Φωτεινή Στεφανίδη: «Άφθαρτα στολίδια του Φλεβάρη» Του ΓΙΩΡΓΟΥ...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Άφθαρτα στολίδια του Φλεβάρη»
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Έτσι καθώς με φίλιωσες
μ’ εχθρούς και φίλους
οι φλέβες μου μες στα πουλιά
οι ρίζες μου στη θάλασσα
τα φύλλα μου στ’ αστέρια…»
Γιάννης Ρίτσος, «Πρωινό άστρο»
«“Οι φλέβες μου μες στα πουλιά”, το είπε ο ποιητής κι έγινε. Τίποτε άλλο ελεύθερο πια μέσα στην πόλη, παρά τα πουλιά· γαλανά, μελιά, κοκκινωπά, λαδοπράσινα, μαύρα βελούδα με κεχριμπαρένιο το ράμφος, ασημόγκριζα, πουλιά μέσα στις φλέβες μας, σ’ αυτόν το μήνα των φλεβών, έτοιμα για το θεσπέσιο τραγούδι του έρωτά τους. Που και που πιάνουμε σκόρπιες νότες, το αλφάβητο του ψαλμού που έρχεται και που για όποιον τον καλοδεχτεί κάνει να κυλάει στις φλέβες του πιο ελεύθερα το αίμα, δροσίζει το κορμί και την ψυχή, ολόιδια όπως γίνεται με τα δροσερά νερά των φλεβών αυτού του μήνα. Του μήνα της αμυγδαλιάς, της χρωματιστής κορδέλας, της ανθισμένης αγριαχλαδιάς, της μιμόζας, της ανεμώνας, του βιβούρνου, της βρούβας. Και τα ξινάκια, αυτά τα κατακίτρινα ανθάκια, σε έκρηξη ευδαιμονίας μαζί με τις ωραίες καλέντουλες και τις μικρές πρώτες μαργαρίτες να τον χρωματίζουν απ’ άκρη σ’ ἀκρη. Όλα τούτα για μας που τώρα δεν μετακινούμαστε από τις πόλεις, ψιθυρίζουν στα πεζοδρόμια, στ’ άχτιστα οικόπεδα και βρίσκουν θέση στ’ ανθογυάλι. Και όχι μόνο εφέτος, πάντα, πάντα βρισκόταν ένα χέρι και φρόντιζε να είναι ολόδροσα εκεί, στο γραφείο, στο τραπέζι της κουζίνας ή στο κομοδίνο πλάι στο κρεβάτι». Δυο κουβέντες και γι’ αυτόν τον Φλεβάρη με τη Φωτεινή, με το ξινάκι στ’ ανθογυάλι σταθερό πάνω από πενήντα χρόνια.
-Πώς και τον συμβολίζεις με τούτο το λουλουδάκι φέτος;
Όσο κι αν κάθε Γενάρη και Φλεβάρη το προσέχω, το ξεχωρίζω, φέτος ήρθε ένα μήνυμα απ’ το μακρινό παρελθόν και απέδειξε τη δύναμη που έχει αυτό το κιτρινάκι. Το βρήκα σχεδιασμένο σ’ ένα χαρτί λεπτό· ένα σχέδιο φυλαγμένο ποιος ξέρει από ποιον, μάλλον από τη μάνα μου, ένα σχέδιό μου παιδικό που κατέγραφε το λουλούδι αυτό, την αλήθεια του, τον τρόπο που ανθίζει. Σαν απόδοση δικαιοσύνης το νιώθω σήμερα, σαν δύναμη και σιγουριά ότι ο κόσμος μας βαδίζει καλά και αλάθητα, άσχετα από τις δικές μας προτεραιότητες.
-Ένα λουλουδάκι κι ένα παιδί
Κι αυτό ειδικά, το πιο κοινό, που το συναντάς από το παρτέρι στο κέντρο της Αθήνας μέχρι το πιο μακρινό βουνό, ν’ ανθίζει ίδιο, ολόιδιο, παντού το ίδιο δροσερό, το ίδιο λαμπερό. Κλεισμένο λοιπόν σε λεπτό χαρτί, διπλωμένο στα τέσσερα, ήρθε σαν ανεπίδοτη επιστολή. Και ήταν ζωγραφισμένο Φλεβάρη μήνα. Α, και να πούμε ότι έχει πολλά ονόματα: ξινήθρα, τριφύλλι, ξινιδούλα, αγουρίδα.
-Με τι ακόμη θα τον στολίσουμε τον Φλεβάρη;
Με λινό τραπεζομάντιλο. Με γυάλινο ποτήρι επάνω και πήλινο πιάτο. Με χύμα κρασί, με λεμόνι ψιλοκομμένο πάνω από τις ελιές που επιτέλους γλύκαναν. Με ψωμί φουρνισμένο στην ξυλόσομπα, με λαδάκι φρέσκο καταπράσινο, με σαγκουίνι πορτοκάλι, με φασολάδα ελληνική δίχως ντομάτα, με φρέσκο κρεμμυδάκι.
-Το λουλούδι επιμένει κι ανθίζει, εμείς;
Εμείς που έχουμε τις απαντήσεις για όλα, ας γυρίσουμε το κεφάλι πίσω κι ας δούμε στα διακόσια τελευταία χρόνια τι απ’ αυτά που ονειρεύτηκαν οι αγωνιστές μας έγινε. Σίγουρα πάντως στα τρεχάτα βήματά τους έσπαζε από τη δροσιά το ίδιο λουλουδάκι και τα μακριά μαλλιά τους τα πασπάλιζε η αμυγδαλιά. Ας απλώσουμε λοιπόν τις ρίζες μας στη θάλασσα πηγαίνοντας ξανά στον Ρίτσο της αρχής. Και τα φύλλα μας στ’ αστέρια. Και να φιλιώσουμε μ’ εχθρούς και φίλους. Ένα παιδί, ένα λουλούδι, μπορούν αυτά να τα πετύχουν.
more...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Έτσι καθώς με φίλιωσες
μ’ εχθρούς και φίλους
οι φλέβες μου μες στα πουλιά
οι ρίζες μου στη θάλασσα
τα φύλλα μου στ’ αστέρια…»
Γιάννης Ρίτσος, «Πρωινό άστρο»
«“Οι φλέβες μου μες στα πουλιά”, το είπε ο ποιητής κι έγινε. Τίποτε άλλο ελεύθερο πια μέσα στην πόλη, παρά τα πουλιά· γαλανά, μελιά, κοκκινωπά, λαδοπράσινα, μαύρα βελούδα με κεχριμπαρένιο το ράμφος, ασημόγκριζα, πουλιά μέσα στις φλέβες μας, σ’ αυτόν το μήνα των φλεβών, έτοιμα για το θεσπέσιο τραγούδι του έρωτά τους. Που και που πιάνουμε σκόρπιες νότες, το αλφάβητο του ψαλμού που έρχεται και που για όποιον τον καλοδεχτεί κάνει να κυλάει στις φλέβες του πιο ελεύθερα το αίμα, δροσίζει το κορμί και την ψυχή, ολόιδια όπως γίνεται με τα δροσερά νερά των φλεβών αυτού του μήνα. Του μήνα της αμυγδαλιάς, της χρωματιστής κορδέλας, της ανθισμένης αγριαχλαδιάς, της μιμόζας, της ανεμώνας, του βιβούρνου, της βρούβας. Και τα ξινάκια, αυτά τα κατακίτρινα ανθάκια, σε έκρηξη ευδαιμονίας μαζί με τις ωραίες καλέντουλες και τις μικρές πρώτες μαργαρίτες να τον χρωματίζουν απ’ άκρη σ’ ἀκρη. Όλα τούτα για μας που τώρα δεν μετακινούμαστε από τις πόλεις, ψιθυρίζουν στα πεζοδρόμια, στ’ άχτιστα οικόπεδα και βρίσκουν θέση στ’ ανθογυάλι. Και όχι μόνο εφέτος, πάντα, πάντα βρισκόταν ένα χέρι και φρόντιζε να είναι ολόδροσα εκεί, στο γραφείο, στο τραπέζι της κουζίνας ή στο κομοδίνο πλάι στο κρεβάτι». Δυο κουβέντες και γι’ αυτόν τον Φλεβάρη με τη Φωτεινή, με το ξινάκι στ’ ανθογυάλι σταθερό πάνω από πενήντα χρόνια.
-Πώς και τον συμβολίζεις με τούτο το λουλουδάκι φέτος;
Όσο κι αν κάθε Γενάρη και Φλεβάρη το προσέχω, το ξεχωρίζω, φέτος ήρθε ένα μήνυμα απ’ το μακρινό παρελθόν και απέδειξε τη δύναμη που έχει αυτό το κιτρινάκι. Το βρήκα σχεδιασμένο σ’ ένα χαρτί λεπτό· ένα σχέδιο φυλαγμένο ποιος ξέρει από ποιον, μάλλον από τη μάνα μου, ένα σχέδιό μου παιδικό που κατέγραφε το λουλούδι αυτό, την αλήθεια του, τον τρόπο που ανθίζει. Σαν απόδοση δικαιοσύνης το νιώθω σήμερα, σαν δύναμη και σιγουριά ότι ο κόσμος μας βαδίζει καλά και αλάθητα, άσχετα από τις δικές μας προτεραιότητες.
-Ένα λουλουδάκι κι ένα παιδί
Κι αυτό ειδικά, το πιο κοινό, που το συναντάς από το παρτέρι στο κέντρο της Αθήνας μέχρι το πιο μακρινό βουνό, ν’ ανθίζει ίδιο, ολόιδιο, παντού το ίδιο δροσερό, το ίδιο λαμπερό. Κλεισμένο λοιπόν σε λεπτό χαρτί, διπλωμένο στα τέσσερα, ήρθε σαν ανεπίδοτη επιστολή. Και ήταν ζωγραφισμένο Φλεβάρη μήνα. Α, και να πούμε ότι έχει πολλά ονόματα: ξινήθρα, τριφύλλι, ξινιδούλα, αγουρίδα.
-Με τι ακόμη θα τον στολίσουμε τον Φλεβάρη;
Με λινό τραπεζομάντιλο. Με γυάλινο ποτήρι επάνω και πήλινο πιάτο. Με χύμα κρασί, με λεμόνι ψιλοκομμένο πάνω από τις ελιές που επιτέλους γλύκαναν. Με ψωμί φουρνισμένο στην ξυλόσομπα, με λαδάκι φρέσκο καταπράσινο, με σαγκουίνι πορτοκάλι, με φασολάδα ελληνική δίχως ντομάτα, με φρέσκο κρεμμυδάκι.
-Το λουλούδι επιμένει κι ανθίζει, εμείς;
Εμείς που έχουμε τις απαντήσεις για όλα, ας γυρίσουμε το κεφάλι πίσω κι ας δούμε στα διακόσια τελευταία χρόνια τι απ’ αυτά που ονειρεύτηκαν οι αγωνιστές μας έγινε. Σίγουρα πάντως στα τρεχάτα βήματά τους έσπαζε από τη δροσιά το ίδιο λουλουδάκι και τα μακριά μαλλιά τους τα πασπάλιζε η αμυγδαλιά. Ας απλώσουμε λοιπόν τις ρίζες μας στη θάλασσα πηγαίνοντας ξανά στον Ρίτσο της αρχής. Και τα φύλλα μας στ’ αστέρια. Και να φιλιώσουμε μ’ εχθρούς και φίλους. Ένα παιδί, ένα λουλούδι, μπορούν αυτά να τα πετύχουν.
more...