδικά για μια μερίδα εκλεκτών της κομματικής ηγεσίας στήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός και εργάστηκε αόκνως για να συγκεντρώσουν τα χρειώδη ψηφαλάκια ώστε να μπουν στη Βουλή.
Φίλη πανεπιστημιακός με σπουδαίο έργο, εκπαιδευτικό και κοινωνικό, υποψήφια στην Α’ Αθηνών, μου έλεγε πως ο αγώνας της ήταν μάταιος διότι αντιλαμβανόταν πως λειτουργούσε ο μηχανισμός καθώς εκείνη δεν ανήκε στο κόμμα.
Δυστυχώς αυτό δίνει γραμμή, το κόμμα κατευθύνει μαζικά στην κάλπη το κόμμα αποφασίζει τους εκλεκτούς.
Ο Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Παντειο, στηλιτεύει την κομματοκρατία, την ολιγαρχία των συμμοριών όπως την αποκαλεί. «Επειδή το πολιτικό σύστημα έχει κατακτηθεί από το κομματικό σύστημα, το οποίο έχει τοποθετηθεί στη θέση του πολιτικού συστήματος, το κόμμα αντί να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της κοινωνίας και αυτού, μετέβαλε το κράτος από θεσμό στην υπηρεσία της κοινωνίας και του έθνους, σε δυνάστης επί της κοινωνίας. Με δύο λόγια, το κομματικό κατεστημένο χρησιμοποιεί το κράτος για να ιδιοποιείται το δημόσιο αγαθό, όπως και οι πέριξ αυτού ομάδες συμφερόντων που υφαίνει και, κυριολεκτικά, για να λεηλατείται η κοινωνία».
Δεν είναι βεβαίως τωρινά όλα αυτά. Από την πρώτη στιγμή της Βαυαροκρατίας το κομματικό σύστημα από φορέας διαμεσολάβησης συμφερόντων και τροφοδότης με πολιτικό προσωπικό της εξουσίας μεταβλήθηκε σε πολιτικό σύστημα. Λειτούργησε ως επικαρπωτής του κράτους και δυνάστης της κοινωνίας. Σε αυτή την ιδιότυπη δυναστική κομματοκρατία η πολιτική δεν συναντιέται με την κοινωνία ως ολότητα, αλλά με επιμέρους ομάδες ή και άτομα με σκοπό αμοιβαίες εξυπηρετήσεις, εις βάρος του συνόλου.
Το λέει πολύ εύστοχα ο Γιώργος Κοντογιώργης: «Το κόμμα έχει ιππεύσει το πολιτικό σύστημα και αντί να διαμεσολαβεί και να το λειτουργεί με σκοπό το κοινό συμφέρον, το έχει ιδιοποιηθεί, έγινε το ίδιο πολιτικό σύστημα».
Σε αυτες τις εκλογές όπου κυριάρχησε και ο ακραίος δικομματισμός υπήρξαν και οι ελπιδοφόρες εξαιρέσεις ευχάριστης κομματικής ανυπακοής από το εκλογικό σώμα το οποίο δεν ακολούθησε την κομματική ντιρεκτίβα στέλνοντας αδιάβαστους κάποιους από τους προβεβλημένους αυλάρχες γραμματείς, τρωκτικά του δημόσιου κορβανά που χρόνια τώρα διαβιούν με αργόμισθες αποσπάσεις σε κομματικά γραφεία.
Από τον περασμένο αιώνα τα γράφει ο Ροΐδης «Κόμμα: Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».
Γ.Α.Κ
more...