ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ: «Να φλεβαρίσει ο ανθός της καρδιάς μας» ...
ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ: «Να φλεβαρίσει ο ανθός της καρδιάς μας»
Τέσσερεις λεβέντες έρχονται από πέρα
Άι, άι, άι, άι.
Τρεις ειν' οι λεβέντες κι έφτασαν στη στράτα
Άι, άι, άι.
Δυο είν' οι λεβέντες κι αγκαλιά βαδίζουν
Άι, άι.
Ένας ο λεβέντης κι ο αγέρας ένας
Άι.
Στις μυρτιές του δρόμου δεν περνάει κανένας
Κανένας.»
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, απόδοση: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«2025. Μια χρονιά που αν ζούσαν θα έκλειναν τα 100 πολλοί κι αγαπημένοι. Ο Μίκης, ο Μάνος, η μάνα μας. 100 χρόνια και θαρρείς τ' αγγίξαμε όλοι μας, κι εκείνα μας άγγιξαν με τα γεννήματά τους, τις ελπίδες, τις προσδοκίες. Και πήραμε πολέμους και δικτατορίες, και τώρα μασκερεμένους και τους πολέμους και τις δικτατορίες. Με χαμόγελο ωστόσο Γιώργο μου, θα κλείσουμε αυτό το Γενάρη και θα μπούμε στον Φλεβάρη που δεν υπόσχεται τίποτε, στα χέρια μας είναι η δύναμη όσο κι αν μας τα κρατούν δεμένα, να λυθούμε. Να αναγνωρίσουμε το ψέμα και τα συμφέροντα πίσω απ' τα μεγάλα λόγια, να υπερασπιστούμε τα παιδιά και τα δέντρα, να μην αφήσουμε να κυριαρχήσει μέσα μας ο φόβος, ν' αφήσουμε την αλήθεια να εκφραστεί επιτέλους: Ο βασιλιάς είναι γυμνός!» Τα λέμε με τη Φωτεινή για τον Φλεβάρη, το μήνα τον βαθυπράσινο που φανερώνει την άνοιξη, την μπουμπουκιάζει.
-Απο το παράθυρο ξεπρόβαλε ο Φλεβάρης…
Προπομπός της Άνοιξης, ξέρουμε πως τον άλλο μήνα έρχεται ο Άδωνις, η Περσεφόνη, λύνεται ο Προμηθέας. Έρχονται ραγδαία τα πρώτα ανθίσματα: Καλέντουλες κίτρινες και πορτοκαλί, οι πρώτες μαργαρίτες, η γαζία δε σταμάτησε διόλου, οι μιμόζες κίτρινοι καταρράχτες, τα ξινάκια λιβάδια ολόκληρα, οι βρούβες μικρές εκατομμύρια πινελιές, τα νερά παγωμένα ακόμα μα με ανοιξιάτικο το μπλε τους, τα πεύκα αναδιπλωμένα έτοιμα να δώσουν φρέσκο πράσινο και το κοτσύφι, αχ το κοτσύφι, αφού κούρδιζε όλο το Γενάρη, προχωρεί τ' απογέματα και τα χαράματα στο ολοκληρωμένο μουσικό του έργο, ύμνο προς την άνοιξη, την αναγέννηση, τον έρωτα και το θάνατο ακόμα.
-Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει;
Ας σταθούμε σε στάση προσοχής στο μικρό, άσημο γαλανό ραδικολούλουδο. Κι εκεί θα καταλάβουμε ότι μέσα στην αθωότητά του υψώνει ανάστημα που εμείς έχουμε σχεδόν χάσει. Την αλήθεια πια θέλουμε στο φως, αλλιώς θα μείνουμε για πάντα χωρίς τον ανθό της καρδιάς μας. Πώς θα κάνουμε όνειρα με τα εξαϋλωμένα παιδιά αδικαίωτα; Ας κάνουμε αυτό που πρέπει και ίσως αξιωθούμε κάτι μικρό.
-Αποκριάς χαρά φωτίζει τ' αγγελούδι, όπως λέει ο Παλαμάς…
Δεν ξεκολλάω από τα μόνα αληθινά του, τους ανθούς και τα ωραία του φαγάκια –μανιτάρια, χόρτα του βουνού, ψαράκια και ζυμωτό ψωμί–, κι ακόμα τις γιορτές του που βαστάνε ζωντάνια απ' τα αρχαία χρόνια. Κατά τα άλλα δικαιοσύνη ζητάμε, επανεκκίνηση, μήπως προλάβουμε κάποιο δάσος ζωντανό, ανεκμετάλλευτο απ' τους κυρίους που μιλάνε συνεχώς για πράσινη ανάπτυξη και κλιματική αλλαγή. Και απ' τις γιορτές του στέκομαι στην Υπαπαντή, στις Αποκριές και στην Αγία Φωτεινή, όπως γιορταζόταν στην αντίπερα όχθη, στις χαμένες πατρίδες. Και κρατημένο βαθιά στην καρδιά το Ψυχοσάββατο.
- «Ενώ μας δέρνουνε του κόσμου τα δεινά, βάλσαμο η πίστη χύνει…
Φωτισμένοι πατέρες μας αποχαιρέτησαν, κεριά αναμμένα στις ψυχές μας, βουβές διαμαρτυρίες σαν ποτάμια φούσκωσαν και ξεχύνονται. Σιωπηλή η θλίψη στος πλατείες διαδηλώνει. Εκεί φωτίζει ο κόσμος, ξαστεριές ελπίζουμε. Ωραίες εκθέσεις, βιβλία, παραστάσεις, συναυλίες, ανταμώματα. Μικροί περίπατοι. Καινούργια πράγματα που δίνουν πολλά ζητώντας πολύ κόπο, με την καρδιά μας δοσμένο.
Σημ.: Η εικόνα από το ολόφρεσκο συλλεκτικό βιβλίο της Φωτεινής «Οι λεβέντες». Βασισμένο στο ποίημα του Φεντερίκο που βάλαμε στην αρχή της κουβέντας μας.
more...
Τέσσερεις λεβέντες έρχονται από πέρα
Άι, άι, άι, άι.
Τρεις ειν' οι λεβέντες κι έφτασαν στη στράτα
Άι, άι, άι.
Δυο είν' οι λεβέντες κι αγκαλιά βαδίζουν
Άι, άι.
Ένας ο λεβέντης κι ο αγέρας ένας
Άι.
Στις μυρτιές του δρόμου δεν περνάει κανένας
Κανένας.»
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, απόδοση: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«2025. Μια χρονιά που αν ζούσαν θα έκλειναν τα 100 πολλοί κι αγαπημένοι. Ο Μίκης, ο Μάνος, η μάνα μας. 100 χρόνια και θαρρείς τ' αγγίξαμε όλοι μας, κι εκείνα μας άγγιξαν με τα γεννήματά τους, τις ελπίδες, τις προσδοκίες. Και πήραμε πολέμους και δικτατορίες, και τώρα μασκερεμένους και τους πολέμους και τις δικτατορίες. Με χαμόγελο ωστόσο Γιώργο μου, θα κλείσουμε αυτό το Γενάρη και θα μπούμε στον Φλεβάρη που δεν υπόσχεται τίποτε, στα χέρια μας είναι η δύναμη όσο κι αν μας τα κρατούν δεμένα, να λυθούμε. Να αναγνωρίσουμε το ψέμα και τα συμφέροντα πίσω απ' τα μεγάλα λόγια, να υπερασπιστούμε τα παιδιά και τα δέντρα, να μην αφήσουμε να κυριαρχήσει μέσα μας ο φόβος, ν' αφήσουμε την αλήθεια να εκφραστεί επιτέλους: Ο βασιλιάς είναι γυμνός!» Τα λέμε με τη Φωτεινή για τον Φλεβάρη, το μήνα τον βαθυπράσινο που φανερώνει την άνοιξη, την μπουμπουκιάζει.
-Απο το παράθυρο ξεπρόβαλε ο Φλεβάρης…
Προπομπός της Άνοιξης, ξέρουμε πως τον άλλο μήνα έρχεται ο Άδωνις, η Περσεφόνη, λύνεται ο Προμηθέας. Έρχονται ραγδαία τα πρώτα ανθίσματα: Καλέντουλες κίτρινες και πορτοκαλί, οι πρώτες μαργαρίτες, η γαζία δε σταμάτησε διόλου, οι μιμόζες κίτρινοι καταρράχτες, τα ξινάκια λιβάδια ολόκληρα, οι βρούβες μικρές εκατομμύρια πινελιές, τα νερά παγωμένα ακόμα μα με ανοιξιάτικο το μπλε τους, τα πεύκα αναδιπλωμένα έτοιμα να δώσουν φρέσκο πράσινο και το κοτσύφι, αχ το κοτσύφι, αφού κούρδιζε όλο το Γενάρη, προχωρεί τ' απογέματα και τα χαράματα στο ολοκληρωμένο μουσικό του έργο, ύμνο προς την άνοιξη, την αναγέννηση, τον έρωτα και το θάνατο ακόμα.
-Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει;
Ας σταθούμε σε στάση προσοχής στο μικρό, άσημο γαλανό ραδικολούλουδο. Κι εκεί θα καταλάβουμε ότι μέσα στην αθωότητά του υψώνει ανάστημα που εμείς έχουμε σχεδόν χάσει. Την αλήθεια πια θέλουμε στο φως, αλλιώς θα μείνουμε για πάντα χωρίς τον ανθό της καρδιάς μας. Πώς θα κάνουμε όνειρα με τα εξαϋλωμένα παιδιά αδικαίωτα; Ας κάνουμε αυτό που πρέπει και ίσως αξιωθούμε κάτι μικρό.
-Αποκριάς χαρά φωτίζει τ' αγγελούδι, όπως λέει ο Παλαμάς…
Δεν ξεκολλάω από τα μόνα αληθινά του, τους ανθούς και τα ωραία του φαγάκια –μανιτάρια, χόρτα του βουνού, ψαράκια και ζυμωτό ψωμί–, κι ακόμα τις γιορτές του που βαστάνε ζωντάνια απ' τα αρχαία χρόνια. Κατά τα άλλα δικαιοσύνη ζητάμε, επανεκκίνηση, μήπως προλάβουμε κάποιο δάσος ζωντανό, ανεκμετάλλευτο απ' τους κυρίους που μιλάνε συνεχώς για πράσινη ανάπτυξη και κλιματική αλλαγή. Και απ' τις γιορτές του στέκομαι στην Υπαπαντή, στις Αποκριές και στην Αγία Φωτεινή, όπως γιορταζόταν στην αντίπερα όχθη, στις χαμένες πατρίδες. Και κρατημένο βαθιά στην καρδιά το Ψυχοσάββατο.
- «Ενώ μας δέρνουνε του κόσμου τα δεινά, βάλσαμο η πίστη χύνει…
Φωτισμένοι πατέρες μας αποχαιρέτησαν, κεριά αναμμένα στις ψυχές μας, βουβές διαμαρτυρίες σαν ποτάμια φούσκωσαν και ξεχύνονται. Σιωπηλή η θλίψη στος πλατείες διαδηλώνει. Εκεί φωτίζει ο κόσμος, ξαστεριές ελπίζουμε. Ωραίες εκθέσεις, βιβλία, παραστάσεις, συναυλίες, ανταμώματα. Μικροί περίπατοι. Καινούργια πράγματα που δίνουν πολλά ζητώντας πολύ κόπο, με την καρδιά μας δοσμένο.
Σημ.: Η εικόνα από το ολόφρεσκο συλλεκτικό βιβλίο της Φωτεινής «Οι λεβέντες». Βασισμένο στο ποίημα του Φεντερίκο που βάλαμε στην αρχή της κουβέντας μας.
more...