Ταυτοσημίες αδηφαγίας Του ΑΛΕΞΑΝΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ Ιατρού - ποιητή...

Ταυτοσημίες αδηφαγίας

Του ΑΛΕΞΑΝΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού - ποιητή

Ο μικρόσωμος μελαμψός στο φανάρι· τέλειωσε το ψευτοκαθάρισμα του παρμπρίζ στο μπροστινό αυτοκίνητο και περίμενε χαμογελαστός το πουρμπουάρ.
Ένα χέρι βγήκε και του έβαλε στο χέρι ένα τσιγάρο. Ένα κάτασπρο ραβδάκι στο χέρι· μέσα στο σούρουπο μου φάνηκε πως στραφτάλιζε σα μαχαίρι φωτισμένο από τον καγχασμό του οδηγού.
Ο μελαμψός συνέχισε να χαμογελάει· φαρμακωμένος και ταπεινωμένος. Τα κάτασπρα δόντια του φάνηκαν σα γιαταγάνι που στραφτάλιζε στο μισοσκόταδο.
Το αυτοκίνητο της ύβρεως μπροστά μου φάνηκε να χαμηλώνει το ρύγχος όπως άνθρωπος που σκύβει για να αποφύγει μια φτυσιά.
Ντροπή για τον ιδιοκτήτη του;
Φόβος προοπτικός;
Μάρκας Mercedes, τελευταίο μοντέλο.

Λίγο πριν άκουγα κάποιον ομότιμο -ομοάτιμο καλύτερα- να φτύνει κατά τη μεριά των αγαπημένων του στόχων· των ιδεοληπτικών ενός κόσμου καλύτερου -λίγο έως ελάχιστα, έστω. Των συμβιβασμένων σε μια υποτυπώδη ανακατανομή του παγκόσμιου Κοινού Προϊόντος -έστω.

Άκου φίλε.
Το να είσαι ιδιοτελής, φυσικό και ανθρώπινο.
Το να περιχαρακώνεις εμμονικά το Έχειν σου για να το διασώσεις, σύνηθες και κατανοητό.
Το να θάβεις στη γη τον πλούτο που με μοχθηρία υπεξαίρεσες, διαχρονικά σιχαμερό -και, δυστυχώς, δυνητικά καθολικό.
Και αν νομίζεις πως ο μερτσεντάκιας στο φανάρι διαφέρει από τον ομοάτιμο και τους επερχόμενους μιμητές του στις λαμπερές αίθουσες, μάλλον λαθεύεις.

Ζωγραφική: Βαγγέλης Αποστολίδης
more...