Φωτεινή Στεφανίδη: «Με σεβασμό στο μικρό κι αληθινό το 2023»...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Με σεβασμό στο μικρό κι αληθινό το 2023»
«Τις μέρες συνήθως ονειρεύομαι ή ματαιοπονώ, αμφιβάλλω ή υποκύπτω, αλλά όταν κατέβει η νύχτα τρέχω από κήπο σε κήπο και ακουμπώντας το αυτί μου στις φλούδες των δέντρων
ακούω εκείνον τον αρχαίο λυγμό»
Τάσος Λειβαδίτης
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Πού πας; Ρώτα με ξανά, Γιώργο, ήρθε πάλι η ώρα. Πάω μέχρι το Ψαλίδι στους Αγίους Αποστόλους, να δω αν άνθισαν οι νάρκισσοι που φύτεψε εκείνη η νησιωτοπούλα όταν ήρθε απ’ το κυκλαδονήσι της να δουλέψει στα ορυχεία, τότε. Πάω πίσω από το Στάδιο, στον Άγιο Θωμά, να δω αν η μεγαλύτερη τριανταφυλλιά της Αθήνας βαστάει ακόμα τριαντάφυλλο. Πάω στο ρέμα της Καλογρέζας μήπως και βρω κανένα κεραμίδι για ζωγράφισμα. Πάω, τρέχω στον εχίνοπα τον ανθισμένο «χειμώνα», επάνω στην αποθήκη στις Κουκουβάουνες να εισπνεύσω τον Παράδεισο. Κι ευτυχώς, πάω ν’ ανταμωθώ με φίλους απ’ τα παλιά στο φιλόξενο φαρδύ κόκκινο πατάρι που ξέρεις, στους Κήπους μας, εκεί που τις νύχτες που όλα ησυχάζουν κελαηδούν τα φιλαράκια, τα λογής πουλάκια στο σκοτάδι, κι ανθίζει παραπάνω κάπου κάπου το χορτάρι, χωρίς να φαίνεται, χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει». Υποδεχόμαστε τον Γενάρη μήνα με τη Φωτεινή, στο πράσινο εργαστήρι, στο κόκκινο πατάρι.
-Τι σημαίνει Γενάρης για σένα;
Την καρδιά της μεγάλης νύχτας σημαίνει, της νύχτας που ο ποιητής τρέχει από κήπο σε κήπο. Νέο φεγγαράκι ανάμεσα στα λιόκλαδα. Αγιασμένο νερό παντού. Γιασεμί στο φόρτε του, να μην ξέρεις πού αρχίζει και πού τελειώνει η ευωδιά. Ξινάκι ανθισμένο κατακίτρινο, σημάδι στην καρδιά, στη ζωή. Ερωτευμένο γάτο στις ομορφιές του επάνω στη μαρκίζα. Σημαίνει την παράξενη αγάπη, το κομμένο σκοινί, το δέντρο που περπατάει. Το αστέρι του Αιγόκερου. Καρπούς αγγελικούλας στα βάζα του πατρικού από το χέρι της μάνας. Από τα χέρια της και τα αγιοβασιλάκια με το γυαλισμένο μήλο, το καρύδι και το χάρτινο καπελάκι, ποιήματα. Γιορτές τρυφερές φίλων αγαπημένων και των γονιών τους σημαίνει. Γιόρταζε κι ο πατέρας - ίδια μέρα ο αποχαιρετισμός του στα νερά της Ραφήνας. Κρύο, κρύο ξεροβόρι.
-Γενέθλιες μέρες;
Και για μένα και για πολλούς απ’ τους φίλους. Κεραυνούς, ν’ αλλάζει η ζωή και να μη μπορείς να κάνεις τίποτε. Καλέντουλες και πρώτες μαργαρίτες. Επάνω στα ηλιόλουστα σήμερα η πρώτη αγριομολόχα. Της αλκυόνης τις χαρές. Και μαζί χιόνι κρύσταλλο εκεί που δεν το περιμένεις. Πολλά έχει επάνω του ο Γενάρης, όλα δυνατά, δυσάρεστα, ευχάριστα, νοσταλγικά, ήρεμα, φουρτουνιασμένα.
-Πρωτοχρονιά;
Φέτος ειδικά σαν ο χρόνος να χαμογελάει με τ’ ανθρώπινα. Πρώτη γιορτή του χρόνου, τ’ Αγίου Βασιλείου. Από κάπου να πιαστούμε, να αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε, όσο πάει και αραιότερα, μα όσο πάει και ωραιότερα. Με το καλό κι αυτή η μέρα, υγεία και δύναμη ας έχει, χρώμα να φέρει όλη η χρονιά, σεβασμό στο μικρό κι αληθινό, πώς το λαχταράμε αυτό, θα ήταν η μεγαλύτερη γιορτή.
-Τα χρώματά του;
Μαύρο που αστράφτει φως. Γαλανός ουρανός πιο μπλε κι απ’ του Απρίλη. Θάλασσα στραφταλιστή ασήμι, θαρρείς κρατάει ακόμη ζέστα απ’ το καλοκαίρι. Το πράσινο του πεύκου σοβαρό, έτοιμο να δεχτεί το χιόνι χωρίς να παγώσει. Του κυπαρισσιού πάλι, μαύρο σχεδόν με τα μήλα επάνω χρυσά, άτρωτο κι αυτό. Της πόλης ο νυχτερινός ουρανός κόκκινος. Της ερημιάς ένα μπλε που δεν υπάρχει πουθενά. Η γαζία φορτωμένη τους κίτρινους ήλιους πάλι να ταιριάζει με του κότσυφα τη μυτούλα. Του καλογιάννου το λαιμουδάκι, το πιο ωραίο κόκκινο λουλούδι. Τα μάγουλα των παιδιών στο κρύο, το πιο ωραίο ροδαλό. Οι γυμνές λεύκες πιο ασημένιες κι απ’ τα νερά. Χρώματα που δεν τελειώνουν, αυτά τα δώρα είναι τα μεγαλύτερα.
-Και δώρα;
Πάντα την Πρωτοχρονιά όπως στα παιδικάτα μας. Και έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις…
-Ευχή;
Ξανά κλείνω τα μάτια και η πρώτη εικόνα που έρχεται, εύχομαι, αχ, να γίνει αληθινή.
Σημ.: Η εικόνα, ζωγραφιά της Φωτεινής. Αλκυόνη, αβγοτέμπερα, 2020.
more...
«Τις μέρες συνήθως ονειρεύομαι ή ματαιοπονώ, αμφιβάλλω ή υποκύπτω, αλλά όταν κατέβει η νύχτα τρέχω από κήπο σε κήπο και ακουμπώντας το αυτί μου στις φλούδες των δέντρων
ακούω εκείνον τον αρχαίο λυγμό»
Τάσος Λειβαδίτης
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Πού πας; Ρώτα με ξανά, Γιώργο, ήρθε πάλι η ώρα. Πάω μέχρι το Ψαλίδι στους Αγίους Αποστόλους, να δω αν άνθισαν οι νάρκισσοι που φύτεψε εκείνη η νησιωτοπούλα όταν ήρθε απ’ το κυκλαδονήσι της να δουλέψει στα ορυχεία, τότε. Πάω πίσω από το Στάδιο, στον Άγιο Θωμά, να δω αν η μεγαλύτερη τριανταφυλλιά της Αθήνας βαστάει ακόμα τριαντάφυλλο. Πάω στο ρέμα της Καλογρέζας μήπως και βρω κανένα κεραμίδι για ζωγράφισμα. Πάω, τρέχω στον εχίνοπα τον ανθισμένο «χειμώνα», επάνω στην αποθήκη στις Κουκουβάουνες να εισπνεύσω τον Παράδεισο. Κι ευτυχώς, πάω ν’ ανταμωθώ με φίλους απ’ τα παλιά στο φιλόξενο φαρδύ κόκκινο πατάρι που ξέρεις, στους Κήπους μας, εκεί που τις νύχτες που όλα ησυχάζουν κελαηδούν τα φιλαράκια, τα λογής πουλάκια στο σκοτάδι, κι ανθίζει παραπάνω κάπου κάπου το χορτάρι, χωρίς να φαίνεται, χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει». Υποδεχόμαστε τον Γενάρη μήνα με τη Φωτεινή, στο πράσινο εργαστήρι, στο κόκκινο πατάρι.
-Τι σημαίνει Γενάρης για σένα;
Την καρδιά της μεγάλης νύχτας σημαίνει, της νύχτας που ο ποιητής τρέχει από κήπο σε κήπο. Νέο φεγγαράκι ανάμεσα στα λιόκλαδα. Αγιασμένο νερό παντού. Γιασεμί στο φόρτε του, να μην ξέρεις πού αρχίζει και πού τελειώνει η ευωδιά. Ξινάκι ανθισμένο κατακίτρινο, σημάδι στην καρδιά, στη ζωή. Ερωτευμένο γάτο στις ομορφιές του επάνω στη μαρκίζα. Σημαίνει την παράξενη αγάπη, το κομμένο σκοινί, το δέντρο που περπατάει. Το αστέρι του Αιγόκερου. Καρπούς αγγελικούλας στα βάζα του πατρικού από το χέρι της μάνας. Από τα χέρια της και τα αγιοβασιλάκια με το γυαλισμένο μήλο, το καρύδι και το χάρτινο καπελάκι, ποιήματα. Γιορτές τρυφερές φίλων αγαπημένων και των γονιών τους σημαίνει. Γιόρταζε κι ο πατέρας - ίδια μέρα ο αποχαιρετισμός του στα νερά της Ραφήνας. Κρύο, κρύο ξεροβόρι.
-Γενέθλιες μέρες;
Και για μένα και για πολλούς απ’ τους φίλους. Κεραυνούς, ν’ αλλάζει η ζωή και να μη μπορείς να κάνεις τίποτε. Καλέντουλες και πρώτες μαργαρίτες. Επάνω στα ηλιόλουστα σήμερα η πρώτη αγριομολόχα. Της αλκυόνης τις χαρές. Και μαζί χιόνι κρύσταλλο εκεί που δεν το περιμένεις. Πολλά έχει επάνω του ο Γενάρης, όλα δυνατά, δυσάρεστα, ευχάριστα, νοσταλγικά, ήρεμα, φουρτουνιασμένα.
-Πρωτοχρονιά;
Φέτος ειδικά σαν ο χρόνος να χαμογελάει με τ’ ανθρώπινα. Πρώτη γιορτή του χρόνου, τ’ Αγίου Βασιλείου. Από κάπου να πιαστούμε, να αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε, όσο πάει και αραιότερα, μα όσο πάει και ωραιότερα. Με το καλό κι αυτή η μέρα, υγεία και δύναμη ας έχει, χρώμα να φέρει όλη η χρονιά, σεβασμό στο μικρό κι αληθινό, πώς το λαχταράμε αυτό, θα ήταν η μεγαλύτερη γιορτή.
-Τα χρώματά του;
Μαύρο που αστράφτει φως. Γαλανός ουρανός πιο μπλε κι απ’ του Απρίλη. Θάλασσα στραφταλιστή ασήμι, θαρρείς κρατάει ακόμη ζέστα απ’ το καλοκαίρι. Το πράσινο του πεύκου σοβαρό, έτοιμο να δεχτεί το χιόνι χωρίς να παγώσει. Του κυπαρισσιού πάλι, μαύρο σχεδόν με τα μήλα επάνω χρυσά, άτρωτο κι αυτό. Της πόλης ο νυχτερινός ουρανός κόκκινος. Της ερημιάς ένα μπλε που δεν υπάρχει πουθενά. Η γαζία φορτωμένη τους κίτρινους ήλιους πάλι να ταιριάζει με του κότσυφα τη μυτούλα. Του καλογιάννου το λαιμουδάκι, το πιο ωραίο κόκκινο λουλούδι. Τα μάγουλα των παιδιών στο κρύο, το πιο ωραίο ροδαλό. Οι γυμνές λεύκες πιο ασημένιες κι απ’ τα νερά. Χρώματα που δεν τελειώνουν, αυτά τα δώρα είναι τα μεγαλύτερα.
-Και δώρα;
Πάντα την Πρωτοχρονιά όπως στα παιδικάτα μας. Και έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις…
-Ευχή;
Ξανά κλείνω τα μάτια και η πρώτη εικόνα που έρχεται, εύχομαι, αχ, να γίνει αληθινή.
Σημ.: Η εικόνα, ζωγραφιά της Φωτεινής. Αλκυόνη, αβγοτέμπερα, 2020.
more...