Ο κύριος Εμιλιάνο Φουκαρίνι

Tης ΕΛΕΝΗΣ ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ
συγγραφέα

Στον συγγραφέα και ποιητή Σπύρο Σίγμα, έχω αναφερθεί πολλές φορές. Τον παρακολουθώ σε κάθε του πόνημα. Από το πρώτο του βιβλίο «Η σφαγή των εντόμων» μέχρι το πρόσφατο μυθιστόρημα του, «ο κύριος Εμιλιάνο Φουκαρίνι», ακολουθεί μια σταθερή συγγραφική πορεία, υπηρετώντας με συνέπεια τη «σχολή του», χωρίς να τον ενδιαφέρει η απαίτηση των καιρών με συνακόλουθη την εμπορική επιτυχία. Μοναχικός από επιλογή και μακριά από κάθε σύμβαση, εργάζεται ακόπως, παίζει με τις εικόνες, τους ήχους και τα γεγονότα, μεταλλάσσοντας την πραγματικότητα σε τοπίο φαντασιακό και πρόσφορο σε αποκωδικοποιήσεις.

“O κύριος Εμιλιάνο Φουκαρίνι», είναι μια ερωτική μυθιστορία-θα την έλεγα ιεροτελεστία γραφής- με ιστορικό πλαίσιο αναφοράς την ιστορία της Αναγεννησιακής Φλωρεντίας, της Βενετίας , των Μεδίκων και των Ετρούσκων.

Η ιστορία ξεκινάει από τον παρόντα χρόνο με τον ήρωα στην ηλικία των 39 χρόνων και το γενεαλογικό δέντρο της τρομερής οικογενείας των Μεδίκων να ανοίγει σαν βεντάλια τα κλαδιά του από τις απαρχές της.

Ο Εμιλιάνο Φουκαρίνι, τελευταίος απόγονος της δυναστείας των Μεδίκων έχει καταλήξει να ζει μια ζωή αυτάρκη χωρίς ανθρώπινες επαφές, στο οικογενειακό παλάτσο δίπλα στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας. Οι τρομακτικές ιστορίες των προγόνων του, αιμοσταγείς όλες, τον κάνουν άνθρωπο εγκλωβισμένο στη φοβία. Για τούτο έχει ασκηθεί να αποθηκεύει εικόνες της ανθρώπινης ζωής και ζει μέσα από αυτές χωρίς την ανάγκη να τις πραγματοποιήσει. Αναπτύσσει έτσι μια άμετρη φαντασία. Με τρόπο που μόνο στον φανταστικό κόσμο μπορεί, τρυπώνει στις ζωές των πραγματικών ανθρώπων και ζει μέσα από αυτές. Όμως τούτη η τάση του δεν στέκεται ικανή να τον διασώσει από την τρομερή αρρώστια που λέγεται ανία. Έτσι αποφασίζει να αποδράσει από τη βαρεμάρα του πλούτου και της χλιδής και να κάνει το πρώτο του ταξίδι. Να πάει στην Φλωρεντία την γη των προγόνων του. Έχει μαζί του τις ευχές και τις αρχαίες οδηγίες των προπατόρων του και κυρίως την προειδοποίηση να μην ερωτευτεί ποτέ Ετρούσκα. Όμως αλλιώς η ζωή ορίζει. Στο μοιραίο ταξίδι ερωτεύεται κολασμένα την εκπάγλου ωραιότητας Ισαβέλλα Μπουκαρίνι, τελευταία απόγονο του αρχιερέα των Ετρούσκων, προικισμένη με την σεξουαλική ελευθεριότητα της χαμένης φυλής της……..

Ο Σπύρος Σίγμα υπηρετεί τον υπερρεαλισμό σε όλη του την εκτίναξη και την εκπυρσοκρότηση. Οι λέξεις άφοβες δημιουργούν πίνακες συνουσίας με πρόσωπα, πράγματα, αρώματα, κήπους και τραπεζαρίες με εδέσματα θελκτικά, παράξενα ως προς τα ονόματα και τους συνδυασμούς, κρασιά και ηδύποτα, φρούτα και μουσικές, σε μια άρτια ενορχήστρωση.

Δεν επιζητεί τον εντυπωσιασμό. Η ποίηση τον κατευθύνει, οιστρήλατη από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου.

Γητειές και αρχαίες ετρουσκικές προφητείες, προσθέτουν στο βιβλίο έναν μυστικισμό, που εναλλάσσεται με την σκληρότητα της πραγματικής ιστορίας με κέντρο την αλαζονεία της εξουσίας των Μεδίκων, τη διαφθορά της εκκλησίας, την απάνθρωπη κερδοσκοπία και καταστροφική μανία και όλη την οίηση της ανθρώπινης ιστορικής περιπέτειας.

Ένας μεγάλος έρωτας λοιπόν, ελεύθερος, στη σκιά της τραγικότητας της ιστορίας, με τέλος τραγικό.

Πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Γλυκερό happy end, δεν θα γινόταν να έχει μπει σε ένα τέτοιο βιβλίο. Τα υπόλοιπα εναπόκεινται στην μνήμη.