Φωτεινή Στεφανίδη: Ο Απρίλης ανθοβολά μνήμες «Άνοιξη. Δυο σταγόνες...
Φωτεινή Στεφανίδη: Ο Απρίλης ανθοβολά μνήμες
«Άνοιξη. Δυο σταγόνες θάλασσα τα μάτια σου.
Μια καρδερίνα ανεβοκατεβαίνει σ’ έναν ξύλινο σταυρό».
Γιάννης Ρίτσος
«Ξημέρωσε Απρίλης, ο μήνας που το όνομά του και μόνο σημαίνει άνοιξη, του κριαριού ο μήνας. Με μεγάλες δρασκελιές ήρθε φέτος η άνοιξη, σαν να μην περάσαμε χειμώνα, δυο κρύα, δυο χιόνια στα βουνά μας και τέλος. Και τώρα έκθαμβοι άλλη μια φορά. Πρασινισμένα τα πάντα, μ’ εκείνο το δροσερό πράσινο της
Χλωρίδας, της αγαπημένης του Ζέφυρου. Σκάνε από τη θεϊκή τους ένωση το ένα μετά το άλλο τα μπουμπούκια τα πολυαγαπημένα. Οι μεγάλη καλέντουλα, οι κίτρινοι νάρκισσοι, τα μικρούλια «μη με λησμόνει» -αχ, μάνα πόσο τ’ αγαπούσες-, οι ανεμώνες όλων των χρωμάτων, οι πρώτες παπαρούνες, κι εκείνα τα ατελείωτα χιλιόμετρα της κίτρινης μαργαρίτας, από την πόλη μέσα μέχρι την άκρη της άμμου. Το πρόσωπο της άνοιξης στολίζει ακόμα η ρόκα με τους άπειρους κεντητούς σταυρούς της, η βρούβα με το λεπετεπίλεπτο κίτρινο, τα άσπρα αστεράκια του ορνιθόγαλου, τα κεντήματα του αγριόσκορδου και της καυκαλήθρας. Και δε μένουμε εκεί, έχουμε υπόκρουση μουσική. Τα κοτσύφια τα λατρεμένα μας, φέτος ήρθαν και οι καλόγεροι, μια γλύκα. Από κοντά ξυπνούν χελωνίτσες, φίδια και σκαντζόχοιροι. Πάλι καταφεύγω στη φύση μα είναι η μόνη που μας λέει την αλήθεια και πάντα στην ώρα της». Υποδεχόμαστε Απρίλη με τη Φωτεινή, εδώ στο πράσινο εργαστήρι, με τις ζωγραφιές σε εγρήγορση. livemedianews
-Τι φτιάχνεις τώρα;
Δεν ξέρω πώς γίνεται και πάντα, μα πάντα έχω παιδικό βιβλίο στις αρχές του Απρίλη στο εργαστήρι. Και δε βρίσκω πιο ωραίο τρόπο να γιορτάσω τη μεγάλη μέρα του παιδικού βιβλίου που τόσο αγάπησα και αγαπάω, εδώ στο τραπέζι της δουλειάς με τον ημεροδείκτη να λέει 2 του Απρίλη, γενέθλια μέρα του σπουδαίου Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ας γιορτάσουμε μ’ ένα παραμύθι, μια ιστορία, μια ζωγραφιά. Και με τη σκέψη κι όλη την αγάπη στα παιδιά, την ελπίδα μας.
-Όλα ευοίωνα;
Ευοίωνα μας τα προσφέρει η φύση. Μα πέρασε χρόνος ολόκληρος, ανθίζουν όλα πάλι ξανά και μαζί δείχνει να ανθίζει κι ένα αλλιώτικο λουλούδι μέσα από τον πόνο της Μαρίας, της Μάνας, της ξεχωριστής γιατρού που προχωρά με τον πόνο τον ανείπωτο επάνω στο δρόμο της αλήθειας και της αγάπης. Η εξέλιξη αυτής της κίνησης, της σπουδαίας κίνησης, δε φεύγει απ’ το μυαλό. Άσχετα από μήνες και άνοιξη.
-Η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που μας έμαθε ο ποιητής;
Φέτος του ξεγλίστρησε του Απρίλη, μόνο δυο μέρες απ’ το τέλος του κράτησε το Μεγαλοβδόμαδο. Μπορεί όμως αυτές οι δυο μέρες να μας φυλάνε καιρό, ανθούς και κατάνυξη μαζί όλα συγκεντρωμένα και γι’ αυτό πιο δυνατά.
-Ίσως γιατί φρόντισε τα μας χαρίσει ολάκερη την ακολουθία των Χαιρετισμών. Να σου θυμίσω τον Κόντογλου: "Μὰ ὁλάκερη ἡ Ἑλλάδα δὲν ὑμνολογᾶ τὴν Παναγία μονάχα μὲ τοὺς ψαλτάδες καὶ μὲ τοὺς παπάδες στὶς ἐκκλησιές, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ κάθε τί της, μὲ τὰ χωριά, μὲ τὰ βουνά, μὲ τὰ νησιά, ποὔχουνε τ᾿ ἁγιασμένο τ᾿ ὄνομά της. Τὰ καράβια βολτατζάρουνε στὴ δροσερὴ θάλασσα, ἀνοιχτὰ ἀπὸ τοὺς κάβους ποὖναι χτισμένα τὰ μοναστήρια της, ἔχοντας στὴ πρύμνη σκαλισμένο τ᾿ ἀγαπημένο καὶ προσκυνητὸ ὄνομά της. Ὅποιος ταξιδεύει στὰ ἑλληνικὰ νερά, σ᾿ ὅποιο μέρος κι᾿ ἂν βρεθεῖ τὴ μέρα τῆς Παναγίας, θὰν ἀκούσει ἀπ᾿ ἀνοιχτὰ τὶς καμπάνες ἀπάνω ἀπὸ τὸ πέλαγο". Και τι ωραίος σύνδεσμός με το Μεγαλοβδομαδιάτικο "Ιδού ο Νυμφίος", το πρελούδιο...."Τόν προσταχθέν μυστικῶς, λαβῶν ἐν γνώσει, ἐν τή σκηνή τοῦ Ἰωσήφ, σπουδή ἐπέστη, ὁ Ἀσώματος λέγων τή Ἀπειρογάμω. Ὁ κλίνας τή καταβάσει τούς Οὐρανούς, χωρεῖται ἀναλλοιώτως ὅλος ἐν Σοῖ. Ὄν καί βλέπων ἐν Μήτρᾳ Σου, λαβόντα δούλου μορφήν, ἐξίσταμαι κραυγάζειν Σου.
Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε".
-Εφέτος βεβαια το μαγιάτικο στεφάνι θα γίνει τη Μεγάλη Τετάρτη;
Ας είναι από παπαρούνες φέτος μαζί με λιόκλαδα. Αλλιώς ας γίνει απ’ του Απρίλη τα καλύτερα που είπαμε πιο πάνω, κι άλλα τόσα: ρόδα όλων των χρωμάτων, γλισίνες απ’ αυτές που αγκαλιάζουν σπίτια της καρδιάς μας, αγγελικούλες με γλυκόπικρη ευωδιά, χαλιά μυρωδάτα του χαμομηλιού, αγριολεβάντες του
αγρού, κι άλλα, κι άλλα, μαζί κι ελπίδα για το δίκιο που πάντα θα
βρίσκεται στο δρόμο προς το φως.
-Μέρα που είναι σήμερα θα μου επιτρέψεις Φωτεινούλα τον επίλογο απο μια παλιά συνέντευξη με τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη τον ποιητή μας: "«1η Απριλίου 1955. Ο απελευθερωτικός μας Αγώνας προσφέρει την ανάμνηση μιας πρωταρχικής αθωότητας, που ανθοβολούσε στον κήπο της ελληνικότητας. Κάποια ιστορική στιγμή ο κυπριακός Ελληνισμός πήρε την απόφαση να περάσει από την ιστορία στο μύθο και να μεταφέρει πανάρχαιους καημούς στο ρεαλιστικό επίπεδο του βιωμένου θαύματος".
Η εικόνα από τις Σημειώσεις των κήπων της Φωτεινής, αβγοτέμπερα
more...
«Άνοιξη. Δυο σταγόνες θάλασσα τα μάτια σου.
Μια καρδερίνα ανεβοκατεβαίνει σ’ έναν ξύλινο σταυρό».
Γιάννης Ρίτσος
«Ξημέρωσε Απρίλης, ο μήνας που το όνομά του και μόνο σημαίνει άνοιξη, του κριαριού ο μήνας. Με μεγάλες δρασκελιές ήρθε φέτος η άνοιξη, σαν να μην περάσαμε χειμώνα, δυο κρύα, δυο χιόνια στα βουνά μας και τέλος. Και τώρα έκθαμβοι άλλη μια φορά. Πρασινισμένα τα πάντα, μ’ εκείνο το δροσερό πράσινο της
Χλωρίδας, της αγαπημένης του Ζέφυρου. Σκάνε από τη θεϊκή τους ένωση το ένα μετά το άλλο τα μπουμπούκια τα πολυαγαπημένα. Οι μεγάλη καλέντουλα, οι κίτρινοι νάρκισσοι, τα μικρούλια «μη με λησμόνει» -αχ, μάνα πόσο τ’ αγαπούσες-, οι ανεμώνες όλων των χρωμάτων, οι πρώτες παπαρούνες, κι εκείνα τα ατελείωτα χιλιόμετρα της κίτρινης μαργαρίτας, από την πόλη μέσα μέχρι την άκρη της άμμου. Το πρόσωπο της άνοιξης στολίζει ακόμα η ρόκα με τους άπειρους κεντητούς σταυρούς της, η βρούβα με το λεπετεπίλεπτο κίτρινο, τα άσπρα αστεράκια του ορνιθόγαλου, τα κεντήματα του αγριόσκορδου και της καυκαλήθρας. Και δε μένουμε εκεί, έχουμε υπόκρουση μουσική. Τα κοτσύφια τα λατρεμένα μας, φέτος ήρθαν και οι καλόγεροι, μια γλύκα. Από κοντά ξυπνούν χελωνίτσες, φίδια και σκαντζόχοιροι. Πάλι καταφεύγω στη φύση μα είναι η μόνη που μας λέει την αλήθεια και πάντα στην ώρα της». Υποδεχόμαστε Απρίλη με τη Φωτεινή, εδώ στο πράσινο εργαστήρι, με τις ζωγραφιές σε εγρήγορση. livemedianews
-Τι φτιάχνεις τώρα;
Δεν ξέρω πώς γίνεται και πάντα, μα πάντα έχω παιδικό βιβλίο στις αρχές του Απρίλη στο εργαστήρι. Και δε βρίσκω πιο ωραίο τρόπο να γιορτάσω τη μεγάλη μέρα του παιδικού βιβλίου που τόσο αγάπησα και αγαπάω, εδώ στο τραπέζι της δουλειάς με τον ημεροδείκτη να λέει 2 του Απρίλη, γενέθλια μέρα του σπουδαίου Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ας γιορτάσουμε μ’ ένα παραμύθι, μια ιστορία, μια ζωγραφιά. Και με τη σκέψη κι όλη την αγάπη στα παιδιά, την ελπίδα μας.
-Όλα ευοίωνα;
Ευοίωνα μας τα προσφέρει η φύση. Μα πέρασε χρόνος ολόκληρος, ανθίζουν όλα πάλι ξανά και μαζί δείχνει να ανθίζει κι ένα αλλιώτικο λουλούδι μέσα από τον πόνο της Μαρίας, της Μάνας, της ξεχωριστής γιατρού που προχωρά με τον πόνο τον ανείπωτο επάνω στο δρόμο της αλήθειας και της αγάπης. Η εξέλιξη αυτής της κίνησης, της σπουδαίας κίνησης, δε φεύγει απ’ το μυαλό. Άσχετα από μήνες και άνοιξη.
-Η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που μας έμαθε ο ποιητής;
Φέτος του ξεγλίστρησε του Απρίλη, μόνο δυο μέρες απ’ το τέλος του κράτησε το Μεγαλοβδόμαδο. Μπορεί όμως αυτές οι δυο μέρες να μας φυλάνε καιρό, ανθούς και κατάνυξη μαζί όλα συγκεντρωμένα και γι’ αυτό πιο δυνατά.
-Ίσως γιατί φρόντισε τα μας χαρίσει ολάκερη την ακολουθία των Χαιρετισμών. Να σου θυμίσω τον Κόντογλου: "Μὰ ὁλάκερη ἡ Ἑλλάδα δὲν ὑμνολογᾶ τὴν Παναγία μονάχα μὲ τοὺς ψαλτάδες καὶ μὲ τοὺς παπάδες στὶς ἐκκλησιές, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ κάθε τί της, μὲ τὰ χωριά, μὲ τὰ βουνά, μὲ τὰ νησιά, ποὔχουνε τ᾿ ἁγιασμένο τ᾿ ὄνομά της. Τὰ καράβια βολτατζάρουνε στὴ δροσερὴ θάλασσα, ἀνοιχτὰ ἀπὸ τοὺς κάβους ποὖναι χτισμένα τὰ μοναστήρια της, ἔχοντας στὴ πρύμνη σκαλισμένο τ᾿ ἀγαπημένο καὶ προσκυνητὸ ὄνομά της. Ὅποιος ταξιδεύει στὰ ἑλληνικὰ νερά, σ᾿ ὅποιο μέρος κι᾿ ἂν βρεθεῖ τὴ μέρα τῆς Παναγίας, θὰν ἀκούσει ἀπ᾿ ἀνοιχτὰ τὶς καμπάνες ἀπάνω ἀπὸ τὸ πέλαγο". Και τι ωραίος σύνδεσμός με το Μεγαλοβδομαδιάτικο "Ιδού ο Νυμφίος", το πρελούδιο...."Τόν προσταχθέν μυστικῶς, λαβῶν ἐν γνώσει, ἐν τή σκηνή τοῦ Ἰωσήφ, σπουδή ἐπέστη, ὁ Ἀσώματος λέγων τή Ἀπειρογάμω. Ὁ κλίνας τή καταβάσει τούς Οὐρανούς, χωρεῖται ἀναλλοιώτως ὅλος ἐν Σοῖ. Ὄν καί βλέπων ἐν Μήτρᾳ Σου, λαβόντα δούλου μορφήν, ἐξίσταμαι κραυγάζειν Σου.
Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε".
-Εφέτος βεβαια το μαγιάτικο στεφάνι θα γίνει τη Μεγάλη Τετάρτη;
Ας είναι από παπαρούνες φέτος μαζί με λιόκλαδα. Αλλιώς ας γίνει απ’ του Απρίλη τα καλύτερα που είπαμε πιο πάνω, κι άλλα τόσα: ρόδα όλων των χρωμάτων, γλισίνες απ’ αυτές που αγκαλιάζουν σπίτια της καρδιάς μας, αγγελικούλες με γλυκόπικρη ευωδιά, χαλιά μυρωδάτα του χαμομηλιού, αγριολεβάντες του
αγρού, κι άλλα, κι άλλα, μαζί κι ελπίδα για το δίκιο που πάντα θα
βρίσκεται στο δρόμο προς το φως.
-Μέρα που είναι σήμερα θα μου επιτρέψεις Φωτεινούλα τον επίλογο απο μια παλιά συνέντευξη με τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη τον ποιητή μας: "«1η Απριλίου 1955. Ο απελευθερωτικός μας Αγώνας προσφέρει την ανάμνηση μιας πρωταρχικής αθωότητας, που ανθοβολούσε στον κήπο της ελληνικότητας. Κάποια ιστορική στιγμή ο κυπριακός Ελληνισμός πήρε την απόφαση να περάσει από την ιστορία στο μύθο και να μεταφέρει πανάρχαιους καημούς στο ρεαλιστικό επίπεδο του βιωμένου θαύματος".
Η εικόνα από τις Σημειώσεις των κήπων της Φωτεινής, αβγοτέμπερα
more...