“Σιωπηρή ευωχία” είναι ο τίτλος της ατομικής έκθεσης ζωγραφικής...
“Σιωπηρή ευωχία” είναι ο τίτλος της ατομικής έκθεσης ζωγραφικής της Φωτεινής Στεφανίδη στη Zivasart Gallery.
O τίτλος της έκθεσης είναι και ο τίτλος του έργου που θα επιβληθεί κύρια στο χώρο. Δουλεμένο με αβγοτέμπερα σε βαμβακερό χαρτί, αποτέλεσμα εργασίας σχεδόν έντεκα χρόνων, και μήκους σχεδόν έντεκα μέτρων, το έργο το «χωρίς κόπο» όπως χαρακτηρίζεται από τη δημιουργό του, μιας και ολοκληρώθηκε χωρίς καμία πίεση όλα τα χρόνια, σαν μυστική συνάντηση της ίδιας με αυτό, συνάντηση επιθυμίας και μόνον, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
«Το τραπέζι απείρως εκτατό, λευκό τραπεζομάντιλο, δεν έχει αρχή και τέλος, διατρέχει τόπους και καιρούς από Ανατολή σε Δύση, αν και το στίγμα του έκδηλα ελληνικό, γιατί ελληνικός ο παλλόμενος χρωστήρας που το ιστόρησε βήμα βήμα ως την ανοιχτή ολότητά του – απόσπασμα και ολοκλήρωμα μαζί», σημειώνει ο Χρήστος Μπουλώτης στην εισαγωγή της τρίγλωσσης συλλεκτικής έκδοσης που συνοδεύει τη Σιωπηρή Ευωχία στην παρουσίασή της. Και για τα γυμνά που δίνουν ρυθμό στο άχρονο τραπέζι γράφει: «Και τα κορμιά αξόδευτα, στην καλή τους ώρα, αναδύονται δοξαστικά μέσα απ’ τη γύμνια τους που είναι ρούχο ιδανικό, περικαλλές, εράσμιο. Τι μνήμες κουβαλάνε τούτα τα κορμιά; Πού σκαλώνουν τα βλέμματα, ερμητικά, ενδόστροφα το πιο πολύ;»
Ο Νίκος Ζήβας σημειώνει:
«Ιδού μία ζωγραφική αρχαία, ταξιδεμένη στο παρόν, δραπετεύουσα από τα ηλιόλουστα δωμάτια των σπιτιών του προϊστορικού Αιγαίου, βγαλμένη από τους τοίχους της Πομπηίας και των επαύλεων της Μεγάλης Ελλάδας, αναστημένη μέσα από τα νεκρικά Φαγιούμ της ελληνιστικής Αιγύπτου”.
more...
O τίτλος της έκθεσης είναι και ο τίτλος του έργου που θα επιβληθεί κύρια στο χώρο. Δουλεμένο με αβγοτέμπερα σε βαμβακερό χαρτί, αποτέλεσμα εργασίας σχεδόν έντεκα χρόνων, και μήκους σχεδόν έντεκα μέτρων, το έργο το «χωρίς κόπο» όπως χαρακτηρίζεται από τη δημιουργό του, μιας και ολοκληρώθηκε χωρίς καμία πίεση όλα τα χρόνια, σαν μυστική συνάντηση της ίδιας με αυτό, συνάντηση επιθυμίας και μόνον, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
«Το τραπέζι απείρως εκτατό, λευκό τραπεζομάντιλο, δεν έχει αρχή και τέλος, διατρέχει τόπους και καιρούς από Ανατολή σε Δύση, αν και το στίγμα του έκδηλα ελληνικό, γιατί ελληνικός ο παλλόμενος χρωστήρας που το ιστόρησε βήμα βήμα ως την ανοιχτή ολότητά του – απόσπασμα και ολοκλήρωμα μαζί», σημειώνει ο Χρήστος Μπουλώτης στην εισαγωγή της τρίγλωσσης συλλεκτικής έκδοσης που συνοδεύει τη Σιωπηρή Ευωχία στην παρουσίασή της. Και για τα γυμνά που δίνουν ρυθμό στο άχρονο τραπέζι γράφει: «Και τα κορμιά αξόδευτα, στην καλή τους ώρα, αναδύονται δοξαστικά μέσα απ’ τη γύμνια τους που είναι ρούχο ιδανικό, περικαλλές, εράσμιο. Τι μνήμες κουβαλάνε τούτα τα κορμιά; Πού σκαλώνουν τα βλέμματα, ερμητικά, ενδόστροφα το πιο πολύ;»
Ο Νίκος Ζήβας σημειώνει:
«Ιδού μία ζωγραφική αρχαία, ταξιδεμένη στο παρόν, δραπετεύουσα από τα ηλιόλουστα δωμάτια των σπιτιών του προϊστορικού Αιγαίου, βγαλμένη από τους τοίχους της Πομπηίας και των επαύλεων της Μεγάλης Ελλάδας, αναστημένη μέσα από τα νεκρικά Φαγιούμ της ελληνιστικής Αιγύπτου”.
more...