Αχιλλέας Βασιλειάδης: "Αγαπώ τον Πόντο χωρίς τυμπανοκρουσίες"

Λύουμαι κι αροθυμώ

«Ο Πόντος είναι συναίσθημα. Είναι έρωτας, είναι η πατρίδα μας. Αξίζει όσο τίποτα να ασχολείσαι με τους προγόνους μας. Υπέφεραν τόσα πολλά, τόσο άγριες καταστάσεις και λίγα από αυτά βγήκαν στη φόρα. Αγαπώ τον Πόντο χωρίς τυμπανοκρουσίες».

Τον πρωτογνώρισα ως τραγουδιστή και μάλιστα ως εμψυχωτή μιας πάνδημης γιορτής που έσφυζε από ζωντάνια, νιάτα, πλήθος και παλμό. Στη Φραγκφούρτη, στο Φεστιβάλ Ποντιακών χωρών της Ομοσπονδίας τη χρονιά που είχε φύγει από τη ζωή ο Γιάννης Ταϊγανίδης. Ο πανεπιστημιακός δάσκαλος που έδωσε στη γιορτή της νεολαίας άλλη διάσταση. Η θλίψη και το πένθος κυριαρχούσε, το κλίμα ήταν βαρύ. Ο Τσορακλίδης, ο Παπαδόπουλος, οι τότε πρόεδροι, αείμνηστοι πια, υπενθύμιζαν όσα είχε κάνει, το κοινό βούρκωσε. Ο Γιώργος Αμαραντίδης, η Δήμητρα, ο Γιάννης ο Πουρσανίδης, η επόμενη γενιά με τους νεολαίους όφειλαν να πάρουν τη σκυτάλη. Λες και γύρισε τον διακόπτη και το μοιρολόι μετετράπη σε τραγούδι υπόσχεσης και ελπίδας. Το ένα πίσω από το άλλο τα ποντιακά τραγούδια, οι χοροί διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, η συγκίνηση στο απόγειο. Το μακρινό 1999 ήταν η αρχή για τη μύηση στα θαύματα του Ποντιακού Πολιτισμού.

Έκτοτε η συμμετοχή ήταν υποχρεωτική, δύο και τρεις φορές τον χρόνο. Ο Αχιλλέας ήταν πάντα εκεί. Η αφίσα άλλαζε, ο τόπος διεξαγωγής του φεστιβάλ άλλαζε, οι καλεσμένοι άλλαζαν, οι ομιλητές εναλλάσσονταν μόνο ο Αχιλλέας αποτελούσε την σταθερά την αναλλοίωτη. Μαζί με τον Γιάννη Κυριακίδη τον φωτογράφο αποτελούσαν τις πιο εμβληματικές φιγούρες των φεστιβάλ. 
Τελείωνε η γιορτή, ο Σιαμίδης τη λύρα στο χέρι, ο πρόεδρος Γιώργος Παρχαρίδης έπαιρνε θέση και το ποντιακό πάλκο ξεκινούσε τα τραγούδια μέχρι να ξημερώσει.

Ο Αχιλλέας Βασιλειάδης ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής, το αηδόνι του Πόντου, η ψυχή στο παρακάθ, ο ιστορητής και μελωδικός πρεσβευτής του ποντιακού πολιτισμού, η ζωντανή ιστορία μιας γενιάς που συνέβαλε τα μέγιστα στο ποντιακό θαύμα. Η μεγάλη του καρδιά, η πολύτιμη φιλία του, η δύναμη της ψυχής του, η περηφάνεια και το μέταλλο της φωνής του, η λεβεντιά και η γενναιοδωρία του. Ανεκτίμητα. 

Στη σύγχρονη ποντιακή ιστορία η παρουσία του ήταν καταλυτική. Παρών σε συνέδρια, συναυλίες, πορείες για τη Γενοκτονία, ταξίδια στον ιστορικό Πόντο, φιλίες με Τούρκους μουσικούς, ομιλίες για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Ζούσε και ανέπνεε για τον Πόντο, οξυγονονόταν από αυτόν, τον ύμνησε με τη φωνή του, τον δόξασε με τα τραγούδια που απέδωσε. 
Ήταν η ψυχή του Πόντου, το τραγούδι που ανηφόριζε στα παρχάρια και φώτιζε με τη γλυκύτητα της ψυχής του τα αλειτούργητα ξωκλήσια της αρωθυμίας.
Αγαπημένε μας Αχιλλέα, ο Πόντος που λάτρεψες και υπηρέτησες τόσα χρόνια πενθεί. Αιωνία σου η μνήμη.