Φωτεινή Στεφανίδη: "Δυνάμωσε το φως Δεκέμβρη μας" «Μια μέρα...
Φωτεινή Στεφανίδη: "Δυνάμωσε το φως Δεκέμβρη μας"
«Μια μέρα αμφίβολης χαράς
Ίσως μόνο μίαν ώρα
Λίγες στιγμές
Το βράδυ αρχίζει πάλι η αναμονή
Πάλι μίαν εβδομάδα, τέσσερις, πενηνταδυό…»
Μανόλης Αναγνωστάκης
Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Τσάκα τσάκα στολίστηκαν κι εφέτος χωράφια, οικόπεδα και
πεζοδρόμια με το γαλανό ανθάκι απ’ το κοινό ραδίκι, με τα
πυράγκαθα που κοκκίνησαν ξανά, με τον κισσό λουλουδιασμένο, με την αγριοπασχαλιά γυμνή από φύλλα και φορτωμένη με χρυσούς καρπούς. Η γαζία μοσχοβολάει όλο το Νοέμβρη, γεμάτη
μπουμπούκια, έτοιμη και για του Δεκέμβρη το στόλισμα. Λάμπουν
γιορτινά τα νεράντζια, τα πορτοκάλια, τα λεμόνια. Και φάνηκαν
πάνω στα δέντρα και τα πουλάκια της γειτονιάς· κοτσύφια,
κοκκινολαίμηδες, δεντροφυλλοσκόποι, σπουργίτες, όλα ορεξάτα για τσιμπολόγημα, φουσκωτά απ’ το κρύο, αεικίνητα, κελαηδιστά. Και μας βρίσκουν κι εμάς κάπου εκεί κοντά, μας βρίσκουν λιγότερους, με απώλειες που συνέχεια μας τραντάζουν, με την ελπίδα όμως πάλι στην καρδιά. Δουλεύουμε, ελπίζουμε, σηκώνουμε το κεφάλι απ’ τη δουλειά και το γιασεμί ευωδιάζει έναστρο, οι ιβίσκοι στις γλάστρες ανοίγουν ο ένας μετά τον άλλον με ματωμένες τις καρδιές τους, η αγγελικούλα ετοιμάζεται ν’ ανοίξει τα χρυσοκόκκινά της –αχ, μάνα πού είσαι να στολίσεις τα βάζα μας–, ο εχίνοπας μπουμπουκιασμένος, έτοιμος, το μπλε γιασεμί δε σταματάει, θέλει ν’ ανταμωθεί με το κίτρινο, οι τριανταφυλλιές δίνουν ακόμη – ο Νοέμβρης τέλειωσε κι έχουμε καλοκαίρι, κανένα κρύο δεν αντρείεψε στ’ Αγίου Αντρέα τη γιορτή». Καλωσορίζουμε άλλον ένα Δεκέμβρη
με τη Φωτεινή, στην πίσω αυλή, με τον κοκκινολαίμη να τριγυρίζει παντού, γύρω απ’ τα πόδια μας και να τσιμπολογά.
-Δεκέμβρης. Αποχαιρετώντας πριν, τον φίλο Μιχάλη Μακρουλάκη...
Ένας ευγενής άνθρωπος, σπουδαίος ζωγράφος, με μαθητεία στον Τσαρούχη. Τα λουλούδια του και οι θάλασσες ολοζώντανα, φανταζομαι το συριανό παρεάκι με τον Μάνο Ελευθερίου εκει πάνω....
Έρχεται καταχείμωνο;
Ετοιμαζόμαστε μέσα στον γλυκό ήλιο της τελευταίας μέρας του
Νοέμβρη. Οι μέρες συνεχίζουν και μικραίνουν. Και σαν από θαύμα, παραμονές Χριστουγέννων, εκεί στο χειμερινό ηλιοστάσι, αρχίζουν σιγά σιγά να μεγαλώνουν. Σαν ο Δεκέμβρης μαζί με την είσοδο στο χειμώνα μας υπόσχεται καλοκαίρι, φως και ξανά φως μέσα στο πιο σκοτεινό μαύρο της 21ης του μέρας. Φέτος έχουμε και την ξεχωριστή χαρά να μοιραστούμε συνειδητά πάνω στην ιδέα του Απόστολου και των βιβλίων το φως.
-Και το Ημερολόγιο της Ενορίας μας που περιμένει και αυτό τη φροντίδα σου...
Κάθε σελίδα του και μια υπέροχη σκέψη-εντύπωση απο τα ενοριατάκια, τα νεα παιδιά που θα το ξαναζωντανέψουν. Η Ενορία της καρδιάς μας με το "Διεθνές" του κυρ Αντώνη και το εικαστικό Ημερολόγιο του 2022.
-Αλλιώτικες οι γιορτές εφέτος;
Δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε, υπάρχουν σημάδια ανθρωπιάς,
υπάρχει και το αντίθετο. Προχωράμε μέρα τη μέρα, με ελπίδα, με
προσπάθεια, με δημιουργία, αυτά είναι τα όπλα μας, μ’ αυτά
πορευόμαστε. Η φύση ολόγυρα τόσο ανθισμένη, τόσο
παγχρωματική σαν να είναι Απρίλης φέτος ο Δεκέμβρης σ’ αυτόν
τον τόπο τον ευλογημένο. Μέχρι και οι πασχαλιές άνθισαν στις
ζέστες του Νοέμβρη, ακόμη και οι αμυγδαλιές πέταξαν λίγα
λουλουδάκια επάνω στα σοβαρά τους, τα γυμνά κλωνάρια. Εμείς δε σκοπεύουμε να δώσουμε τον ανθό της καρδιάς;
-Οι γιορτές του;
Ο πιο πυκνός μήνας σε γιορτές. Οι φίλοι μας γιορτάζουν ο ένας
μετά τον άλλον: Βαρβάρα, Σάββας και Νικόλας πλάι πλάι. Μετά ο
Σπύρος. Έρχονται από κοντά ο Λευτέρης και η Ανθή. Ο Διονύσης,
η Αναστασία, ο Ευγένιος. Και έτσι, μέρα τη μέρα, φτάνουμε στα
Χριστούγεννα του Χρήστου μας και της Χριστίνας. Μικρούληδες
Χριστοί γεννιούνται ξανά και ξανά χωρίς άστρο, μόνο με γιασεμί κι ελπίδα. Και κλείνει ο μήνας με τον Στέφανο να γιορτάζει και την Πρωτοχρονιά και τον Βασίλη να περιμένουν σε μιαν ανάσα.
-Ευχές γραπτές κι εφέτος;
Μέσα στις Ευωχίας την έκθεση μαζί με τις μικρές ζωγραφιές που
μόλις προσθέσαμε –πολλές απ’ αυτές χαρακτικά ευχών από
προηγούμενα χρόνια–, εκεί θα τις χαράξουμε, θα τις τυπώσουμε και γραπτά θα τις μοιράσουμε ή θα τις στείλουμε. Με πείσμα.
-Και η ελπίδα;
Πάντα ζωντανή να μένει σαν δεντράκι απότιστο. Στα μάτια των
παιδιών. Στη σκέψη και τις πράξεις των μεγάλων –σαν το «χάρισε
ένα βιβλίο, δυνάμωσε το φως»– που κάνουν τα παιδιά να
χαμογελούν, να χαίρονται. Στην τέχνη. Στα μύρια αγριολούλουδα
που επιμένουν να στολίζουν τα καμμένα. Στα άπειρα ψαρόνια που στολίζουν κι εφέτος τον ουρανό. Στο λάδι που τρέχει καταπράσινο, έστω και λίγο εφέτος, από την κάνουλα στο λιοτρίβι, στο ψωμί που φουσκώνει με τη δύναμη απ’ το προζύμι και μόνο, στη σταγόνα επάνω στο φύλλο που ξεδιψάει τον κοκκινολαίμη κι αυτός με τη σειρά του την κάνει τραγούδι ανείπωτο. Και δεν είναι μόνο αυτά.
Σημ.: Στην εικόνα μια μικρή ζωγραφιά με την τελευταία κοντούλα
του κήπου, από την έκθεση μέσα στην έκθεση της Σιωπηρής
Ευωχίας.
more...
«Μια μέρα αμφίβολης χαράς
Ίσως μόνο μίαν ώρα
Λίγες στιγμές
Το βράδυ αρχίζει πάλι η αναμονή
Πάλι μίαν εβδομάδα, τέσσερις, πενηνταδυό…»
Μανόλης Αναγνωστάκης
Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Τσάκα τσάκα στολίστηκαν κι εφέτος χωράφια, οικόπεδα και
πεζοδρόμια με το γαλανό ανθάκι απ’ το κοινό ραδίκι, με τα
πυράγκαθα που κοκκίνησαν ξανά, με τον κισσό λουλουδιασμένο, με την αγριοπασχαλιά γυμνή από φύλλα και φορτωμένη με χρυσούς καρπούς. Η γαζία μοσχοβολάει όλο το Νοέμβρη, γεμάτη
μπουμπούκια, έτοιμη και για του Δεκέμβρη το στόλισμα. Λάμπουν
γιορτινά τα νεράντζια, τα πορτοκάλια, τα λεμόνια. Και φάνηκαν
πάνω στα δέντρα και τα πουλάκια της γειτονιάς· κοτσύφια,
κοκκινολαίμηδες, δεντροφυλλοσκόποι, σπουργίτες, όλα ορεξάτα για τσιμπολόγημα, φουσκωτά απ’ το κρύο, αεικίνητα, κελαηδιστά. Και μας βρίσκουν κι εμάς κάπου εκεί κοντά, μας βρίσκουν λιγότερους, με απώλειες που συνέχεια μας τραντάζουν, με την ελπίδα όμως πάλι στην καρδιά. Δουλεύουμε, ελπίζουμε, σηκώνουμε το κεφάλι απ’ τη δουλειά και το γιασεμί ευωδιάζει έναστρο, οι ιβίσκοι στις γλάστρες ανοίγουν ο ένας μετά τον άλλον με ματωμένες τις καρδιές τους, η αγγελικούλα ετοιμάζεται ν’ ανοίξει τα χρυσοκόκκινά της –αχ, μάνα πού είσαι να στολίσεις τα βάζα μας–, ο εχίνοπας μπουμπουκιασμένος, έτοιμος, το μπλε γιασεμί δε σταματάει, θέλει ν’ ανταμωθεί με το κίτρινο, οι τριανταφυλλιές δίνουν ακόμη – ο Νοέμβρης τέλειωσε κι έχουμε καλοκαίρι, κανένα κρύο δεν αντρείεψε στ’ Αγίου Αντρέα τη γιορτή». Καλωσορίζουμε άλλον ένα Δεκέμβρη
με τη Φωτεινή, στην πίσω αυλή, με τον κοκκινολαίμη να τριγυρίζει παντού, γύρω απ’ τα πόδια μας και να τσιμπολογά.
-Δεκέμβρης. Αποχαιρετώντας πριν, τον φίλο Μιχάλη Μακρουλάκη...
Ένας ευγενής άνθρωπος, σπουδαίος ζωγράφος, με μαθητεία στον Τσαρούχη. Τα λουλούδια του και οι θάλασσες ολοζώντανα, φανταζομαι το συριανό παρεάκι με τον Μάνο Ελευθερίου εκει πάνω....
Έρχεται καταχείμωνο;
Ετοιμαζόμαστε μέσα στον γλυκό ήλιο της τελευταίας μέρας του
Νοέμβρη. Οι μέρες συνεχίζουν και μικραίνουν. Και σαν από θαύμα, παραμονές Χριστουγέννων, εκεί στο χειμερινό ηλιοστάσι, αρχίζουν σιγά σιγά να μεγαλώνουν. Σαν ο Δεκέμβρης μαζί με την είσοδο στο χειμώνα μας υπόσχεται καλοκαίρι, φως και ξανά φως μέσα στο πιο σκοτεινό μαύρο της 21ης του μέρας. Φέτος έχουμε και την ξεχωριστή χαρά να μοιραστούμε συνειδητά πάνω στην ιδέα του Απόστολου και των βιβλίων το φως.
-Και το Ημερολόγιο της Ενορίας μας που περιμένει και αυτό τη φροντίδα σου...
Κάθε σελίδα του και μια υπέροχη σκέψη-εντύπωση απο τα ενοριατάκια, τα νεα παιδιά που θα το ξαναζωντανέψουν. Η Ενορία της καρδιάς μας με το "Διεθνές" του κυρ Αντώνη και το εικαστικό Ημερολόγιο του 2022.
-Αλλιώτικες οι γιορτές εφέτος;
Δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε, υπάρχουν σημάδια ανθρωπιάς,
υπάρχει και το αντίθετο. Προχωράμε μέρα τη μέρα, με ελπίδα, με
προσπάθεια, με δημιουργία, αυτά είναι τα όπλα μας, μ’ αυτά
πορευόμαστε. Η φύση ολόγυρα τόσο ανθισμένη, τόσο
παγχρωματική σαν να είναι Απρίλης φέτος ο Δεκέμβρης σ’ αυτόν
τον τόπο τον ευλογημένο. Μέχρι και οι πασχαλιές άνθισαν στις
ζέστες του Νοέμβρη, ακόμη και οι αμυγδαλιές πέταξαν λίγα
λουλουδάκια επάνω στα σοβαρά τους, τα γυμνά κλωνάρια. Εμείς δε σκοπεύουμε να δώσουμε τον ανθό της καρδιάς;
-Οι γιορτές του;
Ο πιο πυκνός μήνας σε γιορτές. Οι φίλοι μας γιορτάζουν ο ένας
μετά τον άλλον: Βαρβάρα, Σάββας και Νικόλας πλάι πλάι. Μετά ο
Σπύρος. Έρχονται από κοντά ο Λευτέρης και η Ανθή. Ο Διονύσης,
η Αναστασία, ο Ευγένιος. Και έτσι, μέρα τη μέρα, φτάνουμε στα
Χριστούγεννα του Χρήστου μας και της Χριστίνας. Μικρούληδες
Χριστοί γεννιούνται ξανά και ξανά χωρίς άστρο, μόνο με γιασεμί κι ελπίδα. Και κλείνει ο μήνας με τον Στέφανο να γιορτάζει και την Πρωτοχρονιά και τον Βασίλη να περιμένουν σε μιαν ανάσα.
-Ευχές γραπτές κι εφέτος;
Μέσα στις Ευωχίας την έκθεση μαζί με τις μικρές ζωγραφιές που
μόλις προσθέσαμε –πολλές απ’ αυτές χαρακτικά ευχών από
προηγούμενα χρόνια–, εκεί θα τις χαράξουμε, θα τις τυπώσουμε και γραπτά θα τις μοιράσουμε ή θα τις στείλουμε. Με πείσμα.
-Και η ελπίδα;
Πάντα ζωντανή να μένει σαν δεντράκι απότιστο. Στα μάτια των
παιδιών. Στη σκέψη και τις πράξεις των μεγάλων –σαν το «χάρισε
ένα βιβλίο, δυνάμωσε το φως»– που κάνουν τα παιδιά να
χαμογελούν, να χαίρονται. Στην τέχνη. Στα μύρια αγριολούλουδα
που επιμένουν να στολίζουν τα καμμένα. Στα άπειρα ψαρόνια που στολίζουν κι εφέτος τον ουρανό. Στο λάδι που τρέχει καταπράσινο, έστω και λίγο εφέτος, από την κάνουλα στο λιοτρίβι, στο ψωμί που φουσκώνει με τη δύναμη απ’ το προζύμι και μόνο, στη σταγόνα επάνω στο φύλλο που ξεδιψάει τον κοκκινολαίμη κι αυτός με τη σειρά του την κάνει τραγούδι ανείπωτο. Και δεν είναι μόνο αυτά.
Σημ.: Στην εικόνα μια μικρή ζωγραφιά με την τελευταία κοντούλα
του κήπου, από την έκθεση μέσα στην έκθεση της Σιωπηρής
Ευωχίας.
more...