Στέφανος Δάνδολος: «Ξαναζωντανεύω την Ελλάδα που βίωσε σκοτάδια και ελπίδες χωρίς να χάνει το κουράγιο της»

Μπορεί μια γυναίκα που είχε όλο τον κόσμο απλωμένο στα πόδια της να γίνει έρμαιο του ανέμου που έφερε ένας και μόνο άντρας στην καρδιά της; Το καλοκαίρι του 1920 καταφτάνει στη Χίο η Κυβέλη Αδριανού, η μεγάλη δόξα του ελληνικού θεάτρου. Γενικός Διοικητής του νησιού είναι ένας γοητευτικός νεαρός, ονόματι Γεώργιος Παπανδρέου.

Εκείνη είναι παντρεμένη. Το ίδιο κι αυτός. Η εμβληματική πρωταγωνίστρια και ο πολιτικός που θα αναδειχθεί τρεις φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας ζουν για χρόνια έναν θυελλώδη παράνομο έρωτα, ώσπου ενώνονται με τα δεσμά του γάμου και γίνονται ένα από τα μυθικά ζευγάρια του εικοστού αιώνα. Όμως οι παράφορες αγάπες είναι πάντα σπαρμένες με αγκάθια. Το φθινόπωρο του 1968, η Κυβέλη είναι μια ραγισμένη ύπαρξη, ο «Γέρος της Δημοκρατίας», κείτεται στο φέρετρό του και η Ελλάδα ασφυκτιά μέσα στο σκοτάδι της δικτατορίας. Την ίδια ώρα, η μοίρα τους συνδέεται με μια ομάδα ανθρώπων που αναζητούν τη δική τους λύτρωση, πρόσωπα ανώνυμα αλλά και πρόσωπα της Ιστορίας... Άραγε μπορείς να διεκδικήσεις ένα θαύμα όταν όλα τα σημάδια είναι εναντίον σου; Το «Φλόγα και άνεμος», εκδόσεις Ψυχογιός, είναι η τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής. Μέσα από ανέκδοτες επιστολές, αρχειακό υλικό και μαρτυρίες, ο Στέφανος Δάνδολος φέρνει στο φως τη ζωή της θρυλικής Κυβέλης και την ταραχώδη σχέση της με τον Γεώργιο Παπανδρέου, ζωντανεύει αθέατες πτυχές του θεάτρου και της πολιτικής, ενώ παράλληλα, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία, χτίζει ένα επικό μυθιστόρημα για τον έρωτα, τον θάνατο και την ελευθερία.

"Φλόγα και άνεμος", μία ακόμα ταραχώδης ερωτική σχέση το νέο σας μυθιστόρημα;

Ναι, ταραχώδης σίγουρα, αλλά και άκρως σημαδιακή, γιατί δεν επηρέασε βαθιά μόνο τους πρωταγωνιστές της, μα κατά μία έννοια και ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας.

"Κυβέλη - Παπανδρέου", γιατί αυτό το δίδυμο;

Διότι η σχέση τους δεν είχε ανθολογηθεί ποτέ επαρκώς μέχρι σήμερα. Διότι ο συνδυασμός Τέχνης και Πολιτικής είναι άκρως γοητευτικός. Διότι μέσα από αυτόν τον έρωτα βυθίστηκα σε ογδόντα χρόνια εθνικής μοναξιάς που μπορεί να πει πολλά και για το τώρα.

Τι σας συγκίνησε περισσότερο από όσα μελετήσατε;

Το πόσο ανυπεράσπιστος και ανασφαλής μπορεί να νιώσει κι ένας άνθρωπος που έχει όλο τον κόσμο στα πόδια του. Ευάλωτοι δεν αισθανόμαστε μόνο εμείς, οι πρωταγωνιστές της βιοπάλης. Ευάλωτοι αισθάνονται και όσοι θεωρούμε θρύλους. Στο τέλος της μέρας μπορεί να νιώσουν μόνοι, αδύναμοι, διαψευσμένοι, επιρρεπείς στο λάθος, ακριβώς επειδή είναι κι αυτοί θνητοί, όπως εμείς.

Φωτίζετε κάποια ιδιαίτερη πτυχή της σχέσης τους;

Την ανθρώπινη. Το βιβλίο αυτό δεν είναι ούτε η καλλιτεχνική βιογραφία της Κυβέλης ούτε η πολιτική βιογραφία του Γεωργίου Παπανδρέου. Μιλάει για δύο ανθρώπους που μοιράζονται ένα τρικυμιώδες ερωτικό ταξίδι ενώ ταυτόχρονα σημαδεύουν τον εικοστό αιώνα, και μέσα από την ιστορία τους περνάει ένα σημαντικό κομμάτι των πεπραγμένων τους.

Είναι η τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής;

Θα έλεγα πως ναι. Τουλάχιστον με αυτή την οπτική το έγραψα. Με την πρόθεση να ζωντανέψω μια άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα που βίωσε σκοτάδια και ελπίδες χωρίς να χάνει το κουράγιο της. Μια Ελλάδα που ίσως δεν είναι και πολύ διαφορετική από τη σημερινή.

Πόσο χρόνο σας πήρε η μελέτη επιστολών και αρχειακού υλικού για να υλοποιηθεί η μυθοπλασία σας;

Γενικά η έρευνα για ένα μυθιστόρημα μού παίρνει χρόνια. Διαβάζεις, μελετάς, ξεψαχνίζεις, και στο τέλος αποφασίζεις τι είναι που θα κρατήσεις και τι όχι, τι είναι αυτό που συμπυκνώνει την πλοκή του βιβλίου. Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στα ιστορικά ευρήματα και την εξέλιξη της ιστορίας που διαβάζει ο αναγνώστης. Η δομή είναι το παν.

Αναμένετε να ακολουθήσει τη δημοφιλία του "Iστορία χωρίς όνομα";

Δεν έχω ιδέα. Στη ζωή μου έχω μάθει να μην αναμένω τίποτα, παρά μόνο να δίνω σε κάθε έργο το εκατό τοις εκατό των δυνάμεών μου.

Είναι το δωδέκατο βιβλίο σας. Το ξεχωρίζετε;

Φυσικά. Εκτός από το γεγονός ότι είναι καινούργιο (κάθε νέα σου δουλειά την αγαπάς περισσότερο και την ξεχωρίζεις), αποτυπώνει και την βαθύτερη άποψή μου για τον κόσμο και τη ζωή.

Τελικά όταν ο δημοσιογράφος αποσύρεται από τα ΜΜΕ γίνεται συγγραφέας;

Όχι. Συγγραφέας γίνεται εκείνος που έχει μέσα του βιβλία τα οποία πρέπει να γραφτούν. Τουλάχιστον αυτό συνέβη με μένα, που το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα. Το να αποσυρθεί ένας δημοσιογράφος στο τέλος της καριέρας του και να γράψει απλώς ένα βιβλίο, αυτό δεν εμπίπτει ακριβώς στην κατηγορία που έχω στο μυαλό μου για τους συγγραφείς.