Ελένη Πριοβόλου: «Αλίμονο αν δεν τα καταφέρουν οι νέες γενιές»...
Ελένη Πριοβόλου: «Αλίμονο αν δεν τα καταφέρουν οι νέες γενιές»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ
… Μερικές φορές ένιωθα ότι δεν τα ζούσα εγώ, ρε συ. Τότε, εκείνο το βράδυ που κατέφυγα στο σκουπιδοτενεκέ και έσκυψα να πάρω ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς, είπα «πάει, αυτός είναι ο κόσμος μου πια. Θα ζω ανάμεσα στα σκουπίδια και τα αποφάγια, ένα σκουπίδι με ψυχή, που θα λιώνει μέσα στην αδικία και στο ψέμα». Όμως η τύχη μίλησε αλλιώς σ’ εμένα. Και την άκουσα. Δεν της γύρισα την πλάτη κάνοντας τον καμπόσο, γιατί την τύχη την φτιάχνεις εσύ, φίλε μου…Ο δεκαεξάχρονος Ντίνος, μαθηματικό κεφάλι, κατεβάζει διαρκώς την κουκούλα. Για να μη βλέπει και να μην τον βλέπουν. Οι συνθήκες της ζωής του δεν τον ευνοούν. Τρέχει σαν δαρμένο σκυλί. Και πεινασμένο. Η οικογένεια έχει πάψει να αποτελεί γι’ αυτόν ασφαλές καταφύγιο κι εκεί έξω ο κόσμος μοιάζει εχθρικός. Όμως βγαίνει να τον αντιμετωπίσει. Μέσα στα ερείπια, ένα όνειρο φυτρώνει. Το ακολουθεί. Στην αβέβαιη πορεία του συναντά ανθρώπους σαν και αυτόν. Ενώνουν τις δυνάμεις τους και βάζουν τα υποστυλώματα, όχι απλά της επιβίωσης, αλλά της ζωής. Ένα βιβλίο για την καταστολή του μίσους, την πίστη σε έναν σκοπό και την καλλιέργεια της αγάπης σαν μόνο προορισμό, μέσα σε έναν εχθρικό κόσμο που αλλάζει δραματικά.
-Κατακαλόκαιρα … «Φως σε μαύρο ουρανό», εκδόσεις Καστανιώτη;
Το μαύρο , λέει ο σπουδαίος Γάλλος εικαστικός Πιερ Σουλάζ, είναι μη χρώμα. Πρόκειται για κατάσταση που μπορείς να πειραματιστείς με το φως και τις αντανακλάσεις. Κάπως έτσι βλέπω τη ζωή. Ένα μαύρο τοπίο ή μια πνευματική κατάσταση, με επικέντρωση στο φως. Φως του αγώνα, της ελπίδας, της αισιοδοξίας, της επιβίωσης. Αυτό ακριβώς είναι που ζει ο έφηβος ήρωας του βιβλίου.
-Μια εποχή σε μια φράση: «οι γονείς του έκαναν μια δουλειά «αέρα κοπανιστό»…
Όντως. Στα χρόνια της πλασματικής ευμάρειας, ξεφύτρωσαν άπειρα επαγγέλματα της παρασιτικής οικονομίας. Κυρίως πωλήσεις υπηρεσιών. Ιατρικών κέντρων, ασφαλειών, χρηματιστηριακών υπηρεσιών, κέντρων αισθητικής που υπόσχονται την αιώνια νεότητα…. Μια τέτοια δουλειά έκαναν οι γονείς του Ντίνου οι οποίοι μέσα στο οικονομικό κραχ, έμειναν άνεργοι, χωρίς κανένα εισόδημα η οικονομίες, αφού, όσο είχαν τις δουλειές τους έκαναν τη μεγάλη- πολυδιαφημιζόμενη από τη τηλεόραση- ζωή. Έτσι η οικογένεια βρίσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη στη μιζέρια….
-Ο δεκαεξάχρονος βγαίνει στο δρόμο;
Όπως λέει και ο ίδιος δεν αντέχει να ζει μέσα στη διαρκή φθορά και τη βία που ξεσπάει από τον πατέρα. Ο δρόμος του παρέχει μια ελευθερία. Πασχίζει να ζει με αυτοδιαχείριση για να προσφέρει τη μερίδα που του ανήκει από το κοινωνικό εστιατόριο στην αδελφή του που την έχει περισσότερο ανάγκη. Καταφεύγει ακόμα και σε έναν σκουπιδοτενεκέ προκειμένου να χορτάσει με ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς. Εκεί ανταμώνεται με έναν άστεγο ονόματι Σκιάχτρο, με τον οποίο τον δένει μια ισχυρή φιλία.
-Ο δρόμος είναι η ζωή;
Για τη ζωή αλλά και για μια κοινωνία παρακμιακή που υπόκειται στα δεινά του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Επίσης συγχρωτίζεται μέσω μιας παρέας συμμαθητών του, με τις ομάδες αλληλεγγύης και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φιλιώνει για καλή του τύχη με νέους που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο.
-Έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον πατέρα;
Φυσικό. Αφού ο πατέρας βρίσκεται στον αντίποδα. Γίνεται ενεργό μέλλος μιας ομάδας που προωθεί σαν ιδεολογία τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
-Δύσκολο μονοπάτι για τον Ντίνο…
Όμως τα καταφέρνει. Έχει προσανατολισμό καθαρό. Είναι ταλαντούχος στα μαθηματικά και τη μουσική. Ακούει τα μηνύματα, δεν αφήνεται στην αβελτηρία και με τη βοήθεια του καθηγητή μαθηματικών και της Ντόρης- μιας συμμαθήτριας προικισμένης και πρώτου του έρωτα- ο δρόμος προς το φως αποτελεί μονόδρομο….Και να τα καταφέρνει. Διότι αλίμονο αν δεν τα καταφέρουν οι νέες γενιές. Την ανθρωπότητα την περιμένει ο απόλυτος ζόφος.
more...
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ
… Μερικές φορές ένιωθα ότι δεν τα ζούσα εγώ, ρε συ. Τότε, εκείνο το βράδυ που κατέφυγα στο σκουπιδοτενεκέ και έσκυψα να πάρω ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς, είπα «πάει, αυτός είναι ο κόσμος μου πια. Θα ζω ανάμεσα στα σκουπίδια και τα αποφάγια, ένα σκουπίδι με ψυχή, που θα λιώνει μέσα στην αδικία και στο ψέμα». Όμως η τύχη μίλησε αλλιώς σ’ εμένα. Και την άκουσα. Δεν της γύρισα την πλάτη κάνοντας τον καμπόσο, γιατί την τύχη την φτιάχνεις εσύ, φίλε μου…Ο δεκαεξάχρονος Ντίνος, μαθηματικό κεφάλι, κατεβάζει διαρκώς την κουκούλα. Για να μη βλέπει και να μην τον βλέπουν. Οι συνθήκες της ζωής του δεν τον ευνοούν. Τρέχει σαν δαρμένο σκυλί. Και πεινασμένο. Η οικογένεια έχει πάψει να αποτελεί γι’ αυτόν ασφαλές καταφύγιο κι εκεί έξω ο κόσμος μοιάζει εχθρικός. Όμως βγαίνει να τον αντιμετωπίσει. Μέσα στα ερείπια, ένα όνειρο φυτρώνει. Το ακολουθεί. Στην αβέβαιη πορεία του συναντά ανθρώπους σαν και αυτόν. Ενώνουν τις δυνάμεις τους και βάζουν τα υποστυλώματα, όχι απλά της επιβίωσης, αλλά της ζωής. Ένα βιβλίο για την καταστολή του μίσους, την πίστη σε έναν σκοπό και την καλλιέργεια της αγάπης σαν μόνο προορισμό, μέσα σε έναν εχθρικό κόσμο που αλλάζει δραματικά.
-Κατακαλόκαιρα … «Φως σε μαύρο ουρανό», εκδόσεις Καστανιώτη;
Το μαύρο , λέει ο σπουδαίος Γάλλος εικαστικός Πιερ Σουλάζ, είναι μη χρώμα. Πρόκειται για κατάσταση που μπορείς να πειραματιστείς με το φως και τις αντανακλάσεις. Κάπως έτσι βλέπω τη ζωή. Ένα μαύρο τοπίο ή μια πνευματική κατάσταση, με επικέντρωση στο φως. Φως του αγώνα, της ελπίδας, της αισιοδοξίας, της επιβίωσης. Αυτό ακριβώς είναι που ζει ο έφηβος ήρωας του βιβλίου.
-Μια εποχή σε μια φράση: «οι γονείς του έκαναν μια δουλειά «αέρα κοπανιστό»…
Όντως. Στα χρόνια της πλασματικής ευμάρειας, ξεφύτρωσαν άπειρα επαγγέλματα της παρασιτικής οικονομίας. Κυρίως πωλήσεις υπηρεσιών. Ιατρικών κέντρων, ασφαλειών, χρηματιστηριακών υπηρεσιών, κέντρων αισθητικής που υπόσχονται την αιώνια νεότητα…. Μια τέτοια δουλειά έκαναν οι γονείς του Ντίνου οι οποίοι μέσα στο οικονομικό κραχ, έμειναν άνεργοι, χωρίς κανένα εισόδημα η οικονομίες, αφού, όσο είχαν τις δουλειές τους έκαναν τη μεγάλη- πολυδιαφημιζόμενη από τη τηλεόραση- ζωή. Έτσι η οικογένεια βρίσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη στη μιζέρια….
-Ο δεκαεξάχρονος βγαίνει στο δρόμο;
Όπως λέει και ο ίδιος δεν αντέχει να ζει μέσα στη διαρκή φθορά και τη βία που ξεσπάει από τον πατέρα. Ο δρόμος του παρέχει μια ελευθερία. Πασχίζει να ζει με αυτοδιαχείριση για να προσφέρει τη μερίδα που του ανήκει από το κοινωνικό εστιατόριο στην αδελφή του που την έχει περισσότερο ανάγκη. Καταφεύγει ακόμα και σε έναν σκουπιδοτενεκέ προκειμένου να χορτάσει με ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς. Εκεί ανταμώνεται με έναν άστεγο ονόματι Σκιάχτρο, με τον οποίο τον δένει μια ισχυρή φιλία.
-Ο δρόμος είναι η ζωή;
Για τη ζωή αλλά και για μια κοινωνία παρακμιακή που υπόκειται στα δεινά του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Επίσης συγχρωτίζεται μέσω μιας παρέας συμμαθητών του, με τις ομάδες αλληλεγγύης και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φιλιώνει για καλή του τύχη με νέους που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο.
-Έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον πατέρα;
Φυσικό. Αφού ο πατέρας βρίσκεται στον αντίποδα. Γίνεται ενεργό μέλλος μιας ομάδας που προωθεί σαν ιδεολογία τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
-Δύσκολο μονοπάτι για τον Ντίνο…
Όμως τα καταφέρνει. Έχει προσανατολισμό καθαρό. Είναι ταλαντούχος στα μαθηματικά και τη μουσική. Ακούει τα μηνύματα, δεν αφήνεται στην αβελτηρία και με τη βοήθεια του καθηγητή μαθηματικών και της Ντόρης- μιας συμμαθήτριας προικισμένης και πρώτου του έρωτα- ο δρόμος προς το φως αποτελεί μονόδρομο….Και να τα καταφέρνει. Διότι αλίμονο αν δεν τα καταφέρουν οι νέες γενιές. Την ανθρωπότητα την περιμένει ο απόλυτος ζόφος.
more...