Φωτεινή Στεφανίδη: «Της ανθοφορίας έρωτας ο αμάραντος Απρίλης»....
Φωτεινή Στεφανίδη: «Της ανθοφορίας έρωτας ο αμάραντος Απρίλης».
«Κάθε φίλημα, ψυχή μου,
Ὅπου μὤδινες γλυκά,
Ἐξεφύτρωνε ἄλλο ρόδο
Ἀπὸ τὴν τρανταφυλλιά.
Ὅλη νύχτα ἐξεφυτρώσαν,
Ὡς ὁποῦ λαμψεν ἡ αὐγή,
Ποὺ μᾶς ηὖρε καὶ τοὺς δυό μας
Μὲ τὴν ὄψη μας χλωμή...»
Διονύσιος Σολωμός, Το όνειρο
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Μα τι όνειρο είναι αυτό ανείπωτο. Απρίλης της τρελής ανθοφορίας, της ομορφιάς, του έρωτα, του έρωτα που σημαίνει αρχή του κόσμου, σαν το όνομα του Απρίλη που πάει να πει ανοίγω. Ανοίγουμε ολότελα την καρδιά να έρθει μόνο το καλό. Έτσι ξορκίζουμε όλα τ' άλλα τα βασανιστικά, κι ας ονειροβατούμε». Λέμε για άλλον ένα Απρίλη με τη Φωτεινή, τώρα που είναι στις δόξες τους τ' άνθη όλα και τα πράσινα, είναι και στις δόξες του το παιδικό βιβλίο, βιβλίο για νιόφυτες ψυχούλες.
-Και πώς ανοίγει ο ίδιος ο Απρίλης;
Με τα αθώα μόνο ψεμματάκια της πρώτης του μέρας και το σκάλωμα της ασπροκόκκινης κλωστής του Μάρτη στα κλαράκια της ροδιάς που έχει αρχίσει και πρασινίζει, λέμε πρασινίζει, μα πιο πολύ κόκκινα είναι τα πρώτα φύλλα της, από τη λαχτάρα που την ξυπνά κι εφέτος να γεμίσει φύλλα, άνθη και καρπούς.
Δεν προλαβαίνει να περάσει η πρώτη μέρα, κι έρχονται την επόμενη τα γενέθλια του λατρεμένου σε όλο τον κόσμο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που με τις τρυφερές γλυκόπικρες ιστορίες του στολίζει τις καρδιές μας για όλη τη ζωή. Κι εκεί γιορτάζουμε τη μέρα του παιδικού βιβλίου, κι ας είναι τα γραπτά του για όλες τις ηλικίες. Έτσι δε γίνεται και με το καλό παιδικό βιβλίο;
-Και μετά η ελληνική Μεγαλοβδομάδα
Προχωρούν οι μέρες κι έρχεται το Μεγαλοβδόμαδο με την υψηλή μορφή της άνοιξης που ξέρει καλά ο ποιητής, κι έρχεται μαζί και η μυρωμένη εποχή της Αθήνας με τα νεραντζοπέταλα (ανάγλυφο χαλί), με την καθημερινή κατάνυξη εντός και εκτός ναού.
Κι ύστερα στάζει το αίμα από τα ιερά πέλματα κι ανθίζουν για άλλους ανεμώνες πληγωμένες του Αδώνιδος, για άλλους παπαρούνες και γι' άλλους βάφονται κόκκινα τ' αβγά της Λαμπρής. Και χλομιάζει το Ιερό σώμα και τα μαλλιά πέφτουν στο πρόσωπο και μόνο γυναίκες σπαράζουν. Μάνα, φίλη, αδερφή.
Κι ύστερα ξαφνικά καίγονται οι παπαρούνες απ' τον ήλιο τον ανελέητο, ροζίζουν τα πέταλα, χάνουν το αίμα τους κι αυτές.
-Αχ! τα εαρινά ανθοχρώματα
Πανχρωματικός. Φρέσκα, δροσερά όλα του τ' ανθίσματα. Μαβιές οι ίριδες και οι γλιτσίνες. Λευκές οι αγριαχλαδιές και τ' αστεράκια της Βηθλεέμ. Τρελό ασπροκέντημα η καυκαλήθρα – πού και πού πρόλαβε να καρπίσει μ' εκείνα τα ροδαλά κουρδιστήρια σαν από παλιό ρολόι. Λιβάδια με αφοδείλια. Το ξινάκι τελειώνει και δίνει τη θέση του στην παπαρούνα – αίμα, σώμα. Δειλά ξεπηδάνε τα πρώτα αγριοκαρότα μαζί με τις δεντρομολόχες – ροδαλές αυτές. Και πάμε στος κήπους. Οι τριανταφυλλιές σε θέση βολής με τα μπουμπούκια όλα προς τον ουρανό – κόκκινες, μαβιές, κίτρινες, ροδαλές μεθυστικές «ρόδο το αμάραντο οδός Ωραιοπούλου» (Χρήστος Μπουλώτης), πορτοκαλιές, δίχρωμες και τρίχρωμες. Έκρηξη ευδαιμονίας, υπόσχεσης για κάθε καλό. Κι ακόμα, η γαζία φορτωμένη κίτρινα χνουδωτα μπαλάκια που σε μεθάνε, η αγριοπασχαλιά με κείνα τα μπουκέτα του παραδείσου, και βασίλισσα η νεραντζιά που είπαμε στην αρχή. Παντοβασίλισσα.
-Και οι τραγουδιστάδες των αγρών;
Ο κότσυφας πρώτος πρώτος με την εαρινή του συμφωνία. Τα ψιλά τελευταία τιτιβίσματα του κοκκινολαίμη. Ο μελωδικός ρυθμός του τσαλαπετεινού. Οι πρώτοι κορυδαλλοί και τ' αηδόνια παραέξω με την απρόβλεπτη ποικιλία τους. Και οι ζουζουνιστές μέλισσες, οι αθόρυβες μουσικές πρώτες λιβελούλες, τα μοναχικά φίδια και οι σαυράδες με τα σουρσίματά τους, τα σκαντζοχοίρια, οι χελώνες, οι κραυγούλες της αλεπούς, όλα τ' αγαπάω.
-Ελπιδοφόρος;
Πάντα. Κι ας κουβάλησε μαύρες μέρες πριν σχεδόν 60 χρόνια, ο ίδιος βρίσκει τρόπο να αποδιώχνει τον τίτλο του Σκληρού Απρίλη΄του 45, της Ισχαιμικής άνοιξης, της αναχώρησης των αθώων. Και δίνει χώρο στο Όνειρο του εθνικού μας ποιητή να μας τυλίξει με κάθε του προσεχτικά διαλεγμένη λέξη σαν το στεφάνι του αμέσως επόμενου μήνα, υποσχόμενος πως ο έρωτας για τη ζωή δε σταματάει ποτέ.
Σημ.: Στην εικόνα, μία απριλιάτικη σημείωση της Φωτεινής, μαζί με τη γαζία του σπιτιού της, αβγοτέμπερα.
more...
«Κάθε φίλημα, ψυχή μου,
Ὅπου μὤδινες γλυκά,
Ἐξεφύτρωνε ἄλλο ρόδο
Ἀπὸ τὴν τρανταφυλλιά.
Ὅλη νύχτα ἐξεφυτρώσαν,
Ὡς ὁποῦ λαμψεν ἡ αὐγή,
Ποὺ μᾶς ηὖρε καὶ τοὺς δυό μας
Μὲ τὴν ὄψη μας χλωμή...»
Διονύσιος Σολωμός, Το όνειρο
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Μα τι όνειρο είναι αυτό ανείπωτο. Απρίλης της τρελής ανθοφορίας, της ομορφιάς, του έρωτα, του έρωτα που σημαίνει αρχή του κόσμου, σαν το όνομα του Απρίλη που πάει να πει ανοίγω. Ανοίγουμε ολότελα την καρδιά να έρθει μόνο το καλό. Έτσι ξορκίζουμε όλα τ' άλλα τα βασανιστικά, κι ας ονειροβατούμε». Λέμε για άλλον ένα Απρίλη με τη Φωτεινή, τώρα που είναι στις δόξες τους τ' άνθη όλα και τα πράσινα, είναι και στις δόξες του το παιδικό βιβλίο, βιβλίο για νιόφυτες ψυχούλες.
-Και πώς ανοίγει ο ίδιος ο Απρίλης;
Με τα αθώα μόνο ψεμματάκια της πρώτης του μέρας και το σκάλωμα της ασπροκόκκινης κλωστής του Μάρτη στα κλαράκια της ροδιάς που έχει αρχίσει και πρασινίζει, λέμε πρασινίζει, μα πιο πολύ κόκκινα είναι τα πρώτα φύλλα της, από τη λαχτάρα που την ξυπνά κι εφέτος να γεμίσει φύλλα, άνθη και καρπούς.
Δεν προλαβαίνει να περάσει η πρώτη μέρα, κι έρχονται την επόμενη τα γενέθλια του λατρεμένου σε όλο τον κόσμο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που με τις τρυφερές γλυκόπικρες ιστορίες του στολίζει τις καρδιές μας για όλη τη ζωή. Κι εκεί γιορτάζουμε τη μέρα του παιδικού βιβλίου, κι ας είναι τα γραπτά του για όλες τις ηλικίες. Έτσι δε γίνεται και με το καλό παιδικό βιβλίο;
-Και μετά η ελληνική Μεγαλοβδομάδα
Προχωρούν οι μέρες κι έρχεται το Μεγαλοβδόμαδο με την υψηλή μορφή της άνοιξης που ξέρει καλά ο ποιητής, κι έρχεται μαζί και η μυρωμένη εποχή της Αθήνας με τα νεραντζοπέταλα (ανάγλυφο χαλί), με την καθημερινή κατάνυξη εντός και εκτός ναού.
Κι ύστερα στάζει το αίμα από τα ιερά πέλματα κι ανθίζουν για άλλους ανεμώνες πληγωμένες του Αδώνιδος, για άλλους παπαρούνες και γι' άλλους βάφονται κόκκινα τ' αβγά της Λαμπρής. Και χλομιάζει το Ιερό σώμα και τα μαλλιά πέφτουν στο πρόσωπο και μόνο γυναίκες σπαράζουν. Μάνα, φίλη, αδερφή.
Κι ύστερα ξαφνικά καίγονται οι παπαρούνες απ' τον ήλιο τον ανελέητο, ροζίζουν τα πέταλα, χάνουν το αίμα τους κι αυτές.
-Αχ! τα εαρινά ανθοχρώματα
Πανχρωματικός. Φρέσκα, δροσερά όλα του τ' ανθίσματα. Μαβιές οι ίριδες και οι γλιτσίνες. Λευκές οι αγριαχλαδιές και τ' αστεράκια της Βηθλεέμ. Τρελό ασπροκέντημα η καυκαλήθρα – πού και πού πρόλαβε να καρπίσει μ' εκείνα τα ροδαλά κουρδιστήρια σαν από παλιό ρολόι. Λιβάδια με αφοδείλια. Το ξινάκι τελειώνει και δίνει τη θέση του στην παπαρούνα – αίμα, σώμα. Δειλά ξεπηδάνε τα πρώτα αγριοκαρότα μαζί με τις δεντρομολόχες – ροδαλές αυτές. Και πάμε στος κήπους. Οι τριανταφυλλιές σε θέση βολής με τα μπουμπούκια όλα προς τον ουρανό – κόκκινες, μαβιές, κίτρινες, ροδαλές μεθυστικές «ρόδο το αμάραντο οδός Ωραιοπούλου» (Χρήστος Μπουλώτης), πορτοκαλιές, δίχρωμες και τρίχρωμες. Έκρηξη ευδαιμονίας, υπόσχεσης για κάθε καλό. Κι ακόμα, η γαζία φορτωμένη κίτρινα χνουδωτα μπαλάκια που σε μεθάνε, η αγριοπασχαλιά με κείνα τα μπουκέτα του παραδείσου, και βασίλισσα η νεραντζιά που είπαμε στην αρχή. Παντοβασίλισσα.
-Και οι τραγουδιστάδες των αγρών;
Ο κότσυφας πρώτος πρώτος με την εαρινή του συμφωνία. Τα ψιλά τελευταία τιτιβίσματα του κοκκινολαίμη. Ο μελωδικός ρυθμός του τσαλαπετεινού. Οι πρώτοι κορυδαλλοί και τ' αηδόνια παραέξω με την απρόβλεπτη ποικιλία τους. Και οι ζουζουνιστές μέλισσες, οι αθόρυβες μουσικές πρώτες λιβελούλες, τα μοναχικά φίδια και οι σαυράδες με τα σουρσίματά τους, τα σκαντζοχοίρια, οι χελώνες, οι κραυγούλες της αλεπούς, όλα τ' αγαπάω.
-Ελπιδοφόρος;
Πάντα. Κι ας κουβάλησε μαύρες μέρες πριν σχεδόν 60 χρόνια, ο ίδιος βρίσκει τρόπο να αποδιώχνει τον τίτλο του Σκληρού Απρίλη΄του 45, της Ισχαιμικής άνοιξης, της αναχώρησης των αθώων. Και δίνει χώρο στο Όνειρο του εθνικού μας ποιητή να μας τυλίξει με κάθε του προσεχτικά διαλεγμένη λέξη σαν το στεφάνι του αμέσως επόμενου μήνα, υποσχόμενος πως ο έρωτας για τη ζωή δε σταματάει ποτέ.
Σημ.: Στην εικόνα, μία απριλιάτικη σημείωση της Φωτεινής, μαζί με τη γαζία του σπιτιού της, αβγοτέμπερα.
more...