Μελίνα Σιδηροπούλου: «Τι κάνεις όμως όταν οι "καταστάσεις σε...
Μελίνα Σιδηροπούλου: «Τι κάνεις όμως όταν οι "καταστάσεις σε προλαβαίνουν";»
“Βάλω μαγιό, πάω βουνό, κάνω μπάνιο". Αυτή ήταν η πρώτη μου φράση, κάτι που θορύβησε τους γονείς μου, αλλά όχι εμένα. Με λένε Μαρίνα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όσα γίνονται γύρω μου. Όπως πού πάει ένας μπαμπάς με μια βαλίτσα στο χέρι. Ή γιατί η μαμά μου έγινε μπεζ και γιατί το "βλαμμένο", η αδερφή μου δηλαδή, εξαφανίζεται συνεχώς πίσω από ένα τηλέφωνο.
#MelinaSidiropoulou
Έτσι, προτιμώ να παρακολουθώ τα δρομολόγια των αεροπλάνων στον ουρανό και τους γλάρους να κρατούν με το ράμφος τους εργόχειρα με βελονάκι. Προτιμώ να περπατώ με τον γάτο μου στον ώμο, να κάνω φίλους που μοιάζουν με καρότα ή γοριλάκια και να φτιάχνω τζιζκέικ λεμόνι.
Τι κάνεις όμως όταν οι "καταστάσεις σε "Βάλω μαγιό, πάω βουνό, κάνω μπάνιο". Αυτή ήταν η πρώτη μου φράση, κάτι που θορύβησε τους γονείς μου, αλλά όχι εμένα.
Με λένε Μαρίνα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όσα γίνονται γύρω μου. Όπως πού πάει ένας μπαμπάς με μια βαλίτσα στο χέρι. Ή γιατί η μαμά μου έγινε μπεζ και γιατί το "βλαμμένο", η αδερφή μου δηλαδή, εξαφανίζεται συνεχώς πίσω από ένα τηλέφωνο.
Έτσι, προτιμώ να παρακολουθώ τα δρομολόγια των αεροπλάνων στον ουρανό και τους γλάρους να κρατούν με το ράμφος τους εργόχειρα με βελονάκι. Προτιμώ να περπατώ με τον γάτο μου στον ώμο, να κάνω φίλους που μοιάζουν με καρότα ή γοριλάκια και να φτιάχνω τζιζκέικ λεμόνι.
Τι κάνεις όμως όταν οι "καταστάσεις σε προλαβαίνουν", που λένε κι οι μεγάλοι; Ή όταν ερωτευτείς; Μπορείς να τους συντηρήσεις όλους στην κατάψυξη, να την ανοίγεις και να τους βλέπεις εκεί όπως τους ήξερες. Ή αναγκαστικά να "με-γα-λώ-σεις", με όποιο τρόπο μπορείς.
Αρκεί μέσα σου, βαθιά στην ψυχή σου, να κρατάς ό, τι έχει σημασία για σένα. Όπως την εικόνα του ήλιου με δυο μεγάλα μουστάκια να τεντώνεται στο ηλιοβασίλεμα, σαν μια τεράστια πύρινη γάτα. ερωτευτείς; Μπορείς να τους συντηρήσεις όλους στην κατάψυξη, να την ανοίγεις και να τους βλέπεις εκεί όπως τους ήξερες. Ή αναγκαστικά να "με-γα-λώ-σεις", με όποιο τρόπο μπορείς. Αρκεί μέσα σου, βαθιά στην ψυχή σου, να κρατάς ό, τι έχει σημασία για σένα. Όπως την εικόνα του ήλιου με δυο μεγάλα μουστάκια να τεντώνεται στο ηλιοβασίλεμα, σαν μια τεράστια πύρινη γάτα. Μιλάμε με τη δημοσιογράφο, νομικό και συγγραφέα, Μελίνα Σιδηροπούλου.
-Ο «Ήλιος με μουστάκια» εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, είναι ένα βιβλίο για εφήβους ή και για ενήλικες;
Πρόκειται για ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία cross-over, δηλαδή είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί και από εφήβους, νεαρούς ενήλικες και ενήλικες, μάλλον, τουλάχιστον το εύχομαι. Προσωπικά, δεν συμφωνώ πολύ με την ανάγκη να υπάρχουν κατηγορίες στα βιβλία, αλλά είναι ένας κανόνας που οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Το λέω γιατί προσωπικά μου αρέσουν πάρα πολύ τα παιδικά βιβλία, μπορώ να χαθώ σε αυτά ή ξαφνικά να αφυπνίσουν κάτι μέσα μου. Έπειτα υπάρχουν αριστουργήματα, όπως π.χ ο Φύλακας στη Σίκαλη. Ποιόν δεν αφορά αυτός ο ύμνος στην ανάγκη να είμαστε αυθεντικοί και να μην ακολουθούμε μια κάλπικη νόρμα; Και τι να πει κανείς για τα βιβλία χωρίς καθόλου λόγια (silent books); Αυτά τα οπτικά ποιήματα; Πραγματικά όταν άρχισα να ασχολούμαι εντατικά με τα παιδικά βιβλία, άνοιξε ένα παράθυρο σ΄ έναν νέο, συναρπαστικό κόσμο.
-Μπορείτε να μας συστήσετε τη Μαρίνα, την ηρωίδα του βιβλίου σας;
Η Μαρίνα είναι ένα μικρό κορίτσι όταν τη γνωρίζουμε, στις τελευταίες δηλαδή του Δημοτικού και την ακολουθούμε στην πορεία της μες στον χρόνο. Είναι ένα παιδί ευτυχώς «αγγελοκρουσμένο», με μπόλικη φαντασία που τη σώζει από τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Στις σελίδες του βιβλίου την παρακολουθούμε να κάνει φίλους, να μετρά τις πρώτες απώλειες, να προσπαθεί να ανταπεξέλθει στο διαζύγιο των γονιών της σε μια εποχή που ακόμα θεωρείτο ταμπού, να ερωτεύεται, να ονειρεύεται μέχρι που στο τέλος αποχαιρετά την παιδική της ηλικία. Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο ένα ταξίδι ενηλικίωσης.
-Συνοδοιπόροι της κεντρικής ηρωίδας ήταν σίγουρα ο γάτος της, η αδερφή της που αποκαλεί «βλαμμένο» και η γιαγιά της. Μιλήστε μας λίγο για αυτούς τους ήρωες.
Ο γάτος, ο Αντριάνο, ήταν ίσως ο πιο κοντινός της. Ευγενής από τη φύση του, ένας πραγματικός Λόρδος, ήταν ένας γάτος πολύ τρυφερός και πιστός. Θεωρώ πως η σχέση των παιδιών με τα ζώα είναι θεμελιώδης για τη ζωή τους. Θα έπρεπε να θεωρείται δικαίωμά τους, γιατί όλα τα παιδιά να έπρεπε να έχουν την ευκαιρία να μεγαλώσουν με ζώα. Τώρα για την ηρωίδα του βιβλίου, σύντροφοι ήταν βέβαια η αδερφή της, η γιαγιά της. Παρά τις αντιθέσεις, τους τσακωμούς, τον ανταγωνισμό ή ό,τι άλλο μεταξύ δύο αδερφών είναι δώρο να έχεις κάποιον στη ζωή σου που είναι εκεί από την αρχή, που έχει ζήσει τα πάντα δίπλα σου. Που ξέρει τι συμβαίνει χωρίς να εξηγήσεις, που μοιράζεται τις ίδιες εμπειρίες. Όσο για τη γιαγιάκα της ήταν τυχερή η Μαρίνα που την είχε στη ζωή της, αν και μόλις για 16 χρόνια. Της δίδαξε τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη και πως μπορείς να εμπνεύσεις σεβασμό σ' ένα παιδί μέσα από αστείρευτη καλοσύνη κι όχι μέσα από το φόβο.
-Πρόσφατα διακρίθηκατε με το βραβείο «Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου» που απονέμεται σε πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα βιβλίου για παιδιά ή νέους του Ελληνικού Τμήματος ΙΒΒΥ - Κύκλος Παιδικού Βιβλίου για τον «Ήλιο με μουστάκια». Τι σημαίνει αυτή η διάκριση;
Είναι εξαιρετική τιμή. Έδωσε πολύ μεγάλη χαρά αυτές τις μέρες του «εγκλεισμού» τόσο σ' εμένα όσο και στους δικούς μου ανθρώπους. Εξαιρετική τιμή είναι όμως και όλοι οι θησαυροί που μού έχουν εμπιστευτεί άνθρωποι από κοντά ή σε μηνύματά τους με αφορμή το βιβλίο. Μακάρι να μπορούσα να σας τα μεταφέρω. Κάτι που δεν ήξερα βέβαια μέχρι πρότινος είναι πως και τα βιβλία είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας- όσα εισπράτεις έπειτα ως δέκτης και όχι ως πομπός είναι πολυτιμότερα, μεγαλώνουν τη καρδιά.
-Είστε δημοσιογράφος και Υouth Εducator. Tι σημαίνει το τελευταίο και πως συνδυάζονται αυτές οι ιδιότητες;
Η επαφή μου με την εκπαίδευση ξεκίνησε όταν εκπονήσαμε ένα δημιουργικό εργαστήρι δημοσιογραφίας στη Στέγη του Ωνάσειου Ιδρύματος. Οι συμμετέχοντες, έφηβοι 11- 17 ετών αποτελούσαν τη δημοσιογραφική ομάδα του Ιδρύματος και κάλυπτε παραστάσεις και διοργανώσεις της Στέγης, ήταν οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ της. Τα παιδιά έκαναν συνεντεύξεις με τους συντελεστές -σκηνοθέτες, μουσικούς, ηθοποιούς, χορευτές, χορογράφους κ.ά-, έγραφαν ρεπορτάζ, όπως και κείμενα δημιουργικής γραφής. Επίσης κάλυπταν τις εκδηλώσεις και φωτογραφικά υπό την καθοδήγηση της φωτογράφου Μαριλένας Σταφυλίδου. Όλο αυτό το υλικό στο τέλος το διαμορφώναμε σε ένα free press έντυπο που μπορούσε κανείς να προμηθευτεί από το φουαγιέ της Στέγης. Έτσι τα παιδιά γνώρισαν τον Άμλετ, τον Δον Ζουάν, τον Καλό Άνθρωπο του Σε Τσουάν, δουλέψαμε πάνω στον Μοσκώβ Σελήμ, έμαθαν για πρωτοπόρους μουσικούς, όπως τον Τζον Κέιτζ, έμαθαν για τον Καβάφη- συνομίλησαν με σπουδαίους δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Και βέβαια ήταν εκπληκτικά παιδιά! Κάπως έτσι άρχισε η ενασχόλησή μου με την εκπαίδευση. Έπειτα έζησα έναν χρόνο στο Λονδίνο όπου εκπαιδεύτηκα ως Youth Educator στη ΜΚΟ «Ministry of Stories», έμαθα δηλαδή πώς διδάσκουμε τη γραφή ως μέσο ενδυνάμωσης για τα παιδιά, κυρίως όμως έμαθα πώς σεβόμαστε και αφουγκραζόμαστε τη δική τους δημιουργικότητα. Τώρα, πώς συνδέονται όλα αυτά; Μ' ένα μολύβι και ένα χαρτί.
-Τι θα έλεγε η Μαρίνα αν διάβαζε το βιβλίο;
Ωπ, αυτή είναι πολύ δύσκολη ερώτηση. Τι θα έλεγε; Φαντάζομαι πως θα απαντούσε σαν έφηβη. Μ' ένα «πας καλά μωρέ;» και ένα βλέμμα σχεδόν αδιόρατης ευγνωμοσύνης. Ίσως.
https://youtu.be/mQYyRv_0EEA
more...
“Βάλω μαγιό, πάω βουνό, κάνω μπάνιο". Αυτή ήταν η πρώτη μου φράση, κάτι που θορύβησε τους γονείς μου, αλλά όχι εμένα. Με λένε Μαρίνα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όσα γίνονται γύρω μου. Όπως πού πάει ένας μπαμπάς με μια βαλίτσα στο χέρι. Ή γιατί η μαμά μου έγινε μπεζ και γιατί το "βλαμμένο", η αδερφή μου δηλαδή, εξαφανίζεται συνεχώς πίσω από ένα τηλέφωνο.
#MelinaSidiropoulou
Έτσι, προτιμώ να παρακολουθώ τα δρομολόγια των αεροπλάνων στον ουρανό και τους γλάρους να κρατούν με το ράμφος τους εργόχειρα με βελονάκι. Προτιμώ να περπατώ με τον γάτο μου στον ώμο, να κάνω φίλους που μοιάζουν με καρότα ή γοριλάκια και να φτιάχνω τζιζκέικ λεμόνι.
Τι κάνεις όμως όταν οι "καταστάσεις σε "Βάλω μαγιό, πάω βουνό, κάνω μπάνιο". Αυτή ήταν η πρώτη μου φράση, κάτι που θορύβησε τους γονείς μου, αλλά όχι εμένα.
Με λένε Μαρίνα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όσα γίνονται γύρω μου. Όπως πού πάει ένας μπαμπάς με μια βαλίτσα στο χέρι. Ή γιατί η μαμά μου έγινε μπεζ και γιατί το "βλαμμένο", η αδερφή μου δηλαδή, εξαφανίζεται συνεχώς πίσω από ένα τηλέφωνο.
Έτσι, προτιμώ να παρακολουθώ τα δρομολόγια των αεροπλάνων στον ουρανό και τους γλάρους να κρατούν με το ράμφος τους εργόχειρα με βελονάκι. Προτιμώ να περπατώ με τον γάτο μου στον ώμο, να κάνω φίλους που μοιάζουν με καρότα ή γοριλάκια και να φτιάχνω τζιζκέικ λεμόνι.
Τι κάνεις όμως όταν οι "καταστάσεις σε προλαβαίνουν", που λένε κι οι μεγάλοι; Ή όταν ερωτευτείς; Μπορείς να τους συντηρήσεις όλους στην κατάψυξη, να την ανοίγεις και να τους βλέπεις εκεί όπως τους ήξερες. Ή αναγκαστικά να "με-γα-λώ-σεις", με όποιο τρόπο μπορείς.
Αρκεί μέσα σου, βαθιά στην ψυχή σου, να κρατάς ό, τι έχει σημασία για σένα. Όπως την εικόνα του ήλιου με δυο μεγάλα μουστάκια να τεντώνεται στο ηλιοβασίλεμα, σαν μια τεράστια πύρινη γάτα. ερωτευτείς; Μπορείς να τους συντηρήσεις όλους στην κατάψυξη, να την ανοίγεις και να τους βλέπεις εκεί όπως τους ήξερες. Ή αναγκαστικά να "με-γα-λώ-σεις", με όποιο τρόπο μπορείς. Αρκεί μέσα σου, βαθιά στην ψυχή σου, να κρατάς ό, τι έχει σημασία για σένα. Όπως την εικόνα του ήλιου με δυο μεγάλα μουστάκια να τεντώνεται στο ηλιοβασίλεμα, σαν μια τεράστια πύρινη γάτα. Μιλάμε με τη δημοσιογράφο, νομικό και συγγραφέα, Μελίνα Σιδηροπούλου.
-Ο «Ήλιος με μουστάκια» εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, είναι ένα βιβλίο για εφήβους ή και για ενήλικες;
Πρόκειται για ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία cross-over, δηλαδή είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί και από εφήβους, νεαρούς ενήλικες και ενήλικες, μάλλον, τουλάχιστον το εύχομαι. Προσωπικά, δεν συμφωνώ πολύ με την ανάγκη να υπάρχουν κατηγορίες στα βιβλία, αλλά είναι ένας κανόνας που οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Το λέω γιατί προσωπικά μου αρέσουν πάρα πολύ τα παιδικά βιβλία, μπορώ να χαθώ σε αυτά ή ξαφνικά να αφυπνίσουν κάτι μέσα μου. Έπειτα υπάρχουν αριστουργήματα, όπως π.χ ο Φύλακας στη Σίκαλη. Ποιόν δεν αφορά αυτός ο ύμνος στην ανάγκη να είμαστε αυθεντικοί και να μην ακολουθούμε μια κάλπικη νόρμα; Και τι να πει κανείς για τα βιβλία χωρίς καθόλου λόγια (silent books); Αυτά τα οπτικά ποιήματα; Πραγματικά όταν άρχισα να ασχολούμαι εντατικά με τα παιδικά βιβλία, άνοιξε ένα παράθυρο σ΄ έναν νέο, συναρπαστικό κόσμο.
-Μπορείτε να μας συστήσετε τη Μαρίνα, την ηρωίδα του βιβλίου σας;
Η Μαρίνα είναι ένα μικρό κορίτσι όταν τη γνωρίζουμε, στις τελευταίες δηλαδή του Δημοτικού και την ακολουθούμε στην πορεία της μες στον χρόνο. Είναι ένα παιδί ευτυχώς «αγγελοκρουσμένο», με μπόλικη φαντασία που τη σώζει από τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Στις σελίδες του βιβλίου την παρακολουθούμε να κάνει φίλους, να μετρά τις πρώτες απώλειες, να προσπαθεί να ανταπεξέλθει στο διαζύγιο των γονιών της σε μια εποχή που ακόμα θεωρείτο ταμπού, να ερωτεύεται, να ονειρεύεται μέχρι που στο τέλος αποχαιρετά την παιδική της ηλικία. Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο ένα ταξίδι ενηλικίωσης.
-Συνοδοιπόροι της κεντρικής ηρωίδας ήταν σίγουρα ο γάτος της, η αδερφή της που αποκαλεί «βλαμμένο» και η γιαγιά της. Μιλήστε μας λίγο για αυτούς τους ήρωες.
Ο γάτος, ο Αντριάνο, ήταν ίσως ο πιο κοντινός της. Ευγενής από τη φύση του, ένας πραγματικός Λόρδος, ήταν ένας γάτος πολύ τρυφερός και πιστός. Θεωρώ πως η σχέση των παιδιών με τα ζώα είναι θεμελιώδης για τη ζωή τους. Θα έπρεπε να θεωρείται δικαίωμά τους, γιατί όλα τα παιδιά να έπρεπε να έχουν την ευκαιρία να μεγαλώσουν με ζώα. Τώρα για την ηρωίδα του βιβλίου, σύντροφοι ήταν βέβαια η αδερφή της, η γιαγιά της. Παρά τις αντιθέσεις, τους τσακωμούς, τον ανταγωνισμό ή ό,τι άλλο μεταξύ δύο αδερφών είναι δώρο να έχεις κάποιον στη ζωή σου που είναι εκεί από την αρχή, που έχει ζήσει τα πάντα δίπλα σου. Που ξέρει τι συμβαίνει χωρίς να εξηγήσεις, που μοιράζεται τις ίδιες εμπειρίες. Όσο για τη γιαγιάκα της ήταν τυχερή η Μαρίνα που την είχε στη ζωή της, αν και μόλις για 16 χρόνια. Της δίδαξε τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη και πως μπορείς να εμπνεύσεις σεβασμό σ' ένα παιδί μέσα από αστείρευτη καλοσύνη κι όχι μέσα από το φόβο.
-Πρόσφατα διακρίθηκατε με το βραβείο «Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου» που απονέμεται σε πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα βιβλίου για παιδιά ή νέους του Ελληνικού Τμήματος ΙΒΒΥ - Κύκλος Παιδικού Βιβλίου για τον «Ήλιο με μουστάκια». Τι σημαίνει αυτή η διάκριση;
Είναι εξαιρετική τιμή. Έδωσε πολύ μεγάλη χαρά αυτές τις μέρες του «εγκλεισμού» τόσο σ' εμένα όσο και στους δικούς μου ανθρώπους. Εξαιρετική τιμή είναι όμως και όλοι οι θησαυροί που μού έχουν εμπιστευτεί άνθρωποι από κοντά ή σε μηνύματά τους με αφορμή το βιβλίο. Μακάρι να μπορούσα να σας τα μεταφέρω. Κάτι που δεν ήξερα βέβαια μέχρι πρότινος είναι πως και τα βιβλία είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας- όσα εισπράτεις έπειτα ως δέκτης και όχι ως πομπός είναι πολυτιμότερα, μεγαλώνουν τη καρδιά.
-Είστε δημοσιογράφος και Υouth Εducator. Tι σημαίνει το τελευταίο και πως συνδυάζονται αυτές οι ιδιότητες;
Η επαφή μου με την εκπαίδευση ξεκίνησε όταν εκπονήσαμε ένα δημιουργικό εργαστήρι δημοσιογραφίας στη Στέγη του Ωνάσειου Ιδρύματος. Οι συμμετέχοντες, έφηβοι 11- 17 ετών αποτελούσαν τη δημοσιογραφική ομάδα του Ιδρύματος και κάλυπτε παραστάσεις και διοργανώσεις της Στέγης, ήταν οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ της. Τα παιδιά έκαναν συνεντεύξεις με τους συντελεστές -σκηνοθέτες, μουσικούς, ηθοποιούς, χορευτές, χορογράφους κ.ά-, έγραφαν ρεπορτάζ, όπως και κείμενα δημιουργικής γραφής. Επίσης κάλυπταν τις εκδηλώσεις και φωτογραφικά υπό την καθοδήγηση της φωτογράφου Μαριλένας Σταφυλίδου. Όλο αυτό το υλικό στο τέλος το διαμορφώναμε σε ένα free press έντυπο που μπορούσε κανείς να προμηθευτεί από το φουαγιέ της Στέγης. Έτσι τα παιδιά γνώρισαν τον Άμλετ, τον Δον Ζουάν, τον Καλό Άνθρωπο του Σε Τσουάν, δουλέψαμε πάνω στον Μοσκώβ Σελήμ, έμαθαν για πρωτοπόρους μουσικούς, όπως τον Τζον Κέιτζ, έμαθαν για τον Καβάφη- συνομίλησαν με σπουδαίους δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Και βέβαια ήταν εκπληκτικά παιδιά! Κάπως έτσι άρχισε η ενασχόλησή μου με την εκπαίδευση. Έπειτα έζησα έναν χρόνο στο Λονδίνο όπου εκπαιδεύτηκα ως Youth Educator στη ΜΚΟ «Ministry of Stories», έμαθα δηλαδή πώς διδάσκουμε τη γραφή ως μέσο ενδυνάμωσης για τα παιδιά, κυρίως όμως έμαθα πώς σεβόμαστε και αφουγκραζόμαστε τη δική τους δημιουργικότητα. Τώρα, πώς συνδέονται όλα αυτά; Μ' ένα μολύβι και ένα χαρτί.
-Τι θα έλεγε η Μαρίνα αν διάβαζε το βιβλίο;
Ωπ, αυτή είναι πολύ δύσκολη ερώτηση. Τι θα έλεγε; Φαντάζομαι πως θα απαντούσε σαν έφηβη. Μ' ένα «πας καλά μωρέ;» και ένα βλέμμα σχεδόν αδιόρατης ευγνωμοσύνης. Ίσως.
https://youtu.be/mQYyRv_0EEA
more...