Το προσκύνημα στην Παναγία την Μπαλωμένη Του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΜΠΟΥΡΗ,...
Το προσκύνημα στην Παναγία την Μπαλωμένη
Του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΜΠΟΥΡΗ, φιλολόγου
Η Παναγία η Μπαλωμένη η Ιμβριώτισσα είναι θαυματουργή. Το ξωκκλήσσι της βρίσκεται στην τοποθεσία Μεσάδι στη βόρεια ακτή της νήσου Ίμβρου που δόθηκε στην Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης, απέναντι από την Σαμοθράκη.
Ο δρόμος προς το ξωκκλήσι της Παναγιάς της Μπαλωμένης είναι γεμάτος κακοτοπιές. Περνάει ανάμεσα σε γκρεμούς και χαράδρες αυτό όμως δεν εμπόδιζε και δεν εμποδίζει τους προσκυνητές να πηγαίνουν τρεις ώρες δρόμο με τα πόδια και πολλές φορές ξυπόλητοι.
Κάθε χρόνο την επομένη του Δεκαπενταύγουστο, κόσμος πολύς πήγαινε και πηγαίνει, γιατί ήταν και είναι παρηγοριά και ελπίδα όλων των πονεμένων. Μεγάλη η Χάρη της, γι’ αυτό πολλά και τα τάματα.
Στα καλά χρόνια που το νησί ήταν ελληνικό οι πιο πολλοί πήγαιναν όχι με άδεια χέρια. Άλλος σήκωνε στην αγκαλιά ένα παιδί που το έδωσε η Χάρη της ή το έσωσε από βαριά αρρώστια, άλλος κουβαλούσε στον ώμο ένα λαγήνι λάδι, άλλος σαν τον καλό ποιμένα ένα αρνί ζωντανό, άλλος ένα ‘’τουρβά’’ κερί και ο καθένας ό,τι είχε τάμα.
Κι όλοι τούτοι, οι πιο πολλοί ξυπόλητοι, περπατούσαν πάνω σε καυτές πέτρες που έκαιγαν από τον αυγουστιάτικο ήλιο, τα ξερά ξύλα και τα αγκάθια. Δεν ήταν λοιπόν μόνο η προσφορά αλλά και η δοκιμασία στην οποία υπέβαλλαν τον εαυτό τους, μια δοκιμασία η οποία ήταν χαρά και ικανοποίηση, γιατί, όπως έλεγαν και ομολογούσαν, ούτε κούραση, ούτε πόνο αισθάνονταν κι ούτε κανένα σημάδι κακουχίας φαίνονταν στα πόδια τους.
Απίστευτο με τα μέτρα της λογικής, λογικό όμως με τα σταθμά της πίστης….
Κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας γινόταν και γίνεται περιφορά της εικόνας. Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας στήνονται οι «τάβλες» κάτω από τα δέντρα με τα εδέσματα που έχει φέρει η κάθε οικογένεια, ενώ μοιραζόταν σε όλους η «κουρκούτα» και το «τατάρ’κο» κρέας, το βραστό δηλαδή από τα «κουλμπάνια» (σφάγια) που τάζαν στη Χάρη της και τα σφάζαν πρωί-πρωί κατά τη διάρκεια της λειτουργίας.
Και σήμερα φτάνουν από όλες τις γωνιές του κόσμου Ίμβριοι και φίλοι της Ίμβρου ανήμερα της γιορτής της να προσκυνήσουν, να τιμήσουν τη Χάρη της.
Γιατί…Παναγία η Μπαλωμένη;
Η παράδοση που υπάρχει…για το όνομα Μπαλωμένη:
Στα βυζαντινά χρόνια υπήρχε ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε έναν και μοναδικό γιο.
Κάποια μέρα το βασιλόπουλο ξέφυγε από την προσοχή της παραμάνας του, βρήκε ένα μαχαίρι και παίζοντας μαζί του μαχαιρώθηκε στην κοιλιά του.
Η παραμάνα το βρήκε μέσα στα αίματα, του έδεσε την πληγή με επιδέσμους και προσευχήθηκε κλαίγοντας στην Παναγία να σώσει το παιδί. Έτσι την βρήκαν ο βασιλιάς κι η βασίλισσα, όταν γύρισαν, να προσεύχεται κλαίγοντας. Έντρομη η βασίλισσα έτρεξε κι άρχισε να λύνει τους επιδέσμους. Στο τελευταίο κομάτι του επιδέσμου, στο κομμάτι που ακουμπούσε την πληγή βρισκόταν αποτυπωμένη η εικόνα της Παναγίας και στην κοιλιά του παιδιού υπήρχε ένα μπάλωμα που ούτε ο καλύτερος χειρούργος δεν θα μπορούσε να το κάνει.
Ο βασιλιάς θέλοντας να ευχαριστήσει την Παναγία που έσωσε το μοναχοπαίδι του, της έταξε ότι θα χτίσει ναό στ' όνομά Της, αλλά δεν ήξερε που να τον χτίσει.
Το βράδυ στον ύπνο του είδε ότι ένα ακυβέρνητο καράβι θα του έδειχνε ακριβώς τον τόπο.
Έτσι το πρωί πήρε την συνοδεία του, μπήκε στο βασιλικό του πλοίο και το άφησε χωρίς τιμονιέρη να πλέει.
Το πλοίο περνώντας τον Ελλήσποντο έφτασε παραμονή του Δεκαπενταύγουστου στην Ίμβρο και σταμάτησε.
Είχε βραδιάσει κι όλοι έπεσαν για ύπνο εκτός του βασιλιά που δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Είδε λοιπόν μέσα στο σκοτάδι ένα αμυδρό φως σαν από καντήλι σε μια βουνοπλαγιά.
Αμέσως ξύπνησε τους άντρες του και ξεκίνησαν ν' ανεβαίνουν την πλαγιά ακολουθώντας το φως.
Όταν έφτασαν στο σημείο που έβλεπαν το φως, το φως χάθηκε. Ο βασιλιάς έμπηξε το σπαθί του στη γη για σημάδι και γύρισαν όλοι στο καράβι περιμένοντας να ξημερώσει.
Όταν ξημέρωσε επέστρεψαν κι άρχισαν να σκάβουν.
Μετά από λίγο βρήκαν μία φυσική στοά μέσα στην οποία βρήκαν το εικόνισμα της Παναγίας, ένα καντήλι αναμμένο και δίπλα μία πηγή που ανάβλυζε νερό, το οποίο μετά από λίγα μέτρα χανόταν κι επέστρεφε στη γη.
Εκεί έχτισε εκκλησία και την ονόμασε Παναγιά η Μπαλωμένη.
Μέχρι σήμερα η εικόνα της Παναγίας βρίσκεται στο ίδιο σημείο και η πηγή εξακολουθεί να βγάζει αγίασμα το οποίο δε σώνεται, όσο κι αν πίνουν και παίρνουν μαζί τους οι πιστοί.
Είθε η Χάρη της να μας σκέπει όλους.
more...
Του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΜΠΟΥΡΗ, φιλολόγου
Η Παναγία η Μπαλωμένη η Ιμβριώτισσα είναι θαυματουργή. Το ξωκκλήσσι της βρίσκεται στην τοποθεσία Μεσάδι στη βόρεια ακτή της νήσου Ίμβρου που δόθηκε στην Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης, απέναντι από την Σαμοθράκη.
Ο δρόμος προς το ξωκκλήσι της Παναγιάς της Μπαλωμένης είναι γεμάτος κακοτοπιές. Περνάει ανάμεσα σε γκρεμούς και χαράδρες αυτό όμως δεν εμπόδιζε και δεν εμποδίζει τους προσκυνητές να πηγαίνουν τρεις ώρες δρόμο με τα πόδια και πολλές φορές ξυπόλητοι.
Κάθε χρόνο την επομένη του Δεκαπενταύγουστο, κόσμος πολύς πήγαινε και πηγαίνει, γιατί ήταν και είναι παρηγοριά και ελπίδα όλων των πονεμένων. Μεγάλη η Χάρη της, γι’ αυτό πολλά και τα τάματα.
Στα καλά χρόνια που το νησί ήταν ελληνικό οι πιο πολλοί πήγαιναν όχι με άδεια χέρια. Άλλος σήκωνε στην αγκαλιά ένα παιδί που το έδωσε η Χάρη της ή το έσωσε από βαριά αρρώστια, άλλος κουβαλούσε στον ώμο ένα λαγήνι λάδι, άλλος σαν τον καλό ποιμένα ένα αρνί ζωντανό, άλλος ένα ‘’τουρβά’’ κερί και ο καθένας ό,τι είχε τάμα.
Κι όλοι τούτοι, οι πιο πολλοί ξυπόλητοι, περπατούσαν πάνω σε καυτές πέτρες που έκαιγαν από τον αυγουστιάτικο ήλιο, τα ξερά ξύλα και τα αγκάθια. Δεν ήταν λοιπόν μόνο η προσφορά αλλά και η δοκιμασία στην οποία υπέβαλλαν τον εαυτό τους, μια δοκιμασία η οποία ήταν χαρά και ικανοποίηση, γιατί, όπως έλεγαν και ομολογούσαν, ούτε κούραση, ούτε πόνο αισθάνονταν κι ούτε κανένα σημάδι κακουχίας φαίνονταν στα πόδια τους.
Απίστευτο με τα μέτρα της λογικής, λογικό όμως με τα σταθμά της πίστης….
Κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας γινόταν και γίνεται περιφορά της εικόνας. Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας στήνονται οι «τάβλες» κάτω από τα δέντρα με τα εδέσματα που έχει φέρει η κάθε οικογένεια, ενώ μοιραζόταν σε όλους η «κουρκούτα» και το «τατάρ’κο» κρέας, το βραστό δηλαδή από τα «κουλμπάνια» (σφάγια) που τάζαν στη Χάρη της και τα σφάζαν πρωί-πρωί κατά τη διάρκεια της λειτουργίας.
Και σήμερα φτάνουν από όλες τις γωνιές του κόσμου Ίμβριοι και φίλοι της Ίμβρου ανήμερα της γιορτής της να προσκυνήσουν, να τιμήσουν τη Χάρη της.
Γιατί…Παναγία η Μπαλωμένη;
Η παράδοση που υπάρχει…για το όνομα Μπαλωμένη:
Στα βυζαντινά χρόνια υπήρχε ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε έναν και μοναδικό γιο.
Κάποια μέρα το βασιλόπουλο ξέφυγε από την προσοχή της παραμάνας του, βρήκε ένα μαχαίρι και παίζοντας μαζί του μαχαιρώθηκε στην κοιλιά του.
Η παραμάνα το βρήκε μέσα στα αίματα, του έδεσε την πληγή με επιδέσμους και προσευχήθηκε κλαίγοντας στην Παναγία να σώσει το παιδί. Έτσι την βρήκαν ο βασιλιάς κι η βασίλισσα, όταν γύρισαν, να προσεύχεται κλαίγοντας. Έντρομη η βασίλισσα έτρεξε κι άρχισε να λύνει τους επιδέσμους. Στο τελευταίο κομάτι του επιδέσμου, στο κομμάτι που ακουμπούσε την πληγή βρισκόταν αποτυπωμένη η εικόνα της Παναγίας και στην κοιλιά του παιδιού υπήρχε ένα μπάλωμα που ούτε ο καλύτερος χειρούργος δεν θα μπορούσε να το κάνει.
Ο βασιλιάς θέλοντας να ευχαριστήσει την Παναγία που έσωσε το μοναχοπαίδι του, της έταξε ότι θα χτίσει ναό στ' όνομά Της, αλλά δεν ήξερε που να τον χτίσει.
Το βράδυ στον ύπνο του είδε ότι ένα ακυβέρνητο καράβι θα του έδειχνε ακριβώς τον τόπο.
Έτσι το πρωί πήρε την συνοδεία του, μπήκε στο βασιλικό του πλοίο και το άφησε χωρίς τιμονιέρη να πλέει.
Το πλοίο περνώντας τον Ελλήσποντο έφτασε παραμονή του Δεκαπενταύγουστου στην Ίμβρο και σταμάτησε.
Είχε βραδιάσει κι όλοι έπεσαν για ύπνο εκτός του βασιλιά που δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Είδε λοιπόν μέσα στο σκοτάδι ένα αμυδρό φως σαν από καντήλι σε μια βουνοπλαγιά.
Αμέσως ξύπνησε τους άντρες του και ξεκίνησαν ν' ανεβαίνουν την πλαγιά ακολουθώντας το φως.
Όταν έφτασαν στο σημείο που έβλεπαν το φως, το φως χάθηκε. Ο βασιλιάς έμπηξε το σπαθί του στη γη για σημάδι και γύρισαν όλοι στο καράβι περιμένοντας να ξημερώσει.
Όταν ξημέρωσε επέστρεψαν κι άρχισαν να σκάβουν.
Μετά από λίγο βρήκαν μία φυσική στοά μέσα στην οποία βρήκαν το εικόνισμα της Παναγίας, ένα καντήλι αναμμένο και δίπλα μία πηγή που ανάβλυζε νερό, το οποίο μετά από λίγα μέτρα χανόταν κι επέστρεφε στη γη.
Εκεί έχτισε εκκλησία και την ονόμασε Παναγιά η Μπαλωμένη.
Μέχρι σήμερα η εικόνα της Παναγίας βρίσκεται στο ίδιο σημείο και η πηγή εξακολουθεί να βγάζει αγίασμα το οποίο δε σώνεται, όσο κι αν πίνουν και παίρνουν μαζί τους οι πιστοί.
Είθε η Χάρη της να μας σκέπει όλους.
more...