Φωτεινή Στεφανίδη: Σεργιάνι στον κρυφό κήπο του Νοέμβρη «Όλα...
Φωτεινή Στεφανίδη: Σεργιάνι στον κρυφό κήπο του Νοέμβρη
«Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει αιώνια νέο σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα. Είμαι μόνος. Η εξοχή ευωδιάζει.»
Τάσος Λειβαδίτης
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Φάνηκε ο μήνας της καρδιάς μας. Αυτός που κρύβει στην πρωτομηνιά του όλη τη χαρά και τη λύπη του κόσμου. Που τη στολίζει με κεντητά κυκλαμινόφυλλα, κι ανάμεσά τους πεσμένα βελανίδια, ώριμες ελιές, γαλανά αγριοράδικα, κίτρινα κρινάκια. Που και που κάποιο αργοπορημένο αγριοκρέμμυδο, η κατακίτρινη ακονιζιά που την τριγυρίζουν τα μικρούλια κολιμπρί κι οι πεταλούδες που επιμένουν. Το πιο μεγάλο του δώρο, η έλευση του κοκκινολαίμη. Αρχινά τραγούδι πρωί και βράδυ κι άφοβος σε κοιτάζει στα μάτια από μισό μέτρο απόσταση». Καλωσορίζουμε με τη Φωτεινή άλλον έναν Νοέμβρη, πάντα με προσδοκία και ελπίδα.
-Τι θα τον χαρακτήριζε πιο πολύ για σένα;
Το βαθύ βαθύ φθινόπωρό του. Πιο πολύ γλυκός χειμώνας παρά φθινόπωρο. Το νέο το κρασί του Οκτωβρίου σαν να τον ποτίζει ολόκληρο, μουλιάζει τις σταφίδες του, συνοδεύει τα ψημένα αμύγδαλα, τα καρύδια που είναι κατάδικά του, μαζί και το σύμβολό του το μεγάλο, το κάστανο. Το λάδι που κυλά καταπράσινο στο λιοτρίβι, παρά την ανυδρία εφέτος ο κόσμος μαζεύει ό,τι μπορεί. Φως στις αυλές τη νύχτα του που έρχεται πια πολύ νωρίς το κυδώνι, το ρόδι, ο ανθός της μουσμουλιάς.
-Τι ταξιδάκι θα του ταίριαζε;
Ψηλάφισμα της γειτονιάς με βροχούλα μετά από το άνυδρο καλοκαίρι (Μπολιβάρ δεν είσαι όνειρο, είσαι η αλήθεια). Κι ακόμα μια βόλτα ώς τους Δελφούς (σαν ευωδιά μαραμένου φύλλου είναι η ανάσα σου), ώς το Σούνιο (είσαι Νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο), ώς τη Μύκονο ή την Ύδρα (βυθίζω με τ' αριστερό ένα μαχαίρι στο νερό).
-Τα χρώματα, οι ζωγραφιές, οι γιορτές του;
Πώς ταιριάζουν και τα τρία αυτά ανάκατα. Ας πούμε ότι πρωτοέρχεται στο νου:
Ροδαλό, μάτια τρυφερά, Αγίων Αναργύρων.
Λευκό, χείλη ρόδινα, Αρχαγγέλλων
Χρυσό, φοίνικες αράδα, Άγιου Νείλου
Γαλανό, τελευταίο ρόδο, Ιφιγένειας
Μίνιο, ύφασμα που κυλά, Μικρούλας Παναγιάς
Μαύρο, μικρό μαργαριτάρι, Αικατερίνης
Πράσινο του κυπαρισσιού, πουλί περαστικό, Στυλιανού
Γκρίζο, εχίνοπας, Αγιαντρέα
-Και εφέτος στον τύμβο ένα λουλούδι και σιωπή…
Κρατάμε πάλι σφιχτά τη μέρα εκείνη, εκεί στη μέση του μήνα κι αφήνουμε τον ποιητή να μιλήσει όπως ξέρει καλά:
« (...) Απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει
απόψε είναι η συνέχεια όλων λέει
αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον
έτσι είπε πάνω στη στέγη
κράταγε ένα μεγάλο αόρατο τιμόνι κι έστριβε την πολιτεία
κάτω απ την άσφαλτο ακουγόταν ο θόρυβος του κόσμου
ένα μαύρο σκυλί ένα καλάθι ένας μικρός καθρέφτης
δυο τεράστια παπούτσια του πικρού γελωτοποιού και το
σπασμένο ποτήρι
κι η μυρωδιά απ’ τη φουφού του καστανά μεγάλη σαν καράβι»
«Το σώμα και το αίμα – Ακόμα μια δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου», Γιάννης Ρίτσος 1977.
-Ένα ευχετήριο καλωσόρισμα…
Ανοιχτές καρδιές σε όλα, λύπες και χαρές, για να ζεσταθεί και τον Νοέμβρη η ζωή μας.
Η εικόνα, αβγοτέμπερα της Φωτεινής, ο κρυφός κήπος του Νοέμβρη
more...
«Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει αιώνια νέο σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα. Είμαι μόνος. Η εξοχή ευωδιάζει.»
Τάσος Λειβαδίτης
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Φάνηκε ο μήνας της καρδιάς μας. Αυτός που κρύβει στην πρωτομηνιά του όλη τη χαρά και τη λύπη του κόσμου. Που τη στολίζει με κεντητά κυκλαμινόφυλλα, κι ανάμεσά τους πεσμένα βελανίδια, ώριμες ελιές, γαλανά αγριοράδικα, κίτρινα κρινάκια. Που και που κάποιο αργοπορημένο αγριοκρέμμυδο, η κατακίτρινη ακονιζιά που την τριγυρίζουν τα μικρούλια κολιμπρί κι οι πεταλούδες που επιμένουν. Το πιο μεγάλο του δώρο, η έλευση του κοκκινολαίμη. Αρχινά τραγούδι πρωί και βράδυ κι άφοβος σε κοιτάζει στα μάτια από μισό μέτρο απόσταση». Καλωσορίζουμε με τη Φωτεινή άλλον έναν Νοέμβρη, πάντα με προσδοκία και ελπίδα.
-Τι θα τον χαρακτήριζε πιο πολύ για σένα;
Το βαθύ βαθύ φθινόπωρό του. Πιο πολύ γλυκός χειμώνας παρά φθινόπωρο. Το νέο το κρασί του Οκτωβρίου σαν να τον ποτίζει ολόκληρο, μουλιάζει τις σταφίδες του, συνοδεύει τα ψημένα αμύγδαλα, τα καρύδια που είναι κατάδικά του, μαζί και το σύμβολό του το μεγάλο, το κάστανο. Το λάδι που κυλά καταπράσινο στο λιοτρίβι, παρά την ανυδρία εφέτος ο κόσμος μαζεύει ό,τι μπορεί. Φως στις αυλές τη νύχτα του που έρχεται πια πολύ νωρίς το κυδώνι, το ρόδι, ο ανθός της μουσμουλιάς.
-Τι ταξιδάκι θα του ταίριαζε;
Ψηλάφισμα της γειτονιάς με βροχούλα μετά από το άνυδρο καλοκαίρι (Μπολιβάρ δεν είσαι όνειρο, είσαι η αλήθεια). Κι ακόμα μια βόλτα ώς τους Δελφούς (σαν ευωδιά μαραμένου φύλλου είναι η ανάσα σου), ώς το Σούνιο (είσαι Νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο), ώς τη Μύκονο ή την Ύδρα (βυθίζω με τ' αριστερό ένα μαχαίρι στο νερό).
-Τα χρώματα, οι ζωγραφιές, οι γιορτές του;
Πώς ταιριάζουν και τα τρία αυτά ανάκατα. Ας πούμε ότι πρωτοέρχεται στο νου:
Ροδαλό, μάτια τρυφερά, Αγίων Αναργύρων.
Λευκό, χείλη ρόδινα, Αρχαγγέλλων
Χρυσό, φοίνικες αράδα, Άγιου Νείλου
Γαλανό, τελευταίο ρόδο, Ιφιγένειας
Μίνιο, ύφασμα που κυλά, Μικρούλας Παναγιάς
Μαύρο, μικρό μαργαριτάρι, Αικατερίνης
Πράσινο του κυπαρισσιού, πουλί περαστικό, Στυλιανού
Γκρίζο, εχίνοπας, Αγιαντρέα
-Και εφέτος στον τύμβο ένα λουλούδι και σιωπή…
Κρατάμε πάλι σφιχτά τη μέρα εκείνη, εκεί στη μέση του μήνα κι αφήνουμε τον ποιητή να μιλήσει όπως ξέρει καλά:
« (...) Απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει
απόψε είναι η συνέχεια όλων λέει
αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον
έτσι είπε πάνω στη στέγη
κράταγε ένα μεγάλο αόρατο τιμόνι κι έστριβε την πολιτεία
κάτω απ την άσφαλτο ακουγόταν ο θόρυβος του κόσμου
ένα μαύρο σκυλί ένα καλάθι ένας μικρός καθρέφτης
δυο τεράστια παπούτσια του πικρού γελωτοποιού και το
σπασμένο ποτήρι
κι η μυρωδιά απ’ τη φουφού του καστανά μεγάλη σαν καράβι»
«Το σώμα και το αίμα – Ακόμα μια δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου», Γιάννης Ρίτσος 1977.
-Ένα ευχετήριο καλωσόρισμα…
Ανοιχτές καρδιές σε όλα, λύπες και χαρές, για να ζεσταθεί και τον Νοέμβρη η ζωή μας.
Η εικόνα, αβγοτέμπερα της Φωτεινής, ο κρυφός κήπος του Νοέμβρη
more...