Φωτεινή Στεφανίδη: «Λάγνος Μάης…εν υπερακμή ρώμης και καλλονής...

Φωτεινή Στεφανίδη: «Λάγνος Μάης…εν υπερακμή ρώμης και καλλονής »

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
« (…) ό,τι με κάνει να βουρκώνω
είναι που αξίζει πιο πολύ,
ό,τι και μες στον μαρασμό του
θάλλει ακόμη –το ρόδο, αίφνης,
ασύγκριτα ευώδες βιβλικό
ρόδο το αμάραντο, οδός Ωραιοπούλου–
είναι παρήγορα που με πληθαίνει όταν
μόνος, μονάχος, μονομάχος
σε στίχο δανεικό.»
Χρήστος Μπουλώτης, «Άνοιξη ισχαιμική ΙΙΙ»

«Τι δρασκελιές κάνει ο χρόνος. Πότε πέρασαν, πόσα χρόνια πέρασαν απ' το πρώτο μας Μαγιάτικο στην Ελευθεροτυπία μ' ένα μάτσο ευωχικές παπαρούνες, να ρίχνουν πέταλα και στήμονες στο λευκό τραπεζομάντιλο το “απείρως εκτατό”. Τι είναι ο χρόνος, τι είναι ο μήνας, η μέρα, η ώρα. Μήπως ν’ αφήσουμε ρολόι και ημερολόγιο στην άκρη; Μήπως να πράξουμε αυτό που καλεί η κάθε στιγμή; Η φύση, ακόμη κι αυτή που απέμεινε στην πόλη, μας δίνει τον καμβά του χρόνου τον αλάθητο. Τι κεντάμε επάνω εκεί; Τι σκορπάμε; Ανθίζει το μυρωδάτο τριαντάφυλλο στη γλάστρα, τότε το πήγα στ’ αγαπημένο χέρι, άρα είναι Μάης. Κουβαλάει το κοτσύφι την τροφή για τα μικρά του στο στόμα, μεγαλώνουν τα κοτσυφάκια, τα βλέπω, δοκιμάζουν να πετάξουν, άρα είναι Μάης. Ξεράθηκε η μαργαρίτα στο παλιό δασάκι, δεν πρόλαβα να στολίσω το τραπέζι ξανά, άρα είναι Μάης, ψάχνω για πικροδάφνη κι αγριοκαρότο, ξέρω ότι θα βρω, είναι Μάης. Γυρεύω στην αυλή γαρύφαλλο κόκκινο, όπως τότε με τον πατέρα για την Πρωτομαγιά, είναι Μάης. Ζητάει το κορμί τον ήλιο, την αύρα του πελάγου. Ναι, έρχεται καλοκαίρι. Ξέρουν καλά η πικροδάφνη, το θυμάρι, η αγριοβιολέτα. Δεν ζήτησαν το παραπάνω, δεν απαίτησαν τίποτε. Ακολουθούν τον θείο νόμο. Άμποτε κι εμείς».
Με τη Φωτεινή για άλλη μια φορά, ένα Μάη ακόμα, να σταθούμε απέναντί του.

-Χειμωνιάτικα μας αποχαιρέτησε ο Απρίλης φέτος.

Έδωσε δροσιά, νεράκι μπόλικο, λουλούδια εκλεκτά, μυρωδάτα όσο λίγες φορές. Ήδη φάνηκαν τα πρώτα μούσμουλα -πώς τ’ αγαπούσε ο πατέρας- μεγάλα ζουμερά, δροσερά. Κι έρχεται ο Μάης ο κερασάρης. Ξεχνάμε μπροστά στο θαύμα του άλλη μια φορά τα αφόρητα που μας περιτριγυρίζουν και πάμε στ' όνομα και στα καλούδια του. Μάης, Μάιος, Μαία του Ερμή μητέρα, μάγεμα, Πρωτομαγιά, ανθεστήρια, άνθος, στεφάνι. Πόσο πιο κοντά στον Μάη μήνα το ανοιχτό παράθυρο, το γαλανό κομμάτι του ουρανού κάθε πρωί. Τα χελιδόνια στερεώνουν καλά τη φωλιά τους στη μικρούλα φροντισμένη μονοκατοικία. Τέλος τα κρύα, τώρα διαλαλούν τη νίκη. Με απώλειες κι αυτά. Αλλά είναι χελιδόνια. Είναι καμωμένα για να είναι πάντα χελιδόνια.

-«Κι ο Μάης ο λάγνος βασιλιάς με το Φεγγάρι πλέκει παθητικές κι αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες…», γράφει ο Παλαμάς

Πόσοι συμβολισμοί, το κόκκινο γαρύφαλλο, το καρό πουκάμισο, το πρώτο τζιν, ο πατέρας με το λινό του σακάκι, εκείνο το γκριζογάλανο, οι δυο μας στο Πεδίο του Άρεως. Κι ύστερα τα γενέθλια εκείνου του ποιητή που παραμέρισαν για να περάσει. Κι ακόμα το ρόδο το ευώδες το βιβλικό, του άλλου ποιητή, του Λημνιού των Εξαρχείων, στις δόξες του εδώ στο Ηράκλειο της Αττικής. Και στο περιβόλι της Βοιωτίας τρυφερά τα ρόδα, στρογγυλά κι ευωδιαστά, μόνο λευκά και μαβιά εκεί. Η αγγελικούλα του κήπου σκορπάει γλυκόπικρη την ευωδιά και καλεί τον χελιδονόγατο να ερωτευτεί ξανά τη γατούλα από το Κάιρο. Στα ακατοίκητα οι τρελές τριανταφυλλιές, δέκα, είκοσι, τριάντα λουλούδια σε κάθε μίσχο. Κι εδώ, δοξαστικό στη μάνα το κάθε άνθισμα. Γερό το ίχνος της, ετήσια η μνήμη, και θαρρείς πασχίζει να ξεχωρίσει η μία γλάστρα σε προκοπή απ’ την άλλη για να την ευχαριστήσουν εκεί ψηλά. Κι επιστέγασμα σε όλα, ποιος άλλος; Το μαυροπούλι, το κελάηδισμα που στολίζει όλη την πόλη, και το μπανάκι που κάνει ανελλιπώς κάθε μέρα στην αυλή μας. Ξεχνάμε τι θα πει ησυχία του χειμώνα, κρύο, προσμονή. Ο κόσμος όλος γιορτάζει, κι εμείς μαζί. Όλα ένα, όλα Μάης, Πρωτομαγιά.

-Φτιάξε στεφάνι του Μαγιού με τ"άνθη της ψυχής σου;

Φέτος κι αν είναι για στεφάνι. Τι θες; Παπαρούνες τρελές να γεμίζει ο τόπος κόκκινο κι άρωμα απόκοσμο; Μαργαρίτες κίτρινες και άσπρες επάνω στην τρέλα τους; Καυκαλήθρες για στόλισμα; Ασφόδελους; Σπάρτα; Λαδανιές ντροπαλές με τσαλακωμένα πέταλα; Ή πιο καλά με του κήπου τα ρόδα και μπηγμένες αγγελικούλες που και που; Κι ένα κοτσύφι ή χελιδόνι από χαρτί κομμένο από χεράκι παιδικό;

-«Κόκκινο τριαντάφυλλο. κόκκινο το δειλινό»…Οι Μάηδες οι ήλιοι μου….

Μάης του 68, 6 χρονών, άκουσα ότι υπάρχει μια πόλη που λέγεται Παρίσι. Μάη του 72, χαστούκι από τη δασκάλα τη στριμμένη, τη χουντική, στην εκδρομή. Μάη του 78, πρωτοπιάνω κάρβουνο στο φροντιστήριο για τη Σχολή, λίγο πριν τελειώσει η δεύτερη του Λυκείου. Μάη του 81, στεφάνι μόνο από παπαρούνες στο νησί της Ρόδου, να μαδάει σαν τρελό, μακριά από το σπίτι. Μάη του 85 κολύμπι με τρελοπαρέα μέχρι εξάντλησης στο Λαύριο μετά τη Συγκέντρωση. Από εκεί και ύστερα ημερεύουν οι Πρωτομαγιές, λουλούδια στη μάνα, συντροφιά στον πατέρα, κελαρυστά αγγελικά γέλια, στεφάνι από τον κήπο, μικρές εκδρομές, ποδηλασίες, πρώτα μπάνια. Α, και ζωγραφιές όλα τα χρόνια, και τώρα δα που μιλάμε.

-Επίτρεψε μου ένα μαγιάτικο από το “Θέρος – έρος” του Παπαδιαμάντη…

“… Ήτο ήδη δεκαεπταέτις, κ’ εφαίνετο να είναι είκοσιν ετών, εν υπερακμή ρώμης και καλλονής, ομοία με την Πρωτομαγιάν, το κορύφωμα τούτο της ανοίξεως, την ετοίμην να παραδώση τα σκήπτρα εις το αδυσώπητον και δρεπανοφόρον θέρος-ερος.”

-Του Μάη το πρόσωπο για φιλοτέχνησέ το

Κοιτάζω ψηλά. Χίλια μύρια πουλιά φέτος. Γλυκοκελαηδίσματα. Ελπίδα η τέχνη. Η άνοιξη που γράφεται στο χαρτί, στο ξύλο, στο τελάρο. Τα συρτάρια που ανθίζουν ξανά , τα βαμβακόχαρτα που στολίζονται με νερομπογιές, θαλασσομπογιές. Ένα δώρο που χρωστάμε στον εαυτό μας, ηρεμία, συγκέντρωση, δημιουργία, ομορφιά - όση απόμεινε μας χαρίζεται. Ας θεραπεύουμε την ψυχή μας, να κάνουμε καλό και στους γύρω μας. Κάθε μέρα μια λεξούλα, μια πινελιά, μια νότα, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, μια ελπίδα. Καλό μήνα!

-Ας κλείσουμε με τον Οδυσσέα Ελύτη Φωτεινούλα, από το «Κόκκινο», στο «Παραλλαγές σε μιαν αχτίδα» (Ήλιος ο πρώτος):

“…Βίτσα τουλίπα μάγουλο της έγνοιας
Σπλάχνο δροσάτο της φωτιάς
Θα ρίξω ανάσκελα τον Μάη θα τον σφίξω στα μπράτσα μου
Θα τον δείρω τον Μάη θα τον σπαράξω.”

Στην εικόνα αγγελικούλα απ’ την αυλή της Φωτεινής, αβγοτέμπερα σε βαμβακόχαρτο.
more...