Φωτεινή Στεφανίδη: «Μάης και κήπος μυστικός» Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Μάης και κήπος μυστικός»
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
(…) ἐδῶ εἶναι τὰ τρεχάμενα νερὰ ἐδῶ εἶναι ὁ κῆποςἐδῶ βουίζουν οἱ μέλισσες μὲς στὰ κλωνάριακαὶ κουδουνίζουνε στ᾿ αὐτιὰ ἑνὸς βρέφουςκαὶ ὁ ἥλιος νά! καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ παραδείσουἕνας μεγάλος ἥλιος πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ τὸ φῶς.»
Γ. Σεφέρης
«Δεν ξέρω πόσα χρόνια κλείνουμε, Γιώργο, με τα μηνολόγια. Ίσως πέντε, μάλλον έξι. Μάη ξεκινήσαμε. Μικρό παιδί, μαθητούδι που τρέχει και παίζει πια έγιναν οι συναντήσεις και η φιλία μας, έτσι να μεγαλώνει και να γίνει παλικαράκι να μας φέρνει μόνο την ελπίδα και το καλό στη ζωή. Κι έτσι, όπως μπαίνει η Άνοιξη, έρχεται στον χρωστήρα και υλοποιείται κάτι που ονειρευόμουν πολύ καιρό, χρόνια. Ας μη λέμε πολλά ωστόσο, καλά να είμαστε, θα βάζουμε μικρά του στοιχεία, λεπτομέρειες που άλλοτε δίνουν χαρά, άλλοτε λαβώνουν και θα δοξάζουμε πάντα τον καινούργιο μήνα, μιας και είναι τακιμιασμένος με τη φύση, αυτήν που δίνει το έλεος πάντα, που έχει έτοιμη τη συχώρεση ό,τι κι αν κάνουμε στραβό. Κι ας μαζεύτηκαν πολλά τελευταία». Άλλη μια φορά υποδεχόμαστε νέο μήνα με τη Φωτεινή, με κλεφτή ματιά στο εργαστήρι της για την εικόνα.
-Πώς θα τον υποδεχτούμε;
Όπως του πρέπει. Στεφανωμένο με ό,τι μας δίνει η άνοιξη η απλόχερη, με προσοχή, να μη τη λαβώσουμε με υπερβολές. Ρόδα από τη γλάστρα, αγγελικούλα, δεντρολίβανο κι αρμπαρόριζα, δαφνόφυλλα και λεβάντα, δυο παπαρούνες, λίγη ρόκα, μια-δυο μολόχες, έτοιμο. Να ευωδιάζει, να ξεραθεί όμορφα, ξόρκι σε κάθε κακό που μας ζώνει. Να το φοράει ο ίδιος ο Μάης τις νύχτες του τις γλυκές τις μυρωμένες και με την ευωδιά και το φως να λύσει όλους τους κόμπους, να διώξει τα σκοτάδια, να ξημερώσει για τα καλά η χρονιά, με φως, πολύ φως.
-Πρωτομαγιά άλλη μια φορά;
Με γενέθλια μέρα ενός μεγάλου, πολύ μεγάλου ποιητή: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω / άνοιξη γιε που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω / στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις / άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης…» Επίμονος στη δουλειά του: «Δουλειά, δουλειά, δουλειά!», έγραφε. Και το πίστευε, και το έκανε πράξη σε συνθήκες που ούτε μας περνάνε απ’ το μυαλό. Ο Γιάννης Ρίτσος. Ο ορισμός του δημιουργού, ο ορισμός της προσιτής μεγαλοφυίας και μεγαλοψυχίας. Είχα την τύχη, έστω και λίγο να ανταμώσω μ’ αυτόν τον Μάη τον αθάνατο και παντοτινό.
-Η Λαμπρή φέτος η μαγιάτικη;
Του έλαχε του Μάη μας αυτό το δώρο εφέτος. Του το χάρισε το φεγγάρι. Και όλοι το ξέρουν, το φεγγάρι του Ταύρου δεν έχει ταίρι. Ανάσταση να φέρει, ανάσταση στη σκέψη, στην καθαρή σκέψη, στην καθαρή καρδιά. Και πάλι να το πούμε Γιώργο, υπάρχει η αλήθεια και είναι δίπλα μας κι έχει πολλούς που την ακολουθούνε. Σαν να μη το κάνουν όμως με πλήρη τη συνείδηση. Ή ίσως σαν να μην το πιστεύουν πολύ, χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω. Σαν να κατρακυλάμε σε γκρεμό, κι έχουμε τη σιγουριά της φύσης που μας γέννησε ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχή. Στο σύνολο, αυτό είναι βέβαιο. Μια κουκκίδα είμαστε ασήμαντη. Το μεγαλείο γύρω μας είναι ακλόνητο. Ποιος νοιάζεται τι θ’ απογίνουμε εμείς που τόσο μεγάλη ιδέα κρατάμε για τον εαυτό μας. Ρώτα ένα παιδάκι τριών χρονών. Καλύτερα θα σ’ στα πει απ’ όποιον μεγάλο επιστήμονα ρωτήσεις. Γι’ αυτό, έχουμε μάτια για φεγγάρι, αφτιά γι’ αηδόνι, ανάσα για ρόδο, βήμα για χώμα ανοιξιάτικο, σκέψη για ποίηση, εκεί, στους μυστικούς κήπους.
-Θέλουμε κι άλλα;
Με το καλό να δεχτούμε τη Λαμπρή, ολόλαμπρη θα είναι. Και φόρο τιμής ξανά και ξανά στους αγωνιστές μας, τους απόγονους του γένους των ηρώων, σ’ αυτούς που μας ακούμπησαν την Ελλάδα γαλανή και λευκή στα πόδια μας ν’ ανασάνουμε ελεύθερα.
Σημ.: Η εικόνα, αβγοτέμπερα, λεπτομέρεια, από πίνακα της Φωτεινής σε εξέλιξη.
more...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
(…) ἐδῶ εἶναι τὰ τρεχάμενα νερὰ ἐδῶ εἶναι ὁ κῆποςἐδῶ βουίζουν οἱ μέλισσες μὲς στὰ κλωνάριακαὶ κουδουνίζουνε στ᾿ αὐτιὰ ἑνὸς βρέφουςκαὶ ὁ ἥλιος νά! καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ παραδείσουἕνας μεγάλος ἥλιος πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ τὸ φῶς.»
Γ. Σεφέρης
«Δεν ξέρω πόσα χρόνια κλείνουμε, Γιώργο, με τα μηνολόγια. Ίσως πέντε, μάλλον έξι. Μάη ξεκινήσαμε. Μικρό παιδί, μαθητούδι που τρέχει και παίζει πια έγιναν οι συναντήσεις και η φιλία μας, έτσι να μεγαλώνει και να γίνει παλικαράκι να μας φέρνει μόνο την ελπίδα και το καλό στη ζωή. Κι έτσι, όπως μπαίνει η Άνοιξη, έρχεται στον χρωστήρα και υλοποιείται κάτι που ονειρευόμουν πολύ καιρό, χρόνια. Ας μη λέμε πολλά ωστόσο, καλά να είμαστε, θα βάζουμε μικρά του στοιχεία, λεπτομέρειες που άλλοτε δίνουν χαρά, άλλοτε λαβώνουν και θα δοξάζουμε πάντα τον καινούργιο μήνα, μιας και είναι τακιμιασμένος με τη φύση, αυτήν που δίνει το έλεος πάντα, που έχει έτοιμη τη συχώρεση ό,τι κι αν κάνουμε στραβό. Κι ας μαζεύτηκαν πολλά τελευταία». Άλλη μια φορά υποδεχόμαστε νέο μήνα με τη Φωτεινή, με κλεφτή ματιά στο εργαστήρι της για την εικόνα.
-Πώς θα τον υποδεχτούμε;
Όπως του πρέπει. Στεφανωμένο με ό,τι μας δίνει η άνοιξη η απλόχερη, με προσοχή, να μη τη λαβώσουμε με υπερβολές. Ρόδα από τη γλάστρα, αγγελικούλα, δεντρολίβανο κι αρμπαρόριζα, δαφνόφυλλα και λεβάντα, δυο παπαρούνες, λίγη ρόκα, μια-δυο μολόχες, έτοιμο. Να ευωδιάζει, να ξεραθεί όμορφα, ξόρκι σε κάθε κακό που μας ζώνει. Να το φοράει ο ίδιος ο Μάης τις νύχτες του τις γλυκές τις μυρωμένες και με την ευωδιά και το φως να λύσει όλους τους κόμπους, να διώξει τα σκοτάδια, να ξημερώσει για τα καλά η χρονιά, με φως, πολύ φως.
-Πρωτομαγιά άλλη μια φορά;
Με γενέθλια μέρα ενός μεγάλου, πολύ μεγάλου ποιητή: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω / άνοιξη γιε που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω / στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις / άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης…» Επίμονος στη δουλειά του: «Δουλειά, δουλειά, δουλειά!», έγραφε. Και το πίστευε, και το έκανε πράξη σε συνθήκες που ούτε μας περνάνε απ’ το μυαλό. Ο Γιάννης Ρίτσος. Ο ορισμός του δημιουργού, ο ορισμός της προσιτής μεγαλοφυίας και μεγαλοψυχίας. Είχα την τύχη, έστω και λίγο να ανταμώσω μ’ αυτόν τον Μάη τον αθάνατο και παντοτινό.
-Η Λαμπρή φέτος η μαγιάτικη;
Του έλαχε του Μάη μας αυτό το δώρο εφέτος. Του το χάρισε το φεγγάρι. Και όλοι το ξέρουν, το φεγγάρι του Ταύρου δεν έχει ταίρι. Ανάσταση να φέρει, ανάσταση στη σκέψη, στην καθαρή σκέψη, στην καθαρή καρδιά. Και πάλι να το πούμε Γιώργο, υπάρχει η αλήθεια και είναι δίπλα μας κι έχει πολλούς που την ακολουθούνε. Σαν να μη το κάνουν όμως με πλήρη τη συνείδηση. Ή ίσως σαν να μην το πιστεύουν πολύ, χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω. Σαν να κατρακυλάμε σε γκρεμό, κι έχουμε τη σιγουριά της φύσης που μας γέννησε ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχή. Στο σύνολο, αυτό είναι βέβαιο. Μια κουκκίδα είμαστε ασήμαντη. Το μεγαλείο γύρω μας είναι ακλόνητο. Ποιος νοιάζεται τι θ’ απογίνουμε εμείς που τόσο μεγάλη ιδέα κρατάμε για τον εαυτό μας. Ρώτα ένα παιδάκι τριών χρονών. Καλύτερα θα σ’ στα πει απ’ όποιον μεγάλο επιστήμονα ρωτήσεις. Γι’ αυτό, έχουμε μάτια για φεγγάρι, αφτιά γι’ αηδόνι, ανάσα για ρόδο, βήμα για χώμα ανοιξιάτικο, σκέψη για ποίηση, εκεί, στους μυστικούς κήπους.
-Θέλουμε κι άλλα;
Με το καλό να δεχτούμε τη Λαμπρή, ολόλαμπρη θα είναι. Και φόρο τιμής ξανά και ξανά στους αγωνιστές μας, τους απόγονους του γένους των ηρώων, σ’ αυτούς που μας ακούμπησαν την Ελλάδα γαλανή και λευκή στα πόδια μας ν’ ανασάνουμε ελεύθερα.
Σημ.: Η εικόνα, αβγοτέμπερα, λεπτομέρεια, από πίνακα της Φωτεινής σε εξέλιξη.
more...