Περί ενημέρωσης του ασθενούς με καρκίνο* Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ...

Περί ενημέρωσης του ασθενούς με καρκίνο*

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού - ποιητή

Ο ενενηντάχρονος ανθρωπάκος εξήντα χρόνια με την τάβλα γυρνούσε τη μισή Αθήνα πουλώντας κουλούρια· σήμερα η αρρώστια του ανεξήγητα σε φάση «κράτει».
-Υπάρχει στ’ αλήθεια κάποια ελπίδα;
Η κόρη με μάτια που γυαλίζουν ρωτάει τον κατάκοπο μεσήλικο γιατρό με το θαμπό βλέμμα. Είναι βράδυ και είναι στο προαύλιο του νοσοκομείου.
Δεν ήταν σαφές αν η ερώτηση ήταν ιατρική, υπαρξιακή ή τρέχουσα πολιτική.
Ο γιατρός δεν απαντάει· κοιτάει κάτω σα ντροπιασμένος. Ύστερα τη φιλάει στο μάγουλο, γυρίζει και φεύγει γερτός στην έξοδο, χωρίς μιλιά.
Αργότερα στην κουζίνα του τρώει σιωπηλός το απρόσιτο σε πολλούς φρούτο εποχής.
-Ανησυχώ γιατί το απολαμβάνω με ολοένα λιγότερες ενοχές για την ευμάρειά μου, λέει και τα κουρασμένα μάτια του γυαλίζουν παράξενα.
-Πώς μεταδίδεται η αδυσώπητη αλήθεια;
-Πώς εκφέρεται στραγγαλισμένο το γλυκό ψέμμα;
-Πώς διαχωρίζεται αλήθεια και ψέμμα;
-Αλήθειες ή ψέμματα δικαιούμαστε όταν λαβωμένοι;
-Ποιος αποφασίζει πόση αλήθεια αντέχουμε;
-Με πόση απόσταση από την αλήθεια παραμένει αληθοφανές το ψέμμα;
-Καθένας κάπως, κάπου τρυπώνει και βιοπορίζεται· είναι μεμπτό; Αν ναι, από ποιο σημείο και μετά;
Εποχές για καθρέφτισμα στο παρόν που διεμβολίζει αδίσταχτα μέλλον και παρελθόν.
Τίποτα δεν αλλάζει μέσα μου.
Ανεξίκακος ευδαιμονώ.
Χύμα τα ψέμματα.
Χύμα το φεγγάρι.
-Κλαδιά παραμερίστε να το δώ.

*Για κάποιους «ταλιμπάν» όλης της αλήθειας σε όλους τους ασθενούντες (απο το μακρινό 2018, παραμονές της εκδημίας του Διονύση μου)
-Ακούς Ζωή Γ.;

Ζωγραφική: Βαγγέλης Αποστολίδης
more...