Φωτεινή Στεφανίδη: «Ιούλης, της χρονιάς το μεσημέρι» Του ΓΙΩΡΓΟΥ...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Ιούλης, της χρονιάς το μεσημέρι»
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Ένα μεσημέρι του Ιούλη
μες στα μάτια ενός ζευγαριού
είδα κάτι που είχε ξεφύγει
απ’ τους νόμους του κοπαδιού.
Δεν είχαν στο βλέμμα τους το ύφος αυτό
το κυνηγημένο ή το αρπαχτικό.
Κι αναρωτιέμαι συχνά
αν στ’ αλήθεια το ξέραν κι οι δυο
ότι την ίδια στιγμή απ’ τα δίχτυα του κόσμου είχαν βγει…»
Χρήστος Θηβαίος, μεταγραφή για τραγούδι από το πεζό του Γιώργου Σεφέρη «Άντρας».
«Των τζιτζικιών τα μαντολίνα ξανά, στην πόλη και παραέξω, παντού, μέρα νύχτα. Της λυγαριάς η ευωδιά, η ομορφιά. Μαζί και του δειλινού, του λουλουδιού που έχει τ’ όνομα αυτό και δε λείπει από καμμιά παλιά αυλή. Τα χρυσά χωράφια. Στις άκριες τους τα ηλιοτρόπια. Η μυρωδιά του ρετσινιού, της αρμύρας, του θυμαριού. Οι δροσερές καλαμιές στις ρεματιές - οι ρίζες τους παράξενα γλυπτά ανάμεσα στα βότσαλα, εκεί που εκβάλουν οι ποταμιές στη θάλασσα. Οι πικροδάφνες ανθισμένες λίγο πιο μέσα. Κάποιο φιδάκι που γλιστράει ανάμεσα στις πέτρες. Άμμος στο σεντόνι, αλμυρά τ’ αχτένιστα μαλλιά. Αποθυμιά για την ξενοιασιά του καλοκαιριού, το ψαθάκι που τσαλακώνεται απ’ την πρώτη μέρα, την πάνινη τσάντα με τ’ απαραίτητα· νερό, νερομπογιές, 2-3 πινέλα, ένα φύλλο βαμβακόχαρτο, μόνο ένα, τα λάθη γίνονται σωστά τούτο το μήνα». Καλωσορίζουμε το μήνα της καρδιάς του καλοκαιριού, λέμε με τη Φωτεινή για τον Ιούλη τον Αλωνάρη, ανάμεσα στη χρυσή αγριοβρώμη και τ’ άγουρα σταφύλια με τα τζιτζίκια να μη σταματούν λεπτό.
-Χρώματα Ιουλίου;
Άσπρο και γαλανό το πρωινό, ώχρα και σκούρο μπλε το μεσημέρι. Τα πράσινα πάντα δροσερά ανάμεσα, τα ροδαλά, τα κίτρινα. Τ’ απόγεμα η ώχρα δίνει θέση στο μαβί, και το μπλε στο γαλανό το ανοιχτό, το σχεδόν φιλντισένιο. Αυτός είναι ο παράδεισός μας, ακόμα μας γνέφει. Α, και μας μιλά μέσα απ’ τον κορυδαλλό, το χελιδόνι, το κοτσύφι που τριγυρνάει στις αυλές της πόλης κι ακόμη αφήνει τις τελευταίες νότες, το τζιτζίκι, το τριζόνι, την κουκουβάγια το σούρουπο, τον γκιώνη και το βατράχι τη νύχτα.
-Οι μέρες του;
Γενέθλιες μέρες αγαπημένων η μία ν’ ακολουθεί την άλλη. Γιορτές πιο αθόρυβες μα και πιο χρωματιστές. Μπροστά μπροστά οι Άγιοι Ανάργυροι, γιατροί αχρημάτιστοι, το αντίθετο απ’ τους σημερινούς. Ο Άγιος Παντελεήμονας, μνήμη του κλειστού φούρνου στη γειτονιά στα παιδικά τα χρόνια, η γιορτή των αρτοποιών βλέπεις. Η γιορτή της Αγια-Μαρίνας.
-Ιουλιανά στη Μεσόγειο του Βενσάν και των πικρών καιρών;
Ημερομηνία ανεξίτηλη κι η 29η του Ιούλη που ξεψύχησε ο Βενσάν στην Ωβέρ-συρ-Ουάζ· μέρα που σφραγίζει τα φρυγμένα καλοκαίρια που ζωγράφισε για να τα ’χουμε για πάντα όλοι εμείς. Και η φριχτή μέρα που ακόμη μας καίει και θα μας καίει, ανήμερα τ΄ Άι-Λιος πριν σχεδόν 50 χρόνια, η μέρα που μπήκαν στην Κύπρο, το «χρυσοπράσινο φύλλο» της Μεσογείου, αλίμονο.
-Κυνικά καύματα και μελτεμάκια;
Ένα και το αυτό. Ζέστες δυνατές κι άνεμοι, ευλογημένα μελτέμια που δροσίζουν την πατρίδα, πιο πολύ τα βράχια του Αιγαίου, τις Κυκλάδες. Φρούτα ζουμερά ή και μεγάλα τώρα πια, καρπουζοπέπονα, ροδάκινα, κορόμηλα. Το φθινόπωρο δε δίνει καμιά παρουσία ακόμα. Είναι το κρεσέντο, η κορύφωση του ήλιου, της ζωής, της χαράς που απλώνει και χαρίζεται. Να τον χαρούμε όπως και όσο περισσότερο μπορούμε, κι αμήν έξω απ’ τα δίχτυα του κόσμου με καθαρά τα βλέμματα, είναι από τα μεγάλα δώρα του τόπου μας αυτός ο μήνας και μπορούμε κάτι να καταφέρουμε.
Σημ.: Η εικόνα, νερομπογιά της Φωτεινής με πικροδάφνη, Ιούνης 2022.
more...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Ένα μεσημέρι του Ιούλη
μες στα μάτια ενός ζευγαριού
είδα κάτι που είχε ξεφύγει
απ’ τους νόμους του κοπαδιού.
Δεν είχαν στο βλέμμα τους το ύφος αυτό
το κυνηγημένο ή το αρπαχτικό.
Κι αναρωτιέμαι συχνά
αν στ’ αλήθεια το ξέραν κι οι δυο
ότι την ίδια στιγμή απ’ τα δίχτυα του κόσμου είχαν βγει…»
Χρήστος Θηβαίος, μεταγραφή για τραγούδι από το πεζό του Γιώργου Σεφέρη «Άντρας».
«Των τζιτζικιών τα μαντολίνα ξανά, στην πόλη και παραέξω, παντού, μέρα νύχτα. Της λυγαριάς η ευωδιά, η ομορφιά. Μαζί και του δειλινού, του λουλουδιού που έχει τ’ όνομα αυτό και δε λείπει από καμμιά παλιά αυλή. Τα χρυσά χωράφια. Στις άκριες τους τα ηλιοτρόπια. Η μυρωδιά του ρετσινιού, της αρμύρας, του θυμαριού. Οι δροσερές καλαμιές στις ρεματιές - οι ρίζες τους παράξενα γλυπτά ανάμεσα στα βότσαλα, εκεί που εκβάλουν οι ποταμιές στη θάλασσα. Οι πικροδάφνες ανθισμένες λίγο πιο μέσα. Κάποιο φιδάκι που γλιστράει ανάμεσα στις πέτρες. Άμμος στο σεντόνι, αλμυρά τ’ αχτένιστα μαλλιά. Αποθυμιά για την ξενοιασιά του καλοκαιριού, το ψαθάκι που τσαλακώνεται απ’ την πρώτη μέρα, την πάνινη τσάντα με τ’ απαραίτητα· νερό, νερομπογιές, 2-3 πινέλα, ένα φύλλο βαμβακόχαρτο, μόνο ένα, τα λάθη γίνονται σωστά τούτο το μήνα». Καλωσορίζουμε το μήνα της καρδιάς του καλοκαιριού, λέμε με τη Φωτεινή για τον Ιούλη τον Αλωνάρη, ανάμεσα στη χρυσή αγριοβρώμη και τ’ άγουρα σταφύλια με τα τζιτζίκια να μη σταματούν λεπτό.
-Χρώματα Ιουλίου;
Άσπρο και γαλανό το πρωινό, ώχρα και σκούρο μπλε το μεσημέρι. Τα πράσινα πάντα δροσερά ανάμεσα, τα ροδαλά, τα κίτρινα. Τ’ απόγεμα η ώχρα δίνει θέση στο μαβί, και το μπλε στο γαλανό το ανοιχτό, το σχεδόν φιλντισένιο. Αυτός είναι ο παράδεισός μας, ακόμα μας γνέφει. Α, και μας μιλά μέσα απ’ τον κορυδαλλό, το χελιδόνι, το κοτσύφι που τριγυρνάει στις αυλές της πόλης κι ακόμη αφήνει τις τελευταίες νότες, το τζιτζίκι, το τριζόνι, την κουκουβάγια το σούρουπο, τον γκιώνη και το βατράχι τη νύχτα.
-Οι μέρες του;
Γενέθλιες μέρες αγαπημένων η μία ν’ ακολουθεί την άλλη. Γιορτές πιο αθόρυβες μα και πιο χρωματιστές. Μπροστά μπροστά οι Άγιοι Ανάργυροι, γιατροί αχρημάτιστοι, το αντίθετο απ’ τους σημερινούς. Ο Άγιος Παντελεήμονας, μνήμη του κλειστού φούρνου στη γειτονιά στα παιδικά τα χρόνια, η γιορτή των αρτοποιών βλέπεις. Η γιορτή της Αγια-Μαρίνας.
-Ιουλιανά στη Μεσόγειο του Βενσάν και των πικρών καιρών;
Ημερομηνία ανεξίτηλη κι η 29η του Ιούλη που ξεψύχησε ο Βενσάν στην Ωβέρ-συρ-Ουάζ· μέρα που σφραγίζει τα φρυγμένα καλοκαίρια που ζωγράφισε για να τα ’χουμε για πάντα όλοι εμείς. Και η φριχτή μέρα που ακόμη μας καίει και θα μας καίει, ανήμερα τ΄ Άι-Λιος πριν σχεδόν 50 χρόνια, η μέρα που μπήκαν στην Κύπρο, το «χρυσοπράσινο φύλλο» της Μεσογείου, αλίμονο.
-Κυνικά καύματα και μελτεμάκια;
Ένα και το αυτό. Ζέστες δυνατές κι άνεμοι, ευλογημένα μελτέμια που δροσίζουν την πατρίδα, πιο πολύ τα βράχια του Αιγαίου, τις Κυκλάδες. Φρούτα ζουμερά ή και μεγάλα τώρα πια, καρπουζοπέπονα, ροδάκινα, κορόμηλα. Το φθινόπωρο δε δίνει καμιά παρουσία ακόμα. Είναι το κρεσέντο, η κορύφωση του ήλιου, της ζωής, της χαράς που απλώνει και χαρίζεται. Να τον χαρούμε όπως και όσο περισσότερο μπορούμε, κι αμήν έξω απ’ τα δίχτυα του κόσμου με καθαρά τα βλέμματα, είναι από τα μεγάλα δώρα του τόπου μας αυτός ο μήνας και μπορούμε κάτι να καταφέρουμε.
Σημ.: Η εικόνα, νερομπογιά της Φωτεινής με πικροδάφνη, Ιούνης 2022.
more...