«Mαζί μπορούμε να βάλουμε τέλος στον σχολικό εκφοβισμό» - Εκδήλωση για την εκστρατεία κατά του σχολικού εκφοβισμού, στο 3ο Γυμνάσιο Πολίχνης

Εκδήλωση του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού για τη στρατηγική και την εκστρατεία ενημέρωσης κατά της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού έλαβε χώρα στο 3ο Γυμνάσιο Πολίχνης παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σε σχετικό μήνυμα του Υπουργείου επισημαίνεται: «Stop Bullying - Μην ανέχεσαι το bullying. Μίλα. Μπορείς!
Για να σπάσει ο κύκλος της σχολικής βίας, πρέπει να μιλήσεις πρώτα εσύ. Αν είσαι μαθητής/μαθήτρια ή γονέας μαθητή που βιώνει bullying στο σχολείο, μπες στο https://stop-bullying.gov.gr και κάνε αναφορά. Το σχολείο σου μαζί με μια ομάδα ειδικών θα διαχειριστούν το ζήτημα σου με ασφάλεια, μέχρι να επιλυθεί.»

Από την πλευρά του ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανακοίνωσε, μεταξύ άλλων, την επιστροφή των 5ημερων αποβολών, την πληρωμή από τους γονείς των βανδαλισμών που θα προκαλούν μαθητές, το νέο πλαίσιο των απουσιών αλλά και το νέο ποινολόγιο για τη χρήση κινητών τηλεφώνων στα σχολεία.

Ο πρωθυπουργός συζήτησε, σε αίθουσα διδασκαλίας, με δύο μαθητές, τη Χρύσα και τον Νίκο, καθώς και τον Διευθυντή του σχολείου, κ. Τσολακίδη, και απάντησε στα ερωτήματα των δύο παιδιών. Η εκστρατεία ενημέρωσης σχεδιάστηκε και θα υλοποιηθεί με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ωνάση.

Κατά την εισαγωγική του τοποθέτηση ο Πρωθυπουργός επεσήμανε:

«Καταρχάς, θέλω να σας πω ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που μου δίνεται, -μας δίνεται η δυνατότητα- να κάνουμε την παρουσίαση αυτών των σημαντικών πρωτοβουλιών εδώ σε ένα σχολείο παρουσία μαθητών, παρουσία καθηγητών.

Και θέλω ξεκινώντας να ευχαριστήσω το Ίδρυμα Ωνάση για την πολύ ευγενική χορηγία, την υποστήριξη της επικοινωνιακής καμπάνιας αλλά και την χρηματοδότηση ειδικών επιστημόνων που μας έχουν βοηθήσει να διαμορφώσουμε μια συνολική προσέγγιση σε ένα ζήτημα το οποίο όλοι αναγνωρίζουμε ότι παρουσιάζεται σε πολύ μεγάλη έξαρση.

Καταρχάς, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ότι τα φαινόμενα τα οποία βλέπουμε στο βίντεο υπήρχαν, υπήρχαν και στη δική μας εποχή. Είχαμε και εμείς φαινόμενα bullying όταν ήμασταν μαθητές στη δική σας ηλικία. Τότε ήταν περίπου αποδεκτά, μέρος της διαδικασίας -ας πούμε- της εφηβείας και της ενηλικίωσης και δεν μας προβλημάτιζε τότε το τραύμα το οποίο μπορεί ένα τέτοιο περιστατικό να αφήσει σε κάποιο παιδί και οι γενικότερες ψυχολογικές συνέπειες.

Όμως, ταυτόχρονα, αναγνωρίζουμε ότι τα φαινόμενα αυτά τώρα είναι σε μια πολύ μεγαλύτερη έξαρση. Και αυτό που μας προβληματίζει, δεν είναι μόνο ο αριθμός των περιστατικών είναι και η έντασή τους και κυρίως η βία, η πολύ μεγάλη ένταση με την οποία γίνονται προπηλακισμοί.

Και βέβαια η βία, όπως είπες, δεν είναι μόνο σωματική. Μπορεί να είναι ψυχολογική, μπορεί να είναι διαδικτυακή. Και βέβαια πίσω από το bullying κρύβεται τελικά η μη ανοχή στη διαφορετικότητα, αν το σκεφτούμε. Είναι κάποιος ψηλός, είναι κοντός, είναι χοντρός, έχει τατουάζ, δεν έχει τατουάζ, έχει άλλο σεξουαλικό προσανατολισμό, υποστηρίζει τη λάθος ομάδα. Και αυτή η διαφορετικότητα και η μη ανεκτικότητα στο διαφορετικό είναι που πολύ συχνά βρίσκεται στο επίκεντρο του προβλήματος του bullying.

Ερχόμαστε, λοιπόν, με ένα συνολικό σχέδιο, το οποίο πρώτα απ’ όλα δεν διστάζει, όπως είπε ο Υπουργός, να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημα. Δεν μπορούμε να το κρύψουμε κάτω από το χαλί, υπάρχει. Απασχολεί όλους μας, όχι μόνο την πολιτεία. Απασχολεί όλους τους θεσμούς, απασχολεί την Εκκλησία, απασχολεί τους γονείς, τους συλλόγους των γονέων.

Πρέπει, λοιπόν, πρώτα να το αναγνωρίσουμε και μετά να παρουσιάσουμε ένα συνολικό σχέδιο, πίσω από το οποίο, το πρώτο βήμα είναι να μπορεί κάποιος να μιλήσει. Και ποιος είναι αυτός ο οποίος μπορεί να μιλήσει; Μπορεί πρώτα απ’ όλα να μιλήσει και πρέπει να μιλήσει ο ίδιος ο θύτης.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω πολύ καλά αυτό. Κι εμείς, θυμάμαι, όταν μεγαλώναμε η ιδέα ότι “θα πας να καρφώσεις”, ας πούμε, κάποιον και θα γίνεις εσύ ο “κακός”, “θα πας στον καθηγητή, στον διευθυντή”. Είναι κάτι το οποίο δεν είναι εύκολα αποδεκτό μέσα στους κανόνες που διαμορφώνουν τις σχέσεις μας, ειδικά την εποχή της εφηβείας.

Είναι όμως απαραίτητο να γίνει. Γι’ αυτό και αυτή η διαδικτυακή πλατφόρμα μάς δίνει τη δυνατότητα πρώτα απ’ όλα να γνωρίσουμε το περιστατικό, με έναν τρόπο ο οποίος θα εξασφαλίζει σε πρώτη φάση και την διαφύλαξη της ανωνυμίας της καταγγελίας, αλλά κυρίως θα μας δώσει τη δυνατότητα να μπορούμε να παρέμβουμε, χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας.

Και βέβαια, το γνωρίζουμε καλά, το γνωρίζει και ο Υπουργός και το Υπουργείο, ότι η επιτυχία όλης αυτής της προσπάθειας τελικά θα κριθεί από την αποτελεσματικότητά μας στη διαχείριση των περιστατικών τα οποία θα καταγγελθούν. Όταν θα γίνει η καταγγελία, μετά θα πρέπει να είμαστε αποτελεσματικοί και με το σωστό τρόπο να αντιμετωπίσουμε το περιστατικό.

Ξέρετε, αυτή η λέξη, τα πρωτόκολλα, είναι μία λέξη λίγο κακοποιημένη τελευταία, όμως τα πρωτόκολλα δεν είναι τίποτα άλλο από συγκεκριμένες διαδικασίες που μας υποδεικνύουν οι ειδικοί. Τι πρέπει να κάνουμε εάν συμβεί αυτό το περιστατικό. Δεν είμαστε εμείς οι ειδικοί, συμβουλευόμαστε τους ειδικούς για να μπορούμε να διαχειριστούμε τα περιστατικά αυτά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Εγώ, λοιπόν, θέλω να ζητήσω από όλες και από όλους να σπάσουμε πραγματικά αυτή τη σιωπή. Και η σιωπή δεν αφορά μόνο το θύμα, αφορά τους παρατηρητές. Νομίζω ότι το είπατε και οι δύο, με τον δικό σας τρόπο.

Δεν είναι “μαγκιά” ούτε να σπας τον άλλον στο ξύλο, ούτε να τον λοιδορείς, δημόσια ή κατ’ ιδίαν, για τις όποιες επιλογές μπορεί να κάνει. Και αν καταφέρουμε αυτό να το περάσουμε στη σχολική κοινότητα κι εκεί που γίνεται ένα περιστατικό να μπουν άλλα παιδιά στη μέση και να πούνε, “κάτσε, τι κάνεις εδώ;”, ώστε ο θύτης ουσιαστικά να αισθάνεται ότι είναι απομονωμένος, αυτό είναι το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Άρα, νομίζω ότι όλοι σας, όλοι όσοι μας ακούνε, και αυτοί που δεν είναι θύμα του bullying λίγο-πολύ όλοι ξέρουν μέσα στο σχολείο τι γίνεται.

Αν καταφέρουμε να βρούμε έναν τρόπο να μπορούμε να απομονώσουμε αυτές τις συμπεριφορές και να πούμε πολύ απλά: υπάρχουν κανόνες, υπάρχουν πλαίσια, μπορούμε να ζούμε όλοι μαζί και να έχουμε μια οργανωμένη κοινωνία, επειδή ακριβώς σεβόμαστε αυτούς τους κανόνες. Και υπάρχουν και όρια, τα οποία όταν ξεπερνιούνται, πρέπει να υπάρχουν κάποιες συνέπειες. Αλλά αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα τα παιδιά, η δική σας ηλικία, τα παιδιά του Γυμνασίου, εκεί που συνήθως ξεκινούν αυτές οι συμπεριφορές, να το καταλάβουμε, να το ενστερνιστούμε. Αυτός τελικά είναι και ο σκοπός αυτής της πολύ μεγάλης προσπάθειας η οποία γίνεται.

Μια τελευταία παρατήρηση: βλέπουμε τα περιστατικά να αυξάνονται, αλλά σε ένα βαθμό αυξάνονται κιόλας γιατί δηλώνονται περισσότερα περιστατικά. Είναι το ίδιο ζήτημα το οποίο έχουμε στα θέματα της βίας κατά των γυναικών. Όταν ο άλλος έχει το θάρρος, η άλλη έχει το θάρρος να μιλήσει, προφανώς τα καταγεγραμμένα περιστατικά θα είναι περισσότερα. Και αυτή είναι η καλή όψη. Αυτό που είπαμε όμως ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι πώς θα διαχειριστούμε τα περιστατικά στη συνέχεια».