Λουκία Δέρβη: «Πεντάστερη» εποχή με Θέα την Ακρόπολη

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ 

Καλοκαίρι του 1992. Πίσω από την επιβλητική πρόσοψη του ξενοδοχείου Athens Excelsior στην πλατεία Συντάγματος, μια αόρατη κυψέλη εργαζομένων ζει και δρα μακριά από τα βλέμματα της πελατείας, στα γραφεία, στα υπόγεια, στους διαδρόμους και στα δωμάτια των ορόφων. Ανάμεσά τους, ένας υποδειγματικός ρεσεψιονίστ, μια ιδιόρρυθμη καμαριέρα, ένας πρώην σεκιουριτάς και μια νεαρή διοικητική υπάλληλος αποκαλύπτουν τα οικογενειακά τους δράματα, τους δυνατούς έρωτες και τους προσωπικούς τους δαίμονες. Παράλληλα, ένα πλήθος επώνυμων και μη πελατών ζωντανεύουν το κλίμα της εποχής και την ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου. Μυστικά του επαγγέλματος και απόκρυφα της γοητευτικής παράστασης που δίνουν οι ένστολοι υπάλληλοι χρωματίζουν τους χαρακτήρες τους, ενώ όταν ο ρόλος του καθενός έχει τελειώσει, σαν ηθοποιοί αλλάζουν ρούχα και επιστρέφουν σε μια πολύ διαφορετική καθημερινότητα.

-«Θέα Ακρόπολη» με θέμα στον μικρόκοσμο των υπαλλήλων ενός πολυτελούς ξενοδοχείου;

Ακριβώς. Εστίασα κυρίως εκεί που συχνά δεν φτάνει το μάτι του επισκέπτη ενός τέτοιου ξενοδοχείου, δηλαδή στους υπαλλήλους που δρουν αθέατοι και στις ιστορίες εκείνων με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή, αλλά τις αγνοούμε, και οι ίδιοι δεν μας επιτρέπουν με την άψογη συμπεριφορά τους ούτε καν να τις υποψιαστούμε.

-Ξεκίνησε από κάποια αληθινή ιστορία που ζήσατε εκεί;

Όχι ακριβώς. Ξεκίνησε ουσιαστικά από τον χαρακτήρα της Θέκλας (της καμαριέρας) την οποία φαντάστηκα κάποια στιγμή. Και γύρω από αυτήν οργανώθηκε όλο το μυθιστόρημα, μιας και οι υπόλοιποι τρεις από τους βασικούς ήρωες του βιβλίου γύρω από εκείνην περιστρέφονται.

-Προσωπογραφία περιποιημένων κοριτσιών και αγοριών που εξυπηρετούν τους πελάτες;

Υπάρχουν φυσικά και αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια, μιας και στο «Θέα Ακρόπολη» ζωντανεύει όλος ο κόσμος που ζει μια δεδομένη στιγμή σε ένα ξενοδοχείο όπως το Athens Excelsior, οι περιποιημένοι ένστολοι αλλά και οι αθέατοι των παρασκηνίων, των υπογείων και των γραφείων τους οποίους κανείς δεν βλέπει και δεν πρέπει να βλέπει. Και παράλληλα υπάρχουν και αρκετά σκίτσα των πελατών του ξενοδοχείου, πλούσιοι, διάσημοι, γνωστοί και άγνωστοι, τα γκρουπ, οι περιπτώσεις των μεμονωμένων επισκεπτών – όσους περισσότερους μπόρεσα ή χρειάστηκα για να δώσω πιο ολοκληρωμένη και πιο ζωντανή εικόνα της ζωής μες σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο.

-Σαν τα θέατρα τα ξενοδοχεία; Με προσκήνια και παρασκήνια;

Σαφώς ναι. Τα ξενοδοχεία όσο πιο πολυτελή και πιο ακριβά είναι τόσο περισσότερο μοιάζουν με θέατρα. Οι υπάλληλοι σε αυτά τα ξενοδοχεία είναι εκπαιδευμένοι να δημιουργούν την αίσθηση στους φιλοξενούμενους πως είναι έτοιμοι να ικανοποιήσουν κάθε ανάγκη τους με προθυμία και χαμόγελο και οι κανόνες τους οποίους πρέπει να τηρούν είναι πολύ σαφείς, πολύ λεπτομερείς και πολύ αυστηροί. Σε μεγάλο βαθμό αυτή ακριβώς η «παράσταση», οι υπηρεσίες δηλαδή, είναι που κάνει τέτοιου είδους ξενοδοχεία τόσο ακριβά.

-Το δικό σας θέατρο στο βιβλίο είναι το ξενοδοχείο στην πλατεία Συντάγματος;

Τοποθέτησα το φανταστικό μου ξενοδοχείο στη θέση που όλοι γνωρίζουμε πως υπάρχει η «Μεγάλη Βρετανία» κυρίως επειδή είναι μια εξαιρετικά προνομιακή θέση αυτή για ένα ξενοδοχείο και επειδή από την πλατεία Συντάγματος είναι ανεμπόδιστη η θέα προς την Ακρόπολη. Πρέπει να σας πω ότι ο τίτλος του μυθιστορήματος δεν είναι άλλο από το σλόγκαν που χρησιμοποιούν τα αθηναϊκά ξενοδοχεία για να πουλήσουν τα καλύτερα και τα πιο ακριβά δωμάτιά τους. Έφτιαξα λοιπόν ένα φανταστικό ξενοδοχείο στη θέση της Μ. Βρετανίας κυρίως γιατί ήθελα να έχω την ελευθερία να περιγράψω τους χώρους και τη δράση των ηρώων δίχως να δεσμεύομαι από την πραγματικότητα.

-Ο Μάκης, η Θέκλα, η Χαρούλα, ήρωες μιας πεντάστερης εποχής που πέρασε;

O Μάκης, η Θέκλα, η Χαρούλα και ο Παρμενίων υπήρχαν τότε, υπάρχουν και σήμερα. Είναι οι καθημερινοί άνθρωποι που δουλεύουν στα ξενοδοχεία, είτε είναι πολυτελή και ακριβά είτε όχι, και οι οποίοι έχουν τη ζωή τους ο καθένας, τα προβλήματα, τα τραύματα και τους δαίμονές τους. «Πεντάστερη» είναι η εποχή στην οποία τοποθέτησα τη δράση του βιβλίου. Η ιστορία διαδραματίζεται το καλοκαίρι του 1992, γιατί θυμάμαι εκείνη τη χρονιά πολύ καλά, πράγμα που με βοήθησε να εντάξω πολλά πραγματολογικά στοιχεία της εποχής στην ιστορία. Τα πρόσωπα που μας απασχολούσαν εκείνη την εποχή, τα διεθνή γεγονότα, ακόμα και τις δικές μας ειδήσεις. Ένας επιπλέον λόγος είναι πως εκείνη την εποχή, μια εποχή ευμάρειας που πέρασε, η αντίθεση ανάμεσα στους φιλοξενούμενους ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και στους υπαλλήλους του ήταν πολύ έντονη και η ένωση των δύο αυτών «κόσμων» την οποία θέλησα να πετύχω πιο αισθητή.

-Στις μέρες μας η γυαλιστερή βιτρίνα γκρεμίστηκε. Τι απέμεινε;

Δεν βλέπω να γκρεμίστηκε η βιτρίνα. Εκείνο που έχει αλλάξει στις μέρες μας είναι πως πολύ λιγότεροι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν στον εαυτό τους μια πολυτέλεια όπως θα ήταν η διαμονή ή ακόμα και ένα γεύμα σε ένα τόσο πολυτελές ξενοδοχείο. Στο βιβλίο κάπου γράφω «τα χρήματα έρχονται και φεύγουν, το ίδιο και η δόξα». Ανέλαβε η κρίση να μας τα μάθει κάπως απότομα όλα αυτά.