Τα "Όχι!" Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ Ιατρού - ποιητή Τι μένει;...
Τα "Όχι!"
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού - ποιητή
Τι μένει;
Στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από μελό ταινίες του '60 που λοιδωρήσαμε στα χρόνια της κουλτούρας της μεταπολίτευσης - Κώστας Κακαβάς, Κάκια Αναλυτή...μάνα γιατί με γέννησες!
Η μικρόσωμη γυναίκα, κάπου από τα δυτικά προάστια πνιγμένη στα δάκρυα φιλάει τα χέρια του γιατρού που λέει αυστηρά αλλά τρυφερά: θα κάνω αυτό που πρέπει, είναι υποχρέωσή μου -όχι παραχώρηση- και δε χρειάζεται τίποτε απολύτως να κάνεις...το μόνο που χρειάζεται είναι να βάλεις αυτά που κρατάς στο χέρι πίσω στην τσέπη! Η κακοντυμένη γυναίκα με το τυλιγμένο σε χαρτοπετσέτα χαρτονόμισμα κυνηγάει την άσπρη μπλούζα στον διάδρομο ...σας ψάχνω μέρες... Η παλάμη του μετανάστη που χτυπάει ρυθμικά το στέρνο ανακρούοντας το βουβό ευχαριστώ για την "άνευ χρέωσης" βεβαίωση που εξασφαλίζει στο άρρωστο παιδί του το πολυπόθητο βιβλιάριο ασφάλισης.
Τόσες στιγμές γλυκά στριμωγμένες σε μια μόνο μέρα. Στιγμές που οι άνθρωποι διαχέονται ο ένας στον άλλον, σπάζοντας όλα τα φράγματα, γλώσσας, θρησκείας, φυλής. Παραμερίζοντας το καίριο Τείχος που τους χωρίζει: το νιτερέσο.
Κάθε αλληλέγγυο βλέμμα μένει.
Μένουν τα λυχναράκια στα εικονοστάσια που φωτίζουν τις νύχτες στα φτωχά παραπήγματα του κόσμου, αδιαίρετου από γλώσσες, θρησκείες, φυλές. Ενιαίου στην αγάπη, όπως κι αν προφέρθηκε στις γειτονιές του -φιλότης,ahavah, amor, amour, love...και έτσι πάει ο δρόμος προς το ανέφικτο...
Αυτά μένουν.
Κράτα εσύ, κάθε μορφής και τάξης Ηγεμόνα, στα χέρια σου τους φόβους των πολλών∙ όπως αστροπελέκια.
Παρά ταύτα...
Στο τέλος, όταν το πλήρωμα του χρόνου.
Η αποτίμηση της ζωής σου θα πρέπει να έχει σε παράταξη τα ...Όχι! Και όχι αυτά τα ...Όχι! που μουρμούρισες δισταχτικά ενώπιον μαρτύρων η σκληρών κριτών ή με τα θυλάκια πλήρη και χορτασμένα τα στόματα που περίμεναν από σένα στο πίσω μέρος του μυαλού. Αυτά δεν είναι ...Όχι!
Στην πρώτη μεν περίπτωση ακούγονται ως ...ναι αλλά τώρα δε γίνεται, υπό άλλες συνθήκες ίσως;
Στη δεύτερη μοιάζουν με χειρονομία αποστροφής ανθρώπου μπουχτισμένου από λουκούλλειο γεύμα, συνοδευόμενη από ένα ρέψιμο.
Όχι λοιπόν τέτοια ...Όχι!
Αλλά εκείνα τα ...Όχι! που αναβλύζουν αβίαστα κι απρόκλητα όπως διάφανο νερό από φρέαρ αρτεσιανό ή θερμοπίδακας γκέιζερ στους πάγους της Ισλανδίας.
Εκεί που αυτόματα, χωρίς κόπο η πηγή παρέχει νερό και πόρους πλουτισμού. Εκεί που όλα ευνοούν το ... Ναι!...γιατί όχι; Εκεί ακριβώς, στη σιγουριά της ανεμπόδιστης άρδευσης των κτημάτων σου ή την απόλαυση των ιαματικών λουτρών ως ανταμοιβή για τους τόσους κόπους σου• εκεί τα γνήσια ...Όχι!
Εκεί η συνειδητή Αποτροπή της εξαγοράς, η Άρνηση της Ευωχίας.
Όμως.
Πόσα τέτοια διάφανα νερά έχουν μείνει στην εποχή της υπεράντλησης υδάτων προς εκμετάλλευση;
Πόσες αντιθέσεις θερμού και πάγου θα επιβιώσουν μετά την τήξη των πάγων; Πόσοι θα μείνουν Διγενείς Ακρίτες να πολεμήσουν τον Χάροντα στα Μαρμαρένια Αλώνια της Κοινωνίας της Αγοράς;
Ακόμα, και τέλος: πότε και πού απουσίασε η ιδιοτέλεια στην ανθρώπινη διαδρομή;
Παραπέρα... Το ένα και μοναδικό, το κορυφαίο ...Όχι!
Αυτό που η αντήχησή του θα σε γκρεμίσει στο βάραθρο της λιμοκτονίας.
Θα τολμήσεις ποτέ να το πεις;
Ποιανού μιλώ;
Ζωγραφική
Ειρήνη Γκόνου - Μίλτος Παντελιάς
more...
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού - ποιητή
Τι μένει;
Στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από μελό ταινίες του '60 που λοιδωρήσαμε στα χρόνια της κουλτούρας της μεταπολίτευσης - Κώστας Κακαβάς, Κάκια Αναλυτή...μάνα γιατί με γέννησες!
Η μικρόσωμη γυναίκα, κάπου από τα δυτικά προάστια πνιγμένη στα δάκρυα φιλάει τα χέρια του γιατρού που λέει αυστηρά αλλά τρυφερά: θα κάνω αυτό που πρέπει, είναι υποχρέωσή μου -όχι παραχώρηση- και δε χρειάζεται τίποτε απολύτως να κάνεις...το μόνο που χρειάζεται είναι να βάλεις αυτά που κρατάς στο χέρι πίσω στην τσέπη! Η κακοντυμένη γυναίκα με το τυλιγμένο σε χαρτοπετσέτα χαρτονόμισμα κυνηγάει την άσπρη μπλούζα στον διάδρομο ...σας ψάχνω μέρες... Η παλάμη του μετανάστη που χτυπάει ρυθμικά το στέρνο ανακρούοντας το βουβό ευχαριστώ για την "άνευ χρέωσης" βεβαίωση που εξασφαλίζει στο άρρωστο παιδί του το πολυπόθητο βιβλιάριο ασφάλισης.
Τόσες στιγμές γλυκά στριμωγμένες σε μια μόνο μέρα. Στιγμές που οι άνθρωποι διαχέονται ο ένας στον άλλον, σπάζοντας όλα τα φράγματα, γλώσσας, θρησκείας, φυλής. Παραμερίζοντας το καίριο Τείχος που τους χωρίζει: το νιτερέσο.
Κάθε αλληλέγγυο βλέμμα μένει.
Μένουν τα λυχναράκια στα εικονοστάσια που φωτίζουν τις νύχτες στα φτωχά παραπήγματα του κόσμου, αδιαίρετου από γλώσσες, θρησκείες, φυλές. Ενιαίου στην αγάπη, όπως κι αν προφέρθηκε στις γειτονιές του -φιλότης,ahavah, amor, amour, love...και έτσι πάει ο δρόμος προς το ανέφικτο...
Αυτά μένουν.
Κράτα εσύ, κάθε μορφής και τάξης Ηγεμόνα, στα χέρια σου τους φόβους των πολλών∙ όπως αστροπελέκια.
Παρά ταύτα...
Στο τέλος, όταν το πλήρωμα του χρόνου.
Η αποτίμηση της ζωής σου θα πρέπει να έχει σε παράταξη τα ...Όχι! Και όχι αυτά τα ...Όχι! που μουρμούρισες δισταχτικά ενώπιον μαρτύρων η σκληρών κριτών ή με τα θυλάκια πλήρη και χορτασμένα τα στόματα που περίμεναν από σένα στο πίσω μέρος του μυαλού. Αυτά δεν είναι ...Όχι!
Στην πρώτη μεν περίπτωση ακούγονται ως ...ναι αλλά τώρα δε γίνεται, υπό άλλες συνθήκες ίσως;
Στη δεύτερη μοιάζουν με χειρονομία αποστροφής ανθρώπου μπουχτισμένου από λουκούλλειο γεύμα, συνοδευόμενη από ένα ρέψιμο.
Όχι λοιπόν τέτοια ...Όχι!
Αλλά εκείνα τα ...Όχι! που αναβλύζουν αβίαστα κι απρόκλητα όπως διάφανο νερό από φρέαρ αρτεσιανό ή θερμοπίδακας γκέιζερ στους πάγους της Ισλανδίας.
Εκεί που αυτόματα, χωρίς κόπο η πηγή παρέχει νερό και πόρους πλουτισμού. Εκεί που όλα ευνοούν το ... Ναι!...γιατί όχι; Εκεί ακριβώς, στη σιγουριά της ανεμπόδιστης άρδευσης των κτημάτων σου ή την απόλαυση των ιαματικών λουτρών ως ανταμοιβή για τους τόσους κόπους σου• εκεί τα γνήσια ...Όχι!
Εκεί η συνειδητή Αποτροπή της εξαγοράς, η Άρνηση της Ευωχίας.
Όμως.
Πόσα τέτοια διάφανα νερά έχουν μείνει στην εποχή της υπεράντλησης υδάτων προς εκμετάλλευση;
Πόσες αντιθέσεις θερμού και πάγου θα επιβιώσουν μετά την τήξη των πάγων; Πόσοι θα μείνουν Διγενείς Ακρίτες να πολεμήσουν τον Χάροντα στα Μαρμαρένια Αλώνια της Κοινωνίας της Αγοράς;
Ακόμα, και τέλος: πότε και πού απουσίασε η ιδιοτέλεια στην ανθρώπινη διαδρομή;
Παραπέρα... Το ένα και μοναδικό, το κορυφαίο ...Όχι!
Αυτό που η αντήχησή του θα σε γκρεμίσει στο βάραθρο της λιμοκτονίας.
Θα τολμήσεις ποτέ να το πεις;
Ποιανού μιλώ;
Ζωγραφική
Ειρήνη Γκόνου - Μίλτος Παντελιάς
more...