Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου στη Μύρινα Λήμνου...
Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου στη Μύρινα Λήμνου
«Και τα ζωγραφιστά παιχνίδια έγιναν αληθινά, κόκκινο χρώμα, κι έπεσαν στις γειτονιές της μεγάλης πολιτείας, στα πόδια αγοριών, μελλέφηβων, σε κοριτσιών ποδιές...»
Χρήστος Μπουλώτης, Του ποιητή και της ζωγράφου έρωτας και πολιτεία
«Φοβάμαι όσους δεν διαβάζουν παραμύθια
τα παραμύθια κρύβουνε εφτάχορδη αλήθεια
ψυχούλα μου, καρδούλα μου και φως μου
κράτα γερά την κόκκινη κλωστή»
Χρήστος Μπουλώτης, Του Έρωτα και των Παραμυθιών, τραγούδια
Ο ποιητής και συγγραφέας Χρήστος Μπουλώτης και η ζωγράφος και συγγραφέας Φωτεινή Στεφανίδη μας ξεναγούν στο Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου Λήμνου
-Πού εντοπίζεται η απαρχή του μαγικού αυτού Μουσείου;
Χ. Μ.: Κάπου λέει ο Φρόιντ ότι η ευτυχία έρχεται με την εκπλήρωση μιας παιδικής επιθυμίας, αλλά και μιας έλλειψης στα πρόσθετα εγώ. Στον νοηματικό αυτόν ορίζοντα γεννήθηκε και επί τέλους πραγματώθηκε μετά από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες το Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου Λήμνου, εδώ, στο γραφικό γιαλό της Νέας Μαδύτου, την προσφυγική γειτονιά που στάθηκε παραδοσιακά μια από τις πολύβουες σκηνές της Μύρινας όπου ο ντόπιος παιδόκοσμος αναλώθηκε δημιουργικά ακονίζοντας την αγία παιδοσύνη του, την κοινή πατρίδα όλων των ανθρώπων απανταχού της γης. Απλώς θέλω να πω ότι κι εγώ γεννήθηκα και πέρασα τα πρώτα μου χρόνια εδώ, σ’ αυτήν την παραλία παίζοντας με τ’ άλλα παιδιά τη δεκαετία του 50. Τα λόγια του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη, «Όποια πόρτα κι αν ανοίξω, με βγάζει στην παιδική μου ηλικία», έχουν από την άποψη αυτή οικουμενική ισχύ.
Φ.Σ: Τον Χρήστο Μπουλώτη τον ήξερα πριν τον γνωρίσω. Όταν άνοιξα τα μάτια μου στον κόσμο, ίσως πρώτα αντίκρισα τις μυγδαλιές της Λήμνου το χειμώνα, κι ύστερα τα πεύκα του Ηρακλείου Αττικής που γεννήθηκα. Σίγουρα ανάμεσα στις μυγδαλιές με τα πεσμένα φύλλα, με μαζεμένα τα μύγδαλα, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα να τριγύριζε στο τέλος της δεκαετίας του 50 ένα «μικρό αγόρι, αγοράκι». «Τι να πεθυμούσε η καρδούλα του;»
Οι αμυγδαλιές που είδα τότε, μωρό, για όποιον φίλο δεν το ξέρει, ήταν ζωγραφιστές απ’ τον πατέρα στην εξορία του Κοντοπουλιού.
Και περνούν χρόνια και χρόνια (έτος 1987), και μαθαίνω για έναν μεγάλο αρχαιολόγο που γράφει για παιδιά και γράφει ποιήματα και συλλέγει παιχνίδια κι ετοιμάζει Μουσείο παιχνιδιών στη Λήμνο. Άκου, στη Λήμνο. Και σαν ανταμώσαμε και διαβήκαμε κοινό δρόμο μετά από χρόνια πάλι, από το 1996, η πρώτη κουβέντα ήταν για το Κοντοπούλι. Η δεύτερη για το Μουσείο. Δέσαμε σαν οικογένεια, ο Χρήστος είναι άνθρωπος ολόζεστος. Περίμενα κι εγώ το Μουσείο με λαχτάρα.
-Πώς ξεκίνησε, πώς ήρθε η πρώτη σκέψη;
Ο σπόρος για την ίδρυση του Μουσείου μας πρωτοέπεσε το 1978 στη Νυρεμβέργη, όταν μεταπτυχιακός υπότροφος φοιτητής στη Γερμανία, εκπονώντας το διδακτορικό μου, επισκέφτηκα το εκεί, νεοσύστατο τότε Spielzeugmuseum, το Μουσείο Παιχνιδιών, όπου μου αποκαλύφθηκε ως δι’ αποκαλύψεως, ένας κόσμος ονειρικός, προκλητικά φανταστικός, παραμυθένιος, που έσφυζε κυριολεκτικά από επισκέπτες. Την ίδια εκείνη ημέρα, με όσα χρήματα διέθετα, από τα χρήματα της υποτροφίας μου δηλαδή, αγόρασα σε παλαιοπωλείο της Νυρεμβέργης το πρώτο παλιό παιχνίδι, μια ατμομηχανή τρένου της δεκαετίας του 1930, που αποτέλεσε εμβληματικά τη μαγιά της συλλογής και εκτίθεται εδώ στον προθάλαμο. Σημειωτέον ότι πάντα μου άρεσαν τα τρένα.
-Στοίχημα η υλοποίηση του ονείρου;
Χ.Μ: Η ιδέα για ένα τέτοιο μουσείο στη γενέτειρά μου Λήμνο έμοιαζε τότε πρόκληση, φιλόδοξα ουτοπική, που ξεπερνούσε κατά πολύ τις δυνατότητές μου, οικονομικές και άλλες. Όμως αυτή ακριβώς η δυσθεώρητη πρόκληση αποτέλεσε συνάμα και μια δυναμική κινητήρια δύναμη, ένα προσωπικό στοίχημα με την αδηφάγο, χρονοβόρο πραγματικότητα και τις συχνές ατελέσφορες συνθήκες της. Το στοίχημα πάση θυσία έπρεπε να κερδηθεί, μου είχε γίνει πλέον εμμονή. Από τη φύση μου, παιδιόθεν, έμαθα να μην παρατάω εύκολα τα οράματά μου. Η ακονισμένη αρχαιολογική ακαδημαϊκή μου ιδιότητα, στάθηκε πολύτιμη αρωγός στη συλλεκτική, καταδρομική θα έλεγα, δραστηριότητά μου στους χώρους του παιδικού παιχνιδιού και βιβλίου.
Φ.Σ.: Περνάει κι άλλο ο καιρός, κι έξαφνα, ολοέξαφνα, οδός Ιπποκράτους, Αθήνα, κέντρο, μεσημέρι Ιούλη, καλή ώρα του 1996, ακούω την ώρα που κοίταζα βιτρίνα βιβλιοπωλείου: «Έχω γράψει μια ιστορία, Φωτεινή. Και θέλω εσύ να τη ζωγραφίσεις». Η ιστορία αυτή ήταν το πρώτο μας βιβλίο, Ο Κάδμος, η σκυλίτσα του και το φεγγάρι. Ήρθε σε μια πολύ ωραία στιγμή και για τους δυο μας. Το χαρήκαμε, για μένα ήταν στροφή ζωής. Ωραία στροφή, που έφερνε όλο και καινούργιες χαρές. Η πρώτη συνάντηση έγινε στο παλιό του σπίτι, στον Περισσό, κοντά στο Ηράκλειο. Μια ισόγεια μονοκατοικία. Κάτσαμε έξω. Μια κλεφτή ματιά απ’ την πόρτα και τα είδα. Τα παιχνίδια που μάζευε.
-Προάγγελος;
Χ.Μ.: Για την ιστορία του Μουσείου μας να θυμίσω ότι η πρώτη σχετική έκθεση οργανώθηκε το 1992 στο Παρθεναγωγείο του Ρωμέικου Γιαλού. Έκθεση που γνώρισε ενθουσιώδη ανταπόκριση και αποδοχή από το κοινό, γεγονός που τόνωσε την ιδέα μου. Έκτοτε όλοι οι δήμαρχοι συμέριέλαβαν το Μουσείο Παιδικού Παιχνιδιού και βιβλίου στα προγράμματά τους, αλλάζοντας όμως κάθε φορά την κτηριακή του στέγαση.
Φ.Σ.: Από τότε κι ύστερα, με τον Χρήστο πια να έχει μετακομίσει στα Εξάρχεια (σπίτι-μουσείο), τα βιβλία-συνεργασίες ακολουθούσαν το ένα το άλλο. Παραμυθένιες ιστορίες σαν αληθινές, λογοτεχνία, ποίηση. Πέρασαν χρόνια είκοσι τέσσερα. Γύρω στα τριάντα τα βιβλία μας. Μαζί με τα βιβλία που έκανε και με άλλους φίλους εικονογράφους και ήταν πολλά κι αυτά, πλήθαιναν οι συναντήσεις μας, πλήθαιναν και τα παιχνίδια. Αυτά πια γίναν χιλιάδες.
-Η υλοποίηση;
Χ.Μ.: Μόλις το 2014 κατάφερε ο τότε δήμαρχος κ. Χατζηδιαμαντής να εντάξει το Μουσείο μας στα υπηρεσιακά προγράμματα του Βορείου Αιγαίου με χρηματοδότηση Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανοίχτηκε έτσι ένας νέος αγώνας δρόμου, ακόμα και ψυχοφθόρος, μέχρι τα εγκαίνια τον Ιούλη του 2021 που σημαδεύουν αισίως τη δημαρχία του Δημήτρη Μαρινάκη τον οποίο ευχαριστώ για την αμέριστη συμπαράστασή του, ιδιαίτερα σ’ αυτή τη φάση της ολοκλήρωσης. Και κρατάω, όπως και οι πρώτοι παρευρισκόμενοι, την υπόσχεση για αρωγή στην συνέχιση του έργου μας.
Φ.Σ.: Κι έρχεται το μαντάτο πριν λίγα χρόνια. Βρέθηκε το κτήριο, γίνανε οι επισκευές και η διαρρύθμιση, οργανώθηκαν οι βιτρίνες, φυτεύτηκε ο κήπος, μπήκαν τα παιχνίδια στις προθήκες, τα ωραία γλυπτά της Βασιλικής στον εσωτερικό χώρο, το έξοχο γλυπτό του Αλντίν ετοιμάζεται για τον εξωτερικό χώρο. Με τίμησε ο Χρήστος άλλη μια φορά αναθέτοντάς μου σχέδια για τα τζάμια της κεντρικής εισόδου. Το 2019 τα έβαλα στην ευχετήρια κάρτα, κάτι σαν προαναγγελία: «Τα παιχνίδια της όμορφης πόρτας». Ολοένα, σιγά σιγά, έρχονται τα νέα, ολοένα η λαχτάρα ν’ ανοίξει το Μουσείο μεγαλώνει.
-Πώς θα κρατηθεί ζωντανό το μουσείο;
Χ.Μ: Στον τόπο μας βασικά τίποτε δεν τελειώνει ολοκληρωτικά με το μαγικό ραβδάκι θαυματοποιού. Άλλωστε θαυματοποιοί έχουν από καιρό εκλείψει και πάντως σπανίζουν, τουλάχιστον ελπίζω να συνεχίσουν να αντιστέκονται οι οραματιστές. Παραμεθόριοι τόποι της άγονης γραμμής σαν τη Λήμνο, τους χρειάζονται τους οραματιστές ιδίως σε χαλεπούς καιρούς, οπότε γίνεται πλέον συνείδηση ότι η πολιτιστική θωράκιση δεν είναι καθόλου υποδεέστερη της στρατιωτικής. Το Μουσείο μας θα ευδοκιμήσει στους χρόνους που έρχονται, μόνο αν συσπειρωθούν γύρω του και το αγκαλιάσουν άτομα προπάντων της λημνιακής κοινωνίας. Δεν έχω παράπονο, τέτοια άτομα ευτυχώς υπάρχουν και το αποδεικνύουν έμπρακτα. Άτομα που θα ενστερνιστούν τους στόχους που έχουμε θέσει για τη φυσιογνωμία και τη λειτουργία του Μουσείου. Το οφείλουμε σαν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
Φ.Σ.: Οπωσδήποτε το Μουσείο αυτό το θέλουμε ανοιχτό, χειμώνα καλοκαίρι, ό,τι κι αν γίνει. Ελπίζουμε πολύ στους Φίλους του. Ελπίζουμε στους φίλους γενικά ότι θα βοηθήσουν στο πρακτικό μέρος για τη διατήρηση. Να είναι γεμάτος παιδιά ο κήπος και το εσωτερικό του. Και μεγάλους να έχει, να γίνονται παιδιά ξανά, να φωτίζουν οι καρδιές. Να πούμε ιστορίες, να παίξουμε, να διαβάσουμε, να ονειρευτούμε. Μια ζωή ολόκληρη το περιμέναμε. Τώρα ας μην περιμένει εκείνο.Ε
more...
«Και τα ζωγραφιστά παιχνίδια έγιναν αληθινά, κόκκινο χρώμα, κι έπεσαν στις γειτονιές της μεγάλης πολιτείας, στα πόδια αγοριών, μελλέφηβων, σε κοριτσιών ποδιές...»
Χρήστος Μπουλώτης, Του ποιητή και της ζωγράφου έρωτας και πολιτεία
«Φοβάμαι όσους δεν διαβάζουν παραμύθια
τα παραμύθια κρύβουνε εφτάχορδη αλήθεια
ψυχούλα μου, καρδούλα μου και φως μου
κράτα γερά την κόκκινη κλωστή»
Χρήστος Μπουλώτης, Του Έρωτα και των Παραμυθιών, τραγούδια
Ο ποιητής και συγγραφέας Χρήστος Μπουλώτης και η ζωγράφος και συγγραφέας Φωτεινή Στεφανίδη μας ξεναγούν στο Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου Λήμνου
-Πού εντοπίζεται η απαρχή του μαγικού αυτού Μουσείου;
Χ. Μ.: Κάπου λέει ο Φρόιντ ότι η ευτυχία έρχεται με την εκπλήρωση μιας παιδικής επιθυμίας, αλλά και μιας έλλειψης στα πρόσθετα εγώ. Στον νοηματικό αυτόν ορίζοντα γεννήθηκε και επί τέλους πραγματώθηκε μετά από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες το Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου Λήμνου, εδώ, στο γραφικό γιαλό της Νέας Μαδύτου, την προσφυγική γειτονιά που στάθηκε παραδοσιακά μια από τις πολύβουες σκηνές της Μύρινας όπου ο ντόπιος παιδόκοσμος αναλώθηκε δημιουργικά ακονίζοντας την αγία παιδοσύνη του, την κοινή πατρίδα όλων των ανθρώπων απανταχού της γης. Απλώς θέλω να πω ότι κι εγώ γεννήθηκα και πέρασα τα πρώτα μου χρόνια εδώ, σ’ αυτήν την παραλία παίζοντας με τ’ άλλα παιδιά τη δεκαετία του 50. Τα λόγια του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη, «Όποια πόρτα κι αν ανοίξω, με βγάζει στην παιδική μου ηλικία», έχουν από την άποψη αυτή οικουμενική ισχύ.
Φ.Σ: Τον Χρήστο Μπουλώτη τον ήξερα πριν τον γνωρίσω. Όταν άνοιξα τα μάτια μου στον κόσμο, ίσως πρώτα αντίκρισα τις μυγδαλιές της Λήμνου το χειμώνα, κι ύστερα τα πεύκα του Ηρακλείου Αττικής που γεννήθηκα. Σίγουρα ανάμεσα στις μυγδαλιές με τα πεσμένα φύλλα, με μαζεμένα τα μύγδαλα, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα να τριγύριζε στο τέλος της δεκαετίας του 50 ένα «μικρό αγόρι, αγοράκι». «Τι να πεθυμούσε η καρδούλα του;»
Οι αμυγδαλιές που είδα τότε, μωρό, για όποιον φίλο δεν το ξέρει, ήταν ζωγραφιστές απ’ τον πατέρα στην εξορία του Κοντοπουλιού.
Και περνούν χρόνια και χρόνια (έτος 1987), και μαθαίνω για έναν μεγάλο αρχαιολόγο που γράφει για παιδιά και γράφει ποιήματα και συλλέγει παιχνίδια κι ετοιμάζει Μουσείο παιχνιδιών στη Λήμνο. Άκου, στη Λήμνο. Και σαν ανταμώσαμε και διαβήκαμε κοινό δρόμο μετά από χρόνια πάλι, από το 1996, η πρώτη κουβέντα ήταν για το Κοντοπούλι. Η δεύτερη για το Μουσείο. Δέσαμε σαν οικογένεια, ο Χρήστος είναι άνθρωπος ολόζεστος. Περίμενα κι εγώ το Μουσείο με λαχτάρα.
-Πώς ξεκίνησε, πώς ήρθε η πρώτη σκέψη;
Ο σπόρος για την ίδρυση του Μουσείου μας πρωτοέπεσε το 1978 στη Νυρεμβέργη, όταν μεταπτυχιακός υπότροφος φοιτητής στη Γερμανία, εκπονώντας το διδακτορικό μου, επισκέφτηκα το εκεί, νεοσύστατο τότε Spielzeugmuseum, το Μουσείο Παιχνιδιών, όπου μου αποκαλύφθηκε ως δι’ αποκαλύψεως, ένας κόσμος ονειρικός, προκλητικά φανταστικός, παραμυθένιος, που έσφυζε κυριολεκτικά από επισκέπτες. Την ίδια εκείνη ημέρα, με όσα χρήματα διέθετα, από τα χρήματα της υποτροφίας μου δηλαδή, αγόρασα σε παλαιοπωλείο της Νυρεμβέργης το πρώτο παλιό παιχνίδι, μια ατμομηχανή τρένου της δεκαετίας του 1930, που αποτέλεσε εμβληματικά τη μαγιά της συλλογής και εκτίθεται εδώ στον προθάλαμο. Σημειωτέον ότι πάντα μου άρεσαν τα τρένα.
-Στοίχημα η υλοποίηση του ονείρου;
Χ.Μ: Η ιδέα για ένα τέτοιο μουσείο στη γενέτειρά μου Λήμνο έμοιαζε τότε πρόκληση, φιλόδοξα ουτοπική, που ξεπερνούσε κατά πολύ τις δυνατότητές μου, οικονομικές και άλλες. Όμως αυτή ακριβώς η δυσθεώρητη πρόκληση αποτέλεσε συνάμα και μια δυναμική κινητήρια δύναμη, ένα προσωπικό στοίχημα με την αδηφάγο, χρονοβόρο πραγματικότητα και τις συχνές ατελέσφορες συνθήκες της. Το στοίχημα πάση θυσία έπρεπε να κερδηθεί, μου είχε γίνει πλέον εμμονή. Από τη φύση μου, παιδιόθεν, έμαθα να μην παρατάω εύκολα τα οράματά μου. Η ακονισμένη αρχαιολογική ακαδημαϊκή μου ιδιότητα, στάθηκε πολύτιμη αρωγός στη συλλεκτική, καταδρομική θα έλεγα, δραστηριότητά μου στους χώρους του παιδικού παιχνιδιού και βιβλίου.
Φ.Σ.: Περνάει κι άλλο ο καιρός, κι έξαφνα, ολοέξαφνα, οδός Ιπποκράτους, Αθήνα, κέντρο, μεσημέρι Ιούλη, καλή ώρα του 1996, ακούω την ώρα που κοίταζα βιτρίνα βιβλιοπωλείου: «Έχω γράψει μια ιστορία, Φωτεινή. Και θέλω εσύ να τη ζωγραφίσεις». Η ιστορία αυτή ήταν το πρώτο μας βιβλίο, Ο Κάδμος, η σκυλίτσα του και το φεγγάρι. Ήρθε σε μια πολύ ωραία στιγμή και για τους δυο μας. Το χαρήκαμε, για μένα ήταν στροφή ζωής. Ωραία στροφή, που έφερνε όλο και καινούργιες χαρές. Η πρώτη συνάντηση έγινε στο παλιό του σπίτι, στον Περισσό, κοντά στο Ηράκλειο. Μια ισόγεια μονοκατοικία. Κάτσαμε έξω. Μια κλεφτή ματιά απ’ την πόρτα και τα είδα. Τα παιχνίδια που μάζευε.
-Προάγγελος;
Χ.Μ.: Για την ιστορία του Μουσείου μας να θυμίσω ότι η πρώτη σχετική έκθεση οργανώθηκε το 1992 στο Παρθεναγωγείο του Ρωμέικου Γιαλού. Έκθεση που γνώρισε ενθουσιώδη ανταπόκριση και αποδοχή από το κοινό, γεγονός που τόνωσε την ιδέα μου. Έκτοτε όλοι οι δήμαρχοι συμέριέλαβαν το Μουσείο Παιδικού Παιχνιδιού και βιβλίου στα προγράμματά τους, αλλάζοντας όμως κάθε φορά την κτηριακή του στέγαση.
Φ.Σ.: Από τότε κι ύστερα, με τον Χρήστο πια να έχει μετακομίσει στα Εξάρχεια (σπίτι-μουσείο), τα βιβλία-συνεργασίες ακολουθούσαν το ένα το άλλο. Παραμυθένιες ιστορίες σαν αληθινές, λογοτεχνία, ποίηση. Πέρασαν χρόνια είκοσι τέσσερα. Γύρω στα τριάντα τα βιβλία μας. Μαζί με τα βιβλία που έκανε και με άλλους φίλους εικονογράφους και ήταν πολλά κι αυτά, πλήθαιναν οι συναντήσεις μας, πλήθαιναν και τα παιχνίδια. Αυτά πια γίναν χιλιάδες.
-Η υλοποίηση;
Χ.Μ.: Μόλις το 2014 κατάφερε ο τότε δήμαρχος κ. Χατζηδιαμαντής να εντάξει το Μουσείο μας στα υπηρεσιακά προγράμματα του Βορείου Αιγαίου με χρηματοδότηση Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανοίχτηκε έτσι ένας νέος αγώνας δρόμου, ακόμα και ψυχοφθόρος, μέχρι τα εγκαίνια τον Ιούλη του 2021 που σημαδεύουν αισίως τη δημαρχία του Δημήτρη Μαρινάκη τον οποίο ευχαριστώ για την αμέριστη συμπαράστασή του, ιδιαίτερα σ’ αυτή τη φάση της ολοκλήρωσης. Και κρατάω, όπως και οι πρώτοι παρευρισκόμενοι, την υπόσχεση για αρωγή στην συνέχιση του έργου μας.
Φ.Σ.: Κι έρχεται το μαντάτο πριν λίγα χρόνια. Βρέθηκε το κτήριο, γίνανε οι επισκευές και η διαρρύθμιση, οργανώθηκαν οι βιτρίνες, φυτεύτηκε ο κήπος, μπήκαν τα παιχνίδια στις προθήκες, τα ωραία γλυπτά της Βασιλικής στον εσωτερικό χώρο, το έξοχο γλυπτό του Αλντίν ετοιμάζεται για τον εξωτερικό χώρο. Με τίμησε ο Χρήστος άλλη μια φορά αναθέτοντάς μου σχέδια για τα τζάμια της κεντρικής εισόδου. Το 2019 τα έβαλα στην ευχετήρια κάρτα, κάτι σαν προαναγγελία: «Τα παιχνίδια της όμορφης πόρτας». Ολοένα, σιγά σιγά, έρχονται τα νέα, ολοένα η λαχτάρα ν’ ανοίξει το Μουσείο μεγαλώνει.
-Πώς θα κρατηθεί ζωντανό το μουσείο;
Χ.Μ: Στον τόπο μας βασικά τίποτε δεν τελειώνει ολοκληρωτικά με το μαγικό ραβδάκι θαυματοποιού. Άλλωστε θαυματοποιοί έχουν από καιρό εκλείψει και πάντως σπανίζουν, τουλάχιστον ελπίζω να συνεχίσουν να αντιστέκονται οι οραματιστές. Παραμεθόριοι τόποι της άγονης γραμμής σαν τη Λήμνο, τους χρειάζονται τους οραματιστές ιδίως σε χαλεπούς καιρούς, οπότε γίνεται πλέον συνείδηση ότι η πολιτιστική θωράκιση δεν είναι καθόλου υποδεέστερη της στρατιωτικής. Το Μουσείο μας θα ευδοκιμήσει στους χρόνους που έρχονται, μόνο αν συσπειρωθούν γύρω του και το αγκαλιάσουν άτομα προπάντων της λημνιακής κοινωνίας. Δεν έχω παράπονο, τέτοια άτομα ευτυχώς υπάρχουν και το αποδεικνύουν έμπρακτα. Άτομα που θα ενστερνιστούν τους στόχους που έχουμε θέσει για τη φυσιογνωμία και τη λειτουργία του Μουσείου. Το οφείλουμε σαν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
Φ.Σ.: Οπωσδήποτε το Μουσείο αυτό το θέλουμε ανοιχτό, χειμώνα καλοκαίρι, ό,τι κι αν γίνει. Ελπίζουμε πολύ στους Φίλους του. Ελπίζουμε στους φίλους γενικά ότι θα βοηθήσουν στο πρακτικό μέρος για τη διατήρηση. Να είναι γεμάτος παιδιά ο κήπος και το εσωτερικό του. Και μεγάλους να έχει, να γίνονται παιδιά ξανά, να φωτίζουν οι καρδιές. Να πούμε ιστορίες, να παίξουμε, να διαβάσουμε, να ονειρευτούμε. Μια ζωή ολόκληρη το περιμέναμε. Τώρα ας μην περιμένει εκείνο.Ε
more...