Ανθρωπάριθμοι ναυτίας* Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ Ιατρού-ποιητή...
Ανθρωπάριθμοι ναυτίας*
Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού-ποιητή
Επειδή κάθε συνταγή αρχίζει από την ημερομηνία, δε γινόταν να ξεχαστώ: χθές, τέσσερις δευτέρου
-τα γενέθλια των γυιών μου και η παγκόσμια ημέρα του καρκίνου! Αχ, αυτές οι νερόβραστες παγκόσμιες ημέρες.
Έτσι τυραννιόμουν από το πρωί με τα παραφουσκωμένα ασήμαντα, ώσπου μπήκε η συνομήλικη ασθενής.
Κάθισε απέναντί μου με το τυπικό μάγκωμα του ανθρώπου που πρωτοσυναντά τον γιατρό που συχνά θα τον «τυραννήσει» ισοβίως: τον ογκολόγο.
-Έχετε παιδιά;
-Έχω γιατρέ.
-Πόσα;
-Τώρα τρία, γιατρέ.
-Δηλαδή;
-Είχα τέσσερα.
-Και;
-Το τρίτο το έχασα όταν ήταν είκοσι οχτώ.
-Εεε, πώς έγινε;
-Έχασε τη δουλειά του το 2010, έπεσε σε κατάθλιψη και αυτοκτόνησε. Δεν το προλάβαμε γιατρέ...
Η γυναίκα σκύβει κατακόκκινη και βουρκώνει· κι εγώ παγωμένος και άλαλος.
Αυτό.
Ευτυχώς είχε τα άλλα τρία, σκεφτόμουν -ας μην ανένηψε ποτέ ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας.
Η υπόλοιπη ημέρα συσπάστηκε σαν πύθων και με στραγγάλισε. Τώρα μόλις, γράφοντας, παίρνω ρηχές ανάσες.
Αν εσύ φίλε διαγνώσεις μελό σε όλο αυτό, μη με περιπαίξεις· το ξέρεις πως είμαι πια ντεμοντέ.
Μα η ίδια τραγωδία στον τόπο μας συνεχίζεται και καμμία παγκόσμια ημέρα λάιφστάιλ δε μπορεί να περισπάσει την προσοχή μου.
Μένω πτοημένος μεσοπόρος ανάμεσα σε οδύνη και ναυτία· ότι πάντα τρικυμία στα γαλανά νερά μας, πάντα πυρκαγιές στα λιγοστά δάση μας.
*Τεσσερισήμισυ χιλιάδες αυτοκτονίες τα πρώτα πέτρινα χρόνια. Ψέμματα, ψέμματα! Δυόμισυ χιλιάδες, διόρθωνε στα τηλεοπτικά παράθυρα ο πρωτοκλασάτος υπουργός.
Ζωγραφική: Δημοσθένης Κοκκινίδης
more...
Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού-ποιητή
Επειδή κάθε συνταγή αρχίζει από την ημερομηνία, δε γινόταν να ξεχαστώ: χθές, τέσσερις δευτέρου
-τα γενέθλια των γυιών μου και η παγκόσμια ημέρα του καρκίνου! Αχ, αυτές οι νερόβραστες παγκόσμιες ημέρες.
Έτσι τυραννιόμουν από το πρωί με τα παραφουσκωμένα ασήμαντα, ώσπου μπήκε η συνομήλικη ασθενής.
Κάθισε απέναντί μου με το τυπικό μάγκωμα του ανθρώπου που πρωτοσυναντά τον γιατρό που συχνά θα τον «τυραννήσει» ισοβίως: τον ογκολόγο.
-Έχετε παιδιά;
-Έχω γιατρέ.
-Πόσα;
-Τώρα τρία, γιατρέ.
-Δηλαδή;
-Είχα τέσσερα.
-Και;
-Το τρίτο το έχασα όταν ήταν είκοσι οχτώ.
-Εεε, πώς έγινε;
-Έχασε τη δουλειά του το 2010, έπεσε σε κατάθλιψη και αυτοκτόνησε. Δεν το προλάβαμε γιατρέ...
Η γυναίκα σκύβει κατακόκκινη και βουρκώνει· κι εγώ παγωμένος και άλαλος.
Αυτό.
Ευτυχώς είχε τα άλλα τρία, σκεφτόμουν -ας μην ανένηψε ποτέ ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας.
Η υπόλοιπη ημέρα συσπάστηκε σαν πύθων και με στραγγάλισε. Τώρα μόλις, γράφοντας, παίρνω ρηχές ανάσες.
Αν εσύ φίλε διαγνώσεις μελό σε όλο αυτό, μη με περιπαίξεις· το ξέρεις πως είμαι πια ντεμοντέ.
Μα η ίδια τραγωδία στον τόπο μας συνεχίζεται και καμμία παγκόσμια ημέρα λάιφστάιλ δε μπορεί να περισπάσει την προσοχή μου.
Μένω πτοημένος μεσοπόρος ανάμεσα σε οδύνη και ναυτία· ότι πάντα τρικυμία στα γαλανά νερά μας, πάντα πυρκαγιές στα λιγοστά δάση μας.
*Τεσσερισήμισυ χιλιάδες αυτοκτονίες τα πρώτα πέτρινα χρόνια. Ψέμματα, ψέμματα! Δυόμισυ χιλιάδες, διόρθωνε στα τηλεοπτικά παράθυρα ο πρωτοκλασάτος υπουργός.
Ζωγραφική: Δημοσθένης Κοκκινίδης
more...