Φωτεινή Στεφανίδη: «Μάης 2020 και ρόδο το παρήγορο» Του ΓΙΩΡΓΟΥ...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Μάης 2020 και ρόδο το παρήγορο»
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
« (…) ό,τι με κάνει να βουρκώνω
είναι που αξίζει πιο πολύ,
ό,τι και μες στον μαρασμό του
θάλλει ακόμη –το ρόδο, αίφνης,
ασύγκριτα ευώδες βιβλικό
ρόδο το αμάραντο, οδός Ωραιοπούλου–
είναι παρήγορα που με πληθαίνει όταν
μόνος, μονάχος, μονομάχος
σε στίχο δανεικό.»
Χρήστος Μπουλώτης, «Άνοιξη ισχαιμική ΙΙΙ»
«Άλλαξε η αίσθηση του χρόνου. Όπως κι άλλες φορές έχει γίνει, ατομικά όμως, όχι ομαδικά όπως τώρα. Τι είναι ο χρόνος, τι είναι ο μήνας, η μέρα, η ώρα. Μήπως ν’ αφήσουμε ρολόι και ημερολόγιο στην άκρη; Μήπως να πράξουμε αυτό που καλεί η κάθε στιγμή; Η φύση, ακόμη κι αυτή που απέμεινε στην πόλη, μας δίνει τον καμβά του χρόνου τον αλάθητο. Τι κεντάμε επάνω εκεί; Τι σκορπάμε; Ανθίζει το μυρωδάτο τριαντάφυλλο στη γλάστρα, τότε το πήγα στ’ αγαπημένο χέρι, άρα είναι Μάης. Κουβαλάει το κοτσύφι την τροφή για τα μικρά του στο στόμα, μεγαλώνουν τα κοτσυφάκια, τα βλέπω, δοκιμάζουν να πετάξουν, άρα είναι Μάης. Ξεράθηκε η μαργαρίτα στο παλιό δασάκι, δεν πρόλαβα να στολίσω το τραπέζι ξανά, άρα είναι Μάης, ψάχνω για πικροδάφνη κι αγριοκαρότο, ξέρω ότι θα βρω, είναι Μάης. Ψάχνω στην αυλή και για γαρύφαλλο κόκκινο, όπως τότε με τον πατέρα για την Πρωτομαγιά, είναι Μάης. Ζητάει το κορμί τον ήλιο, την αύρα του πελάγου. Ναι, έρχεται καλοκαίρι. Δουλειά; Άγνωστο. Σειρά της ζωής, αντοχή μέσα στην κοινωνία; Κανείς δεν ξέρει. Ξέρουν η πικροδάφνη, το θυμάρι, η αγριοβιολέτα. Δεν ζήτησαν το παραπάνω, δεν απαίτησαν τίποτε. Ακολουθούν τον θείο νόμο. Άμποτε κι εμείς.»
Χωρίς ερωτήσεις το παραμιλητό με τη Φωτεινή για τούτο τον Μάη τον αλλιώτικο για εμάς, με τη φύση γύρω μας σίγουρη για το καλό, για τη γιορτή αυτή του χρόνου τη μεγάλη.
Απ’ τον Απρίλη στον Μάη του 2020. Διαγγέλματα, επιτροπές, αξιολογήσεις, στατιστικές, ανοσίες, αγέλες, κανόνες, στόχοι, αριθμοί αυτών που έφυγαν, μάσκες. Πόσο μακριά από τις λέξεις Μάης, Μάιος, Μαία του Ερμή μητέρα, μάγεμα, Πρωτομαγιά, ανθεστήρια, άνθος, στεφάνι. Πόσο πιο κοντά στον Μάη μήνα το ανοιχτό παράθυρο, το γαλανό κομμάτι του ουρανού κάθε πρωί. Μικρό, μικρούλι αλλά παρόν, φωτεινό, καθαρό, σίγουρο, εκεί.
Μάης 2020. Τα χελιδόνια στερεώνουν καλά τη φωλιά τους στη μικρούλα φροντισμένη μονοκατοικία. Πόνεσαν κι αυτά τον Απρίλη, πάγωσαν, σφίχτηκαν. Τώρα διαλαλούν τη νίκη. Με απώλειες κι αυτά. Αλλά είναι χελιδόνια. Είναι καμωμένα για να είναι πάντα χελιδόνια. Δεν προσπάθησαν ποτέ να ανατρέψουν την ύπαρξή τους, να κρίνουν, να επικρίνουν, να πάρουν το κάτι παραπάνω που δεν τους χρειάζεται και δεν τους αρμόζει, να επεκταθούν, να δαμάσουν προς όφελός τους το παραμικρό. Είχαν απώλειες, έχουν αξιοπρέπεια. Τα χελιδόνια.
Μάης 2020. Τα λέω για να τ’ ακούω. Άνοιξε την καρδιά σου σ’ αυτόν τον Μάη και δέξου το θεϊκό μεγαλείο. Κράτησε το καλύτερο που σου δίνει και σου δίνει πολλά, και μέσα στην πόλη, και μέσα στην καραντίνα, και μέσα στον φόβο. Αμφίβολες οι εξελίξεις. Λεπτές οι ισορροπίες ακόμη, αν και οι αποφάσεις που μας αφορούν όλους έχουν ληφθεί. Επαναπροσδιοριζόματε όμως, «μόνοι, μονάχοι μονομάχοι». Θα σκοτώσουμε την παπαρούνα, τ’ ασπάλαθο, το κρίταμο, την κάπαρη, τη λαδανιά, το θυμάρι; Θα γκρεμίσουμε τους παλιούς μύλους στις Κυκλάδες και τ’ άλλα τα νησιά του Αιγαίου που άλεθαν το χρυσάφι της γης, για τα Αιολικά και Φωτοβολταϊκά δήθεν Πάρκα; Αυτό αποκομίζουμε μετά απ’ όσα περάσαμε και μέλλει να περάσουμε; Αυτό σημαίνει για εμάς το μελτέμι και ο ήλιος μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια; Πανάκριβα ευτελή σιδερικά που αργοκινούνται και πυρώνουν μέχρι να καταστρέψουν και να πεταχτούν; Για να πούμε ένα απ’ τα πολλά.
Μάης 2020. Για δυο-τρεις μέρες ακόμη παίρνω το σφραγισμένο χαρτί του ελεύθερου επαγγελματία και βγαίνω για τα απαραίτητα της «δουλειάς» αυτής. Είναι επάγγελμα, επιτήδευμα να είσαι καλλιτέχνης, λέει. Πληρώνεις αδρά για ν’ αφήνεις ανοιχτό το δικό σου κομματάκι ουρανού, την έμπνευσή σου, που όσο πάει και περιορίζεται. Όχι δεν θα το επιτρέψεις, μονολογώ, να κλείσει, είναι το τελευταίο που σου απόμεινε. Ακόμη στο ρείθρο του πεζοδρομίου ανθίζει ένα αγριοράδικο, τώρα που βγαίνεις βιαστικά, κάτι σου φωνάζει από εκεί. Ο Μάης ξημερώνει και μέσα μας, το ξεχνάνε όλοι ότι η έκρηξη αυτή της ζωής συμβαίνει και μέσα μας, το ξεχάσαμε κι εμείς αλλά σπρώχνει, σπρώχνει η δύναμη του καλού, ζορίζεται το σώμα σ’ αυτή τη μάχη και η ψυχή δεν «μένει ασφαλής» δεν «μένει στο σπίτι», ούτε καν στο σώμα δεν μένει, ό,τι και να κάνουμε. Ξεχνώ τα πάντα προς στιγμήν και σχεδιάζω.
Μάης 2020. Ονειρεύομαι ξανά, ελπίζω. Είναι τόσοι οι άνθρωποι που σκέφτονται λογικά και σέβονται το περιβάλλον που τους δόθηκε, το θείο δώρο που τώρα φοράει τα γιορτινά του κι ευωδιάζει. Είναι αρκετοί, και για να μένουν διαφορετικοί αλλά και να ενώνονται για τον σκοπό της αναγέννησης. Η φύση το κάνει κάθε χρόνο, ανθάκι το ανθάκι, το στεφάνι που μας έμαθαν οι πρόγονοί μας να φτιάχνουμε σήμερα αυτό σημαίνει, κάθε χρονιά και αναγέννηση. Ένας ένας με συνείδηση και όλοι μαζί. Είναι τόσο αργά; Μπορεί.
Μήπως μετά από όλο αυτό, αν φανεί τέλος, έρθει κι ανθίσει το ρόδο το ευώδες το βιβλικό μέσα στον Μάη της καρδιάς μας; Κι όπως διαβάζω τώρα ξαφνικά και τυχαία σ’ ένα σχόλιο ενός ξεχωριστού ανθρώπου* που είχα σε ανάρτηση πριν εφτά χρόνια: «Kάποιοι πρέπει να υπερασπιστούν την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων για να την σώσουν από το κατασπάραγμά της. Γιατί σ’ αυτήν θα προσφύγουμε όταν κοπάσει ο χαλασμός. Αν ποτέ...»
Ωστόσο φοβάμαι.
*Το σχόλιο γράφτηκε από την γλύπτρια και ζωγράφο, Ζωγραφία Αδαμοπούλου.
more...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
« (…) ό,τι με κάνει να βουρκώνω
είναι που αξίζει πιο πολύ,
ό,τι και μες στον μαρασμό του
θάλλει ακόμη –το ρόδο, αίφνης,
ασύγκριτα ευώδες βιβλικό
ρόδο το αμάραντο, οδός Ωραιοπούλου–
είναι παρήγορα που με πληθαίνει όταν
μόνος, μονάχος, μονομάχος
σε στίχο δανεικό.»
Χρήστος Μπουλώτης, «Άνοιξη ισχαιμική ΙΙΙ»
«Άλλαξε η αίσθηση του χρόνου. Όπως κι άλλες φορές έχει γίνει, ατομικά όμως, όχι ομαδικά όπως τώρα. Τι είναι ο χρόνος, τι είναι ο μήνας, η μέρα, η ώρα. Μήπως ν’ αφήσουμε ρολόι και ημερολόγιο στην άκρη; Μήπως να πράξουμε αυτό που καλεί η κάθε στιγμή; Η φύση, ακόμη κι αυτή που απέμεινε στην πόλη, μας δίνει τον καμβά του χρόνου τον αλάθητο. Τι κεντάμε επάνω εκεί; Τι σκορπάμε; Ανθίζει το μυρωδάτο τριαντάφυλλο στη γλάστρα, τότε το πήγα στ’ αγαπημένο χέρι, άρα είναι Μάης. Κουβαλάει το κοτσύφι την τροφή για τα μικρά του στο στόμα, μεγαλώνουν τα κοτσυφάκια, τα βλέπω, δοκιμάζουν να πετάξουν, άρα είναι Μάης. Ξεράθηκε η μαργαρίτα στο παλιό δασάκι, δεν πρόλαβα να στολίσω το τραπέζι ξανά, άρα είναι Μάης, ψάχνω για πικροδάφνη κι αγριοκαρότο, ξέρω ότι θα βρω, είναι Μάης. Ψάχνω στην αυλή και για γαρύφαλλο κόκκινο, όπως τότε με τον πατέρα για την Πρωτομαγιά, είναι Μάης. Ζητάει το κορμί τον ήλιο, την αύρα του πελάγου. Ναι, έρχεται καλοκαίρι. Δουλειά; Άγνωστο. Σειρά της ζωής, αντοχή μέσα στην κοινωνία; Κανείς δεν ξέρει. Ξέρουν η πικροδάφνη, το θυμάρι, η αγριοβιολέτα. Δεν ζήτησαν το παραπάνω, δεν απαίτησαν τίποτε. Ακολουθούν τον θείο νόμο. Άμποτε κι εμείς.»
Χωρίς ερωτήσεις το παραμιλητό με τη Φωτεινή για τούτο τον Μάη τον αλλιώτικο για εμάς, με τη φύση γύρω μας σίγουρη για το καλό, για τη γιορτή αυτή του χρόνου τη μεγάλη.
Απ’ τον Απρίλη στον Μάη του 2020. Διαγγέλματα, επιτροπές, αξιολογήσεις, στατιστικές, ανοσίες, αγέλες, κανόνες, στόχοι, αριθμοί αυτών που έφυγαν, μάσκες. Πόσο μακριά από τις λέξεις Μάης, Μάιος, Μαία του Ερμή μητέρα, μάγεμα, Πρωτομαγιά, ανθεστήρια, άνθος, στεφάνι. Πόσο πιο κοντά στον Μάη μήνα το ανοιχτό παράθυρο, το γαλανό κομμάτι του ουρανού κάθε πρωί. Μικρό, μικρούλι αλλά παρόν, φωτεινό, καθαρό, σίγουρο, εκεί.
Μάης 2020. Τα χελιδόνια στερεώνουν καλά τη φωλιά τους στη μικρούλα φροντισμένη μονοκατοικία. Πόνεσαν κι αυτά τον Απρίλη, πάγωσαν, σφίχτηκαν. Τώρα διαλαλούν τη νίκη. Με απώλειες κι αυτά. Αλλά είναι χελιδόνια. Είναι καμωμένα για να είναι πάντα χελιδόνια. Δεν προσπάθησαν ποτέ να ανατρέψουν την ύπαρξή τους, να κρίνουν, να επικρίνουν, να πάρουν το κάτι παραπάνω που δεν τους χρειάζεται και δεν τους αρμόζει, να επεκταθούν, να δαμάσουν προς όφελός τους το παραμικρό. Είχαν απώλειες, έχουν αξιοπρέπεια. Τα χελιδόνια.
Μάης 2020. Τα λέω για να τ’ ακούω. Άνοιξε την καρδιά σου σ’ αυτόν τον Μάη και δέξου το θεϊκό μεγαλείο. Κράτησε το καλύτερο που σου δίνει και σου δίνει πολλά, και μέσα στην πόλη, και μέσα στην καραντίνα, και μέσα στον φόβο. Αμφίβολες οι εξελίξεις. Λεπτές οι ισορροπίες ακόμη, αν και οι αποφάσεις που μας αφορούν όλους έχουν ληφθεί. Επαναπροσδιοριζόματε όμως, «μόνοι, μονάχοι μονομάχοι». Θα σκοτώσουμε την παπαρούνα, τ’ ασπάλαθο, το κρίταμο, την κάπαρη, τη λαδανιά, το θυμάρι; Θα γκρεμίσουμε τους παλιούς μύλους στις Κυκλάδες και τ’ άλλα τα νησιά του Αιγαίου που άλεθαν το χρυσάφι της γης, για τα Αιολικά και Φωτοβολταϊκά δήθεν Πάρκα; Αυτό αποκομίζουμε μετά απ’ όσα περάσαμε και μέλλει να περάσουμε; Αυτό σημαίνει για εμάς το μελτέμι και ο ήλιος μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια; Πανάκριβα ευτελή σιδερικά που αργοκινούνται και πυρώνουν μέχρι να καταστρέψουν και να πεταχτούν; Για να πούμε ένα απ’ τα πολλά.
Μάης 2020. Για δυο-τρεις μέρες ακόμη παίρνω το σφραγισμένο χαρτί του ελεύθερου επαγγελματία και βγαίνω για τα απαραίτητα της «δουλειάς» αυτής. Είναι επάγγελμα, επιτήδευμα να είσαι καλλιτέχνης, λέει. Πληρώνεις αδρά για ν’ αφήνεις ανοιχτό το δικό σου κομματάκι ουρανού, την έμπνευσή σου, που όσο πάει και περιορίζεται. Όχι δεν θα το επιτρέψεις, μονολογώ, να κλείσει, είναι το τελευταίο που σου απόμεινε. Ακόμη στο ρείθρο του πεζοδρομίου ανθίζει ένα αγριοράδικο, τώρα που βγαίνεις βιαστικά, κάτι σου φωνάζει από εκεί. Ο Μάης ξημερώνει και μέσα μας, το ξεχνάνε όλοι ότι η έκρηξη αυτή της ζωής συμβαίνει και μέσα μας, το ξεχάσαμε κι εμείς αλλά σπρώχνει, σπρώχνει η δύναμη του καλού, ζορίζεται το σώμα σ’ αυτή τη μάχη και η ψυχή δεν «μένει ασφαλής» δεν «μένει στο σπίτι», ούτε καν στο σώμα δεν μένει, ό,τι και να κάνουμε. Ξεχνώ τα πάντα προς στιγμήν και σχεδιάζω.
Μάης 2020. Ονειρεύομαι ξανά, ελπίζω. Είναι τόσοι οι άνθρωποι που σκέφτονται λογικά και σέβονται το περιβάλλον που τους δόθηκε, το θείο δώρο που τώρα φοράει τα γιορτινά του κι ευωδιάζει. Είναι αρκετοί, και για να μένουν διαφορετικοί αλλά και να ενώνονται για τον σκοπό της αναγέννησης. Η φύση το κάνει κάθε χρόνο, ανθάκι το ανθάκι, το στεφάνι που μας έμαθαν οι πρόγονοί μας να φτιάχνουμε σήμερα αυτό σημαίνει, κάθε χρονιά και αναγέννηση. Ένας ένας με συνείδηση και όλοι μαζί. Είναι τόσο αργά; Μπορεί.
Μήπως μετά από όλο αυτό, αν φανεί τέλος, έρθει κι ανθίσει το ρόδο το ευώδες το βιβλικό μέσα στον Μάη της καρδιάς μας; Κι όπως διαβάζω τώρα ξαφνικά και τυχαία σ’ ένα σχόλιο ενός ξεχωριστού ανθρώπου* που είχα σε ανάρτηση πριν εφτά χρόνια: «Kάποιοι πρέπει να υπερασπιστούν την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων για να την σώσουν από το κατασπάραγμά της. Γιατί σ’ αυτήν θα προσφύγουμε όταν κοπάσει ο χαλασμός. Αν ποτέ...»
Ωστόσο φοβάμαι.
*Το σχόλιο γράφτηκε από την γλύπτρια και ζωγράφο, Ζωγραφία Αδαμοπούλου.
more...