Φωτεινή Στεφανίδη: Πετροχελίδονα της ώριας Άνοιξης Του ΓΙΩΡΓΟΥ...
Φωτεινή Στεφανίδη: Πετροχελίδονα της ώριας Άνοιξης
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Κρινάκι του Μάρτη
σελιδοδείχτης στην ανθολογία
με το ποίημα του αποχωρισμού»
Παναγιώτης Κουσαθανάς, Τα ποιήματα
«Πρασίνισε ο τόπος. Γέμισε κέντημα κάθε λογής. Ξινάκια απ’ άκρη
σ’ άκρη. Καλέντουλα τρυφερή, δροσερή. Ανεμώνη μαβιά και
άσπρη. Οι πρώτες μαργαρίτες, οι μικρές οι άσπρες. Το μούσκαρι
στολίζει με το μαβί του τσαμπάκι εδώ κι εκεί. Η καυκαλήθρα
κεντάει παντού. Οι αμυγδαλιές στα τελειώματα, γεμίζουν το
πράσινο με τα πεταλάκια τους που πέφτουν, τα τελευταία.
Παίρνουν τώρα σειρά οι αγριομηλιές, οι αγριαχλαδιές,
μοσχοβολάνε οι ουρανοί. Έσπασε εντελώς τώρα η σιωπή· Πέντε
και μισή το πρωί κι ακούγεται κρυστάλλινα, πεντακάθαρα η
διφωνία κότσυφα και κοκκινολαίμη, δυνατός ο πρώτος, σταθερός, γεμάτος ποικιλία ο δεύτερος, λεπτούτσικη φωνή μα θα ’λεγα πιο επίμονος. Αυτές είναι οι παρηγοριές εδώ στην πόλη μας, αυτές μαζί και με τις πράξεις των αγαπημένων μας που κρατάνε σταθερά τη ζωή μας ανθισμένη». Μιλάμε με τη Φωτεινή για τον Μάρτη μήνα, καλωσορίζοντάς τον μαζί με την άνοιξη που φάνηκε πια για τα καλά.
-Ποιο σύμβολο θα διάλεγες για το μήνα αυτό;
Είναι πολλά και δυνατά. Δε θα αρκεστώ σε ένα. Βάζω φόντο την
παλιά βαμβακερή σημαία του σπιτιού, αυτή με το σταυρό στη μέση. Κι επάνω ακουμπώ κτέρισμα την ανθισμένη δάφνη, την πρώτη φρέζια, την πρώτη κίτρινη μαργαρίτα, την πρώτη κόκκινη ανεμώνα, την πρώτη ίριδα, την πρώτη βερονίκη που με κάνει να βλέπω τον κόσμο από κοντά κι από την αρχή. Κι ακόμα εκεί προσγειώνεται μετά το τρανό του κελάηδισμα το κοτσύφι της καρδιάς μας.
-"Κάθε Μαρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη...
"Κι ένα άλλο τραγούδι θα διάλεγα: «Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά, δυο πετροχελιδόνια…» Α, και στο χέρι περασμένη η διπλή κλωστή, κόκκινη άσπρη, άλλο σύμβολο αρχαίο για τις κρύες και τις ζεστές μέρες του Μάρτη.
-Και ζέστη και κρύο;
Ο ήλιος του καίει σαν φωτιά, το κρύο του χιονίζει και παγώνει τις
κορυφές και τους κάμπους ακόμα. Και μπορεί και μέσα στην ίδια
μέρα ν’ αλλάξει ο καιρός του. Η μάνα μας έλεγε: «μη σε γελάσει ο
Μάρτης το πρωί και χάσεις την ημέρα, Μάρτης είναι χάδια κάνει,
μία κλαίει, μία γελάει». Και τ’ άλλο το τραγουδιστό: Ο Μάρτης ο
πεντάγνωμος πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε που δεν εξαναχιόνισε».
-Της λευτεριάς ο μήνας;
Έτσι θα θέλαμε να είναι, σκιρτάει η καρδιά μας, σαν εκείνη η παλιά ορμή πριν 200 χρόνια και βάλε, ακόμα να καίει από γενιά σε γενιά. Κι έρχονται τα καθημερινά με διαψεύσεις, κι έρχονται τα Τέμπη να κλείνουν χρόνο με την ολοφάνερη αλήθεια τους, το άδικο, την πίκρα που δε λένε να σταματήσουν σ’ αυτόν τον τόπο – κι ας είναι ευλογημένος από τη γέννηση του κόσμου.
-Δε λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή.
Έτσι κι εφέτο, κι ας αργεί λιγάκι, μόλις περάσει τη μέση ο μήνας
έρχονται οι χαρταετοί, οι ελίτσες με το χαλβά, η ταραμοσαλάτα
εκείνη που έφτιαχνε η μάνα με το ψωμί το άζυμο, τη λαγάνα τη
σκληρούτσικη. Και όλα μέσα στην ευωδιά απ’ το γλυκάνισο που είχε το ούζο, ουζάκι πίναμε τότε, όχι τσίπουρο· ρόκα από τον κήπο, φρέσκα κρεμμυδάκια και χαμόγελα κι ελπίδα στην αυλή στο πατρικό που τώρα στέκει μόνη – ίσως φανούν δυο φίλοι, αλλιώς τα κοτσύφια θα πιούν απ’ το βρυσάκι που έστησε τότε ο πατέρας, κι έτσι θα κυλήσει κι αυτή η μέρα. Και δεν αργεί να ακουστεί η καμπάνα για τους πρώτους Χαιρετισμούς που φέρνουν κι αυτοί μνήμες ανεξίτηλες μα και όλη την άνοιξη στα βράδια τους που η άνοιξη πια έχει την αγκαλιά της ανοιχτή.
Σημ.: Η εικόνα αβγοτέμπερα της Φωτεινής, ανθισμένη δάφνη επάνω σε σημαία ελληνική, συνοδειά για τον Θούριο του Ρήγα μας το τραγούδι
more...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Κρινάκι του Μάρτη
σελιδοδείχτης στην ανθολογία
με το ποίημα του αποχωρισμού»
Παναγιώτης Κουσαθανάς, Τα ποιήματα
«Πρασίνισε ο τόπος. Γέμισε κέντημα κάθε λογής. Ξινάκια απ’ άκρη
σ’ άκρη. Καλέντουλα τρυφερή, δροσερή. Ανεμώνη μαβιά και
άσπρη. Οι πρώτες μαργαρίτες, οι μικρές οι άσπρες. Το μούσκαρι
στολίζει με το μαβί του τσαμπάκι εδώ κι εκεί. Η καυκαλήθρα
κεντάει παντού. Οι αμυγδαλιές στα τελειώματα, γεμίζουν το
πράσινο με τα πεταλάκια τους που πέφτουν, τα τελευταία.
Παίρνουν τώρα σειρά οι αγριομηλιές, οι αγριαχλαδιές,
μοσχοβολάνε οι ουρανοί. Έσπασε εντελώς τώρα η σιωπή· Πέντε
και μισή το πρωί κι ακούγεται κρυστάλλινα, πεντακάθαρα η
διφωνία κότσυφα και κοκκινολαίμη, δυνατός ο πρώτος, σταθερός, γεμάτος ποικιλία ο δεύτερος, λεπτούτσικη φωνή μα θα ’λεγα πιο επίμονος. Αυτές είναι οι παρηγοριές εδώ στην πόλη μας, αυτές μαζί και με τις πράξεις των αγαπημένων μας που κρατάνε σταθερά τη ζωή μας ανθισμένη». Μιλάμε με τη Φωτεινή για τον Μάρτη μήνα, καλωσορίζοντάς τον μαζί με την άνοιξη που φάνηκε πια για τα καλά.
-Ποιο σύμβολο θα διάλεγες για το μήνα αυτό;
Είναι πολλά και δυνατά. Δε θα αρκεστώ σε ένα. Βάζω φόντο την
παλιά βαμβακερή σημαία του σπιτιού, αυτή με το σταυρό στη μέση. Κι επάνω ακουμπώ κτέρισμα την ανθισμένη δάφνη, την πρώτη φρέζια, την πρώτη κίτρινη μαργαρίτα, την πρώτη κόκκινη ανεμώνα, την πρώτη ίριδα, την πρώτη βερονίκη που με κάνει να βλέπω τον κόσμο από κοντά κι από την αρχή. Κι ακόμα εκεί προσγειώνεται μετά το τρανό του κελάηδισμα το κοτσύφι της καρδιάς μας.
-"Κάθε Μαρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη...
"Κι ένα άλλο τραγούδι θα διάλεγα: «Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά, δυο πετροχελιδόνια…» Α, και στο χέρι περασμένη η διπλή κλωστή, κόκκινη άσπρη, άλλο σύμβολο αρχαίο για τις κρύες και τις ζεστές μέρες του Μάρτη.
-Και ζέστη και κρύο;
Ο ήλιος του καίει σαν φωτιά, το κρύο του χιονίζει και παγώνει τις
κορυφές και τους κάμπους ακόμα. Και μπορεί και μέσα στην ίδια
μέρα ν’ αλλάξει ο καιρός του. Η μάνα μας έλεγε: «μη σε γελάσει ο
Μάρτης το πρωί και χάσεις την ημέρα, Μάρτης είναι χάδια κάνει,
μία κλαίει, μία γελάει». Και τ’ άλλο το τραγουδιστό: Ο Μάρτης ο
πεντάγνωμος πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε που δεν εξαναχιόνισε».
-Της λευτεριάς ο μήνας;
Έτσι θα θέλαμε να είναι, σκιρτάει η καρδιά μας, σαν εκείνη η παλιά ορμή πριν 200 χρόνια και βάλε, ακόμα να καίει από γενιά σε γενιά. Κι έρχονται τα καθημερινά με διαψεύσεις, κι έρχονται τα Τέμπη να κλείνουν χρόνο με την ολοφάνερη αλήθεια τους, το άδικο, την πίκρα που δε λένε να σταματήσουν σ’ αυτόν τον τόπο – κι ας είναι ευλογημένος από τη γέννηση του κόσμου.
-Δε λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή.
Έτσι κι εφέτο, κι ας αργεί λιγάκι, μόλις περάσει τη μέση ο μήνας
έρχονται οι χαρταετοί, οι ελίτσες με το χαλβά, η ταραμοσαλάτα
εκείνη που έφτιαχνε η μάνα με το ψωμί το άζυμο, τη λαγάνα τη
σκληρούτσικη. Και όλα μέσα στην ευωδιά απ’ το γλυκάνισο που είχε το ούζο, ουζάκι πίναμε τότε, όχι τσίπουρο· ρόκα από τον κήπο, φρέσκα κρεμμυδάκια και χαμόγελα κι ελπίδα στην αυλή στο πατρικό που τώρα στέκει μόνη – ίσως φανούν δυο φίλοι, αλλιώς τα κοτσύφια θα πιούν απ’ το βρυσάκι που έστησε τότε ο πατέρας, κι έτσι θα κυλήσει κι αυτή η μέρα. Και δεν αργεί να ακουστεί η καμπάνα για τους πρώτους Χαιρετισμούς που φέρνουν κι αυτοί μνήμες ανεξίτηλες μα και όλη την άνοιξη στα βράδια τους που η άνοιξη πια έχει την αγκαλιά της ανοιχτή.
Σημ.: Η εικόνα αβγοτέμπερα της Φωτεινής, ανθισμένη δάφνη επάνω σε σημαία ελληνική, συνοδειά για τον Θούριο του Ρήγα μας το τραγούδι
more...