Χοακίν Φοίνιξ κατά την παραλαβή του βραβείου Όσκαρ Α' ανδρικού...
Χοακίν Φοίνιξ κατά την παραλαβή του βραβείου Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου:
"Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μου δόθηκε, και σε πολλούς ανθρώπους σε αυτήν τη βιομηχανία, είναι η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε τη φωνή μας για όσους δεν έχουν φωνή. Έχω σκεφτεί κάποια από τα θλιβερά ζητήματα που αντιμετωπίζουμε συλλογικά.
Πιστεύω ότι μερικές φορές αισθανόμαστε, μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι υπερασπιζόμαστε διαφορετικούς σκοπούς, αλλά εγώ, βλέπω την κοινότητα. Είτε μιλάμε για ανισότητα μεταξύ των φύλων είτε για ρατσισμό είτε για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, είτε για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων ή των ζώων, μιλάμε για τον αγώνα κατά της αδικίας.
Μιλάμε για την πάλη ενάντια στην πεποίθηση ότι ένα έθνος, ένας λαός, μία φυλή, ένα φύλο, ένα είδος, έχει το δικαίωμα να κυριαρχεί, να χρησιμοποιεί και να ελέγχει κάποιο άλλο χωρίς να υπάρχουν συνέπειες.
Πιστεύω ότι έχουμε αποσυνδεθεί πολύ από τη φύση, και πολλοί από εμάς είναι ένοχοι για μια εγωκεντρική θέαση του κόσμου. Πηγαίνουμε στον φυσικό κόσμο και τον λεηλατούμε για τους πόρους του. Αισθανόμαστε ότι δικαιούμαστε να γονιμοποιούμε τεχνητά μια αγελάδα και να κλέβουμε το μωρό της, μολονότι είναι ολοφάνερο ότι φωνάζει από αγωνία. Μετά παίρνουμε το γάλα της που προορίζεται για το μοσχαράκι της και το βάζουμε στον καφέ και τα δημητριακά μας.
Φοβόμαστε την ιδέα της προσωπικής αλλαγής, επειδή νομίζουμε ότι πρέπει να θυσιάσουμε κάτι. Να αφήσουμε κάτι. Αλλά τα ανθρώπινα όντα στα καλύτερά μας είμαστε τόσο δημιουργικά και εφευρετικά, και μπορούμε να δημιουργήσουμε, να αναπτύξουμε και να εφαρμόσουμε εναλλακτικά συστήματα που να είναι επωφελή για όλα τα έμβια όντα και το περιβάλλον.
Έχω υπάρξει παλιάνθρωπος στη ζωή μου. Έχω υπάρξει εγωιστής, σκληρός μερικές φορές και δύσκολος για όσους εργάζονταν μαζί μου και είμαι ευγνώμων που τόσο πολλοί άνθρωποι σε αυτή την αίθουσα μου έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία.
Νομίζω ότι τότε είμαστε στα καλύτερά μας: όταν υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Όχι όταν ακυρώνουμε ο ένας τον άλλον για τα λάθη του παρελθόντος μας, αλλά όταν βοηθούμε ο ένας τον άλλον να εξελίσσεται. Όταν εκπαιδεύουμε ο ένας τον άλλον. Όταν κατευθύνουμε ο ένας τον άλλο στην λύτρωση.
Όταν ήμουν 17, ο αδελφός μου έγραψε αυτόν τον στίχο: Σπεύσε προς τη σωτηρία με αγάπη και η ειρήνη θα ακολουθήσει".
Photo: Etienne Laurent, EPA
more...
"Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μου δόθηκε, και σε πολλούς ανθρώπους σε αυτήν τη βιομηχανία, είναι η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε τη φωνή μας για όσους δεν έχουν φωνή. Έχω σκεφτεί κάποια από τα θλιβερά ζητήματα που αντιμετωπίζουμε συλλογικά.
Πιστεύω ότι μερικές φορές αισθανόμαστε, μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι υπερασπιζόμαστε διαφορετικούς σκοπούς, αλλά εγώ, βλέπω την κοινότητα. Είτε μιλάμε για ανισότητα μεταξύ των φύλων είτε για ρατσισμό είτε για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, είτε για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων ή των ζώων, μιλάμε για τον αγώνα κατά της αδικίας.
Μιλάμε για την πάλη ενάντια στην πεποίθηση ότι ένα έθνος, ένας λαός, μία φυλή, ένα φύλο, ένα είδος, έχει το δικαίωμα να κυριαρχεί, να χρησιμοποιεί και να ελέγχει κάποιο άλλο χωρίς να υπάρχουν συνέπειες.
Πιστεύω ότι έχουμε αποσυνδεθεί πολύ από τη φύση, και πολλοί από εμάς είναι ένοχοι για μια εγωκεντρική θέαση του κόσμου. Πηγαίνουμε στον φυσικό κόσμο και τον λεηλατούμε για τους πόρους του. Αισθανόμαστε ότι δικαιούμαστε να γονιμοποιούμε τεχνητά μια αγελάδα και να κλέβουμε το μωρό της, μολονότι είναι ολοφάνερο ότι φωνάζει από αγωνία. Μετά παίρνουμε το γάλα της που προορίζεται για το μοσχαράκι της και το βάζουμε στον καφέ και τα δημητριακά μας.
Φοβόμαστε την ιδέα της προσωπικής αλλαγής, επειδή νομίζουμε ότι πρέπει να θυσιάσουμε κάτι. Να αφήσουμε κάτι. Αλλά τα ανθρώπινα όντα στα καλύτερά μας είμαστε τόσο δημιουργικά και εφευρετικά, και μπορούμε να δημιουργήσουμε, να αναπτύξουμε και να εφαρμόσουμε εναλλακτικά συστήματα που να είναι επωφελή για όλα τα έμβια όντα και το περιβάλλον.
Έχω υπάρξει παλιάνθρωπος στη ζωή μου. Έχω υπάρξει εγωιστής, σκληρός μερικές φορές και δύσκολος για όσους εργάζονταν μαζί μου και είμαι ευγνώμων που τόσο πολλοί άνθρωποι σε αυτή την αίθουσα μου έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία.
Νομίζω ότι τότε είμαστε στα καλύτερά μας: όταν υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Όχι όταν ακυρώνουμε ο ένας τον άλλον για τα λάθη του παρελθόντος μας, αλλά όταν βοηθούμε ο ένας τον άλλον να εξελίσσεται. Όταν εκπαιδεύουμε ο ένας τον άλλον. Όταν κατευθύνουμε ο ένας τον άλλο στην λύτρωση.
Όταν ήμουν 17, ο αδελφός μου έγραψε αυτόν τον στίχο: Σπεύσε προς τη σωτηρία με αγάπη και η ειρήνη θα ακολουθήσει".
Photo: Etienne Laurent, EPA
more...